პირველი ჰონორარის მოლოდინში იმედგაცრუებული ნუცა
font-large font-small
პირველი ჰონორარის მოლოდინში იმედგაცრუებული ნუცა
მომღერლის "პირველი ამბები"

თურმე, ნუცა ბუზალაძეს, რომელმაც კარიერულ წარმატებას ადრეულ ასაკში მიაღწია, კუთვნილი პირველი ჰონორარი არ მისცეს - დღეს ამ ამბავს ღიმილით იხსენებს... ნუცას სხვა "პირველი ამბების" გახსენებაც ვთხოვეთ...


- გაიხსენე პირველი არდადეგები, რომელიც მშობლებისგან დამოუკიდებლად გაატარე...

- ჩემს მეგობრებთან ერთად თურქეთში, ქემერში ვიყავი. მგონი, ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა ჩემთან ერთად, ჩემი არც ერთი ნათესავი არ იმყოფებოდა. სხვათა შორის, ძალიან გავერთე. დაახლოებით 10 მეგობარი ვისვენებდით...

- პირველი სერიოზული გადაწყვეტილება ცხოვრებაში...

- როცა 16 წლისამ დამოუკიდებლად ცხოვრება გადავწყვიტე. მივხვდი, ეს მინდოდა და არავის დახმარება არ მჭირდებოდა. მარტივი არ არის, მაგრამ ასე უფრო მომწონს. მიმაჩნია, რომ მაშინ ძალიან სწორი გადაწყვეტილება მივიღე. ამას არც ერთი წამით არ ვნანობ.

- პირველი სიმღერა...

- პირველი სიმღერა, რაც წავიღიღინე, რომელი იყო, ნამდვილად არ მახსოვს, მაგრამ პირველად როცა ვიმღერე, ზუსტად 1 წლის ვიყავი.

- პირველი ჰონორარი...

- 13 წლის ასაკში უნდა ამეღო (ზუსტად 100 დოლარი), მაგრამ "გადამაგდეს" - არ მომცეს. რაღაც პრივატ საღამო იყო, მგონი - უნივერსიტეტის დამთავრების აღსანიშნავი. საღამო ერთ-ერთ სასტუმროში გაიმართა... მახსოვს, ჩემი ოჯახის წევრები მეკითხებოდნენ, - აბა, ჰონორარით რას იყიდი, სად დახარჯავო? მერე, როცა ვთქვი, ჰონორარი არ მომცეს-მეთქი, ლამის გაგიჟდნენ, იმდენი იცინეს. მითხრეს, - არაფერზე ინერვიულო, ამ ფულს ჩვენ მოგცემთო... ასე რომ, ის ჰონორარი მაინც ავიღე, ოღონდ - ოჯახის ერთ-ერთი წევრისგან (იცინის).GzaPress

- პროტესტის პირველი გრძნობა...

- როგორც მახსოვს, პროტესტის გრძნობა ბავშვობიდან მიჩნდებოდა. მეგობრებსაც ვეუბნებოდი ხოლმე, - ალბათ, მომღერალი რომ არ ვყოფილიყავი, ადვოკატი გავხდებოდი-მეთქი. უსამართლობის გამო ნერვები მეშლებოდა და პროტესტის გრძნობა მიჩნდებოდა. მინდოდა, უსამართლობის მსხვერპლი დამეცვა. ასევე, პროტესტის გრძნობა კონკურსების მიმართაც მიჩნდება, როცა უსამართლობას ვხედავ, მაგრამ ხმას არავინ იღებს. რამის თქმა თავადაც არ მინდა ხოლმე, რადგან ის ვიღაც ჩემს ყურადღებას და ვრცელ სტატუსებს არ იმსახურებს, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში, ნიჭიერი ადამიანები იჩაგრებიან...

- პირველი მაკიაჟი...

- მგონი, "ანა-ბანაში" გამოვდიოდი, როცა სატელევიზიო მაკიაჟი პირველად დამჭირდა, მაშინ 8-9 წლის ვიყავი.

- პირველი კონფლიქტური სიტუაცია მშობლებთან...

- ნამდვილად არ მახსოვს. მგონი, მამაჩემთან კონფლიქტური სი­ტუაცია საერთოდ არ მქონია; არ მახსოვს, მასთან რამეზე მეკამათოს. უფრო ხშირად კონფლიქტი დედასთან მქონდა, მაგრამ პირველი როდის იყო, ვერ ვიხსენებ.

- პირველი მეგობარი...

- ანი ჭყონია. სკოლაში სწავლის პერიოდში დავმეგობრდით და დღემდე ახლო მეგობრები ვართ.

- პირველი სიგარეტი...

- სიგარეტი არასოდეს მომიწევია.

- პირველი ავტოგრაფი...

- როცა "ნიჭიერში" გამოვედი. მაშინ 13 წლის ვიყავი. ჩემს პლაკატზე მოვაწერე ხელი: "სიყვარულით" და ა.შ. მას მერე დაიწყო და დაიწყო ავტოგრაფები (იცინის)...GzaPress

- პირველი წარმატება...

- ალბათ, ბავშვობაში, როცა "ანა-ბანაში" გამოვედი, მაგრამ სერიოზული წარმატება, რამაც ჩემი ცხოვრება შეცვალა, ვფიქრობ, ის პერიოდი იყო, როცა "ჯორჯიან დრიმ სტუდიოს" კასტინგზე გავედი და მიმიღეს. ეს სტუდია რომ არ ყოფილიყო, ალბათ, ისეთი წარმატებული არ ვიქნებოდი, როგორიც ახლა ვარ.

- სიამაყის პირველი განცდა...

- რა თქმა უნდა, ეს პირველი არ ყოფილა, მაგრამ ყველაზე დიდი სიამაყის განცდა, რასაც ვერაფერს შევადარებ, მაშინ დამეუფლა, როცა იურმალას მუსიკალურ კონკურსში გავიმარჯვე.

- პირველი იმედგაცრუება...

- ჩემს ცხოვრებაში ბევრი იმედგაცრუება ყოფილა, თან - ისეთი ადამიანებისგან, რომლებისგანაც საერთოდ არ ველოდი... ალბათ, პირველი ის იყო, როცა ჰონორარის მიღებას ძალიან ველოდი, მაგრამ არ მომცეს (იცინის)...

- პირველი მიზანი, რომელსაც მიაღწიე...

- გავხდი ცნობილი მომღერალი და ყველაზე დიდ მიზანს, რომ ხალხს ვყვარებოდი, მივაღწიე. ეს იმაზე ადრე მოხდა, ვიდრე მეგონა, რომ მოხდებოდა... ცხოვრებაში ბევრი მიზანი მაქვს. იმედია, ისინიც მალე ამისრულდება - თუ ამ ტემპით ვივლი, მიზნებს მალე მივაღწევ.

ეთო ყორღანაშვილი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ერთ-ერ­თი პრეს­ტი­ჟუ­ლი რეს­ტორ­ნის შე­ფი გა­მო­ვი­და და `შქმე­რუ­ლი~ მა­ი­ო­ნე­ზით გა­ა­კე­თა. მა­ი­ო­ნე­ზი ცი­ვი კერ­ძე­ბი­საა და ცხელ­ში არ შე­იძ­ლე­ბა, იჭ­რე­ბა
ზედმეტად ხელგაშლილი საქმიანი კაცები და რომანტიკული განავარდება
"ყველა ზაფხულს შთამბეჭდავად და საინტერესოდ ვატარებთ"

მაგდა ვასაძის ოჯახური იდილია და შვილისგან მოძღვნილი საჩუქრები


"5 წელი ნუთუ, არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ თუნდაც, ერთი ქარხანა შემატო ქალაქს?"


უმოწყალესო ხელმწიფევ, ვეკრ­ძალვი და ვიშიშვი თუ ვითარ გავბედო ესე ვითარი მოხსენება
სკო­ლის მოს­წავ­ლე გა­მომ­გო­ნე­ბელ­მა ძმებ­მა ნორჩ მეც­ნი­ერ­თა და გა­მომ­გო­ნე­ბელ­თა სა­ერ­თა­შო­რი­სო ოლიმ­პი­ა­და­ზე ანა­ლი­ზა­ტო­რის სა­ხით უკ­ვე მე­სა­მე პრო­ექ­ტი წა­რად­გი­ნეს

კვირის სიახლეები
"ეს მხოლოდ ძალიან ახლობლებმა იციან, სხვა ვერ შემამჩნევს" - თათია დოლიძის წარმატების ფორმულა, რისკი, რომანტიზმი და ახალი გამოწვევები

"საკუთარ თავს ყოველთვის შთავაგონებ და შედეგს ბრძოლით ვაღწევ"

"საყვარელი ადამიანების გარემოცვაში, თავს ყოველთვის მეტის უფლებას ვაძლევ"

5 კომენტარი
"ექსპერტები დამნაშავეზე ერთი ნაბიჯით ყოველთვის წინ ვართ"  -  როგორ იხსნება დანაშაულები?

"ხსნარების საშუალებით ანაბეჭდების ამოღება წვიმიან ამინდშიც შეგვიძლია"


3 კომენტარი
სავსე დარბაზისთვის არც შეუხედავს - რა ხდებოდა დედის მკვლელობის ბრალდებით დაკავებული ბალერინას სასამართლო პროცესზე?

"თურმე ეუბნებოდნენ, - სახლიდან წადი, ჩემი შვილი არა ხარ, თავი მოგვაბეზრეო..."


1 კომენტარი
ვინ იყო ლეო ესა­კია და რა თა­ნამ­დე­ბო­ბა ეკა­ვა მას მთავ­რო­ბა­ში
"ბა­ში-აჩუ­კი" მო­ხე­ლეს უზო­მოდ მო­ე­წო­ნა, თვა­ლე­ბი ცრემ­ლე­ბით ჰქონ­და სავ­სე

0 კომენტარი
"ისე წავიდა ჩემი ცხოვრება, სულ ლურჯას როლში ვიყავი" რატომ არ ისურვა მსახიობობა "სოფომ", ფილმიდან - "მაგდანას ლურჯა"
"ვიძახდი: მორჩა! არც მაწონი გამაგონოთ და არც ფილმში გადაღებაზე მითხრათ რამე-მეთქი"

6 კომენტარი
თბილისელი ბოშას ელიტური ცხოვრება
"ერთ ბინაში გაჩერება დიდხანს არ შემიძლია"

6 კომენტარი
რას ვჭამთ?!
ცოლს რომ არ გა­ე­წი­რა თა­ვი და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში არ გა­დახ­ვე­წი­ლი­ყო სა­მუ­შა­ოდ, ალ­ბათ, ოჯა­ხიც და­ენ­გ­რე­ო­და და თა­ვიც მო­საკ­ლა­ვი გა­უხ­დე­ბო­და

ერ­თი ახ­ლო­ბე­ლი მყავს - და­თო, რო­მელ­მაც თა­ვის დრო­ზე პო­ლი­ტექ­ნი­კუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის
7 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ერთი დღე ქუჩაში მცხოვრებ და მომუშავე ბავშვებთან
ცენტრში გვითხრეს, რომ ყველაზე დიდი ნაკადი ზამთარში შემოდის, როდესაც ცივა.

1 კომენტარი
პო­ლი­ცი­ის მა­ხე­ში გაბ­მუ­ლი შუ­რის­მა­ძი­ე­ბე­ლი
"15 წლის ვი­ყა­ვი, რო­ცა პირ­ველ "საქ­მე­ზე" გავ­ყე­ვი ბი­ჭებს"

4 კომენტარი
"ხში­რად მი­წევს ყელ­ში მობ­ჯე­ნი­ლი ცრემ­ლე­ბის გა­დაყ­ლაპ­ვაც" - ქმარ­ზე უგო­ნოდ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ქა­ლის ამ­ბა­ვი
ქალ­ბა­ტონ­მა მა­ნო­ნიმ რომ მითხ­რა, ძა­ლი­ან გთხოვ, ჩემ შე­სა­ხე­ბაც გა­მო­აქ­ვეყ­ნეთ რა­მე
9 კომენტარი