"შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
font-large font-small
 "შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
"წი­თე­ლი" მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბა და და­კარ­გუ­ლი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა

თბი­ლი­სის ერთ-ერთ ძველ უბან­ში შევ­ხ­ვ­დით ერ­თ­მა­ნეთს. მო­სა­უბ­რე ორ­მოც­და­ათ წელს გა­და­ცი­ლე­ბუ­ლი ქალ­ბა­ტო­ნია. ვსხედ­ვართ მრგვალ, ძვე­ლე­ბურ მა­გი­დას­თან, რო­მე­ლიც მთლი­ა­ნად მარ­მა­რი­ლოს­გა­ნაა დამ­ზა­დე­ბუ­ლი და ყვე­ლა­ზე კრი­ტი­კუ­ლი ადა­მი­ა­ნის გე­მოვ­ნე­ბა­საც და­აკ­მა­ყო­ფი­ლებს მი­სი დახ­ვე­წი­ლო­ბა. ვე­ნურ სკამ­ზე უხერ­ხუ­ლად ჩა­მომ­ჯ­და­რი, პა­სი­უ­რი მო­სა­უბ­რის პო­ზი­ცი­ით, ჩა­ის ფინ­ჯანს დრო­დად­რო ლამ­ბაქ­ზე ვატ­რი­ა­ლებ და მას­პინ­ძელს ვუს­მენ.


"ეს სახ­ლი ბოლ­შე­ვი­კე­ბის მოს­ვ­ლამ­დე ერ­თ­მა ცნო­ბილ­მა ექიმ­მა ააშე­ნე­ბი­ნა. მე­ო­რე სარ­თულ­ზე ცხოვ­რობ­და თვი­თონ 1921 წლამ­დე, პირ­ველ­ზე კი უფა­სო ლა­ზა­რე­თი ჰქო­ნია მოწყო­ბი­ლი უპო­ვარ­თათ­ვის. პე­ტერ­ბურ­გ­ში უს­წავ­ლია მე­დი­ცი­ნა და ქარ­თ­ვე­ლე­ბის სიყ­ვა­რულს გა­ჭირ­ვე­ბულ­თა მკურ­ნა­ლო­ბით გა­მო­ხა­ტავ­დაო, - გა­მი­გონია. სა­ქარ­თ­ვე­ლოს "გა­წით­ლე­ბის" მო­ახ­ლო­ე­ბი­სას, ცოლ-შვილს მის­თ­ვის უთ­ქ­ვამს, - წა­ვი­დეთ საფ­რან­გეთ­შიო. ექი­მი არ დას­თან­ხ­მე­ბია, - თქვენ წა­დით, მე ასაკ­ში ვარ, უსამ­შობ­ლოდ ვერ გავ­ძ­ლე­ბო. ოჯა­ხი ემიგ­რა­ცი­ის დიდ ტალ­ღას გაჰ­ყო­ლია, თა­ვად კი ელო­დე­ბო­და ბოლ­შე­ვი­კე­ბის შე­მოს­ვ­ლას - და­სა­კარ­გა­ვი თით­ქოს არც არა­ფე­რი ჰქონ­და, არც ეში­ნო­და და არც ერი­დე­ბო­და. თბი­ლი­სის "რევ­კომ­მა" ერთ დღეს კარ­ზე და­უ­კა­კუ­ნა და უთხ­რა: ამ­ხა­ნა­გო ექი­მო, თქვე­ნი უფა­სო ლა­ზა­რე­თი აღა­რაა სა­ჭი­რო, უნ­და გა­ა­თა­ვი­სუფ­ლოთ პირ­ვე­ლი სარ­თუ­ლი და პრო­ლე­ტა­რე­ბი შე­მო­ვა­სახ­ლო­თო! სა­წო­ლე­ბი მო­რი­გე­ო­ბით და­ცა­ლეს პა­ცი­ენ­ტებ­მა და მა­ლე, ტო­მა­რა­ა­კი­დე­ბუ­ლი მუ­შა წვრილ­შ­ვი­ლით მა­ნამ­დე სიზ­მ­რად უნა­ხავ კედ­ლებს შე­ე­ხიზ­ნა. ცო­ტა ხნის შემ­დეგ, მე­ო­რე სარ­თულ­ზეც მი­ა­კითხეს ექიმს, - ერთ კაცს ერ­თი ოთა­ხიც გე­ყო­ფაო და 270 კვად­რა­ტულ მეტრ ფარ­თობ­ში ერ­თი ნა­თე­ლი ოთა­ხი "და­უთ­მეს"...
ბა­ბუა აფხა­ზე­თის სო­ცი­ა­ლის­ტუ­რი რე­ვო­ლუ­ცი­ის აქ­ტი­ვის­ტი იყო. 1936 წელს მის­თ­ვის ნე­ბა და­ურ­თავთ, ექი­მის სახ­ლ­ზე ეს მე­სა­მე სარ­თუ­ლი და­ე­შე­ნე­ბი­ნა. პირ­ვე­ლი ორი სარ­თუ­ლის არ­ქი­ტექ­ტუ­რა მთლი­ა­ნად გა­უ­მე­ო­რე­ბი­ათ მშე­ნებ­ლებს, ბუხ­რე­ბიც კი ას­ლი იყო პირ­ვე­ლი ორი­სა, ოღონდ მო­სა­პირ­კე­თებ­ლად იტა­ლი­უ­რი ფა­ი­ფუ­რის ფი­ლე­ბი გა­მო­უ­ყე­ნე­ბი­ათ. ალ­ბათ, ისიც რო­მე­ლი­მე დიდ­გ­ვა­როვ­ნის სახ­ლი­დან იყო მო­ტა­ნი­ლი, ისე­ვე, რო­გორც სხვა არა­ერ­თი ნივ­თი. ამ­ბო­ბენ, მარ­ტო მუხ­რან-ბა­ტო­ნე­ბის სახ­ლი­დან 30 ურე­მი ოქ­რო-ვერ­ცხ­ლი­სა და ფა­ი­ფუ­რის ნივ­თე­ბი გა­მო­ზი­დეს ბოლ­შე­ვი­კებ­მა, მე­რე ზო­გი გა­და­ად­ნო­ბი­ნეს, ზო­გიც შინ სამ­შ­ვე­ნი­სე­ბად წა­ი­ღე­სო. ეს მა­გი­დაც მა­შინ­დე­ლია, ალ­ბათ, ნა­ძარ­ც­ვია ესეც...
ერთ წე­ლი­წად­ში ბა­ბუ­ას აუყ­ვა­ვე­ბია მე­სა­მე სარ­თუ­ლი, თით­ქოს არც არა­ფე­რი აკ­ლ­და სრულ ბედ­ნი­ე­რე­ბამ­დე, ცო­ლი ჰყავ­და, ორი ასუ­ლი და გავ­ლე­ნი­ან პი­როვ­ნე­ბა­დაც მი­იჩ­ნე­ო­და. 1937 წელს, ღა­მით, სამ ჩე­კისტს მო­უ­კა­კუ­ნე­ბია კარ­ზე და სა­წო­ლი­დან წა­მო­უგ­დი­ათ ამაგ­და­რი ბოლ­შე­ვი­კი. თით­ქოს არც გაჰ­კ­ვირ­ვე­ბია, აუჩ­ქა­რებ­ლად ჩა­უც­ვამს ხა­მის პე­რან­გი და გა­ლი­ფე შარ­ვა­ლი. შვი­ლებს მი­ხე­დეო, - და­უ­ბა­რე­ბია ცო­ლის­თ­ვის და სა­მუ­და­მოდ და­კარ­გუ­ლა. მე­ო­რე დი­ლით რამ­დე­ნი­მე ნა­თე­სავს მო­უ­კითხავს ბე­ბი­ას­თ­ვის, - სიფ­რ­თხი­ლის მიზ­ნით, სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში და­წე­ქი, "ბრმა ნაწ­ლა­ვი" ამო­ი­ჭე­რიო. - რას ამ­ბობთ, ჩემ­თან რა­ღად მოვ­ლენ ან ჩემს ქმარს რას ერ­ჩოდ­ნე­ნო? - ამო­უკ­ვ­ნე­სია ქალს. სა­მი დღის მე­რე, ისევ ღა­მით, ისევ სამ ჩე­კისტს უხე­შად შე­უგ­ლე­ჯია კა­რი და უმ­წეო, და­ფე­თე­ბუ­ლი ქა­ლის­თ­ვის უკან გა­ყო­ლა მო­უთხო­ვი­ათ. ბავ­შ­ვე­ბი ვის და­ვუ­ტო­ვო, რა და­ვა­შა­ვე­თო? - ათ­რ­თო­ლე­ბულს უკითხავს. ერთ ჩე­კისტს უთ­ქ­ვამს, სა­ხელ­მ­წი­ფო მო­ღა­ლა­ტის ცო­ლი ხარ და თუ უდა­ნა­შა­უ­ლო­ბას და­ამ­ტ­კი­ცებ, გა­მო­გიშ­ვებ­თო. ბე­ბია არ იყო ბრიყ­ვი, იცო­და, რომ არა­ვინ გა­მო­უშ­ვებ­და და მხურვალედ ჩაჰ­კ­ვ­რია მძი­ნა­რე შვი­ლებს. გო­გო­ნებს თვა­ლე­ბი და­უჭყე­ტი­ათ, უცხო კა­ცე­ბის და­ნახ­ვა­ზე ის­ტე­რი­კუ­ლი კი­ვი­ლი აუტე­ხავთ. ხმა­უ­რის გა­მო მთე­ლი ქუ­ჩა ფეხ­ზე დამ­დ­გა­რა. ერთ ინ­ტე­ლი­გენტს გა­უ­ბე­დავს და მე­ზობ­ლე­ბი ნა­მუს­ზე აუგ­დია, - წა­ვი­დეთ, ვნა­ხოთ, რა ხდე­ბა, ყვე­ლას ხომ არ დაგ­ვი­ჭე­რე­ნო?.. სახ­ლი გავ­სე­ბუ­ლა მე­ზობ­ლე­ბით, ჩე­კის­ტებს დე­ლი­კა­ტუ­რად ბო­დი­ში მო­უხ­დი­ათ და გა­სუ­ლან. მე­ო­რე დი­ლით უკ­ვე ბე­ბია სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში, ნაც­ნო­ბი ექი­მის ხე­ლით "სა­ჭი­რო" ოპე­რა­ცი­ას იკე­თებ­და, ხო­ლო გო­გო­ნე­ბი (დე­და­ჩე­მი და დე­ი­და) შო­რე­ულ ნა­თე­სავს მი­ა­ბა­რეს სამ­ტ­რე­დი­ის მახ­ლო­ბელ სო­ფელ­ში.
მოხ­და სას­წა­უ­ლი და აღა­რა­ვის მი­უ­კითხავს ბე­ბი­ის­თ­ვის. შვი­ლე­ბიც და­იბ­რუ­ნა სოფ­ლი­დან... ბე­ბია ნელ-ნე­ლა ყიდ­და სა­ო­ჯა­ხო ნივ­თებს, თა­ნაც - სი­ნა­ნუ­ლის გა­რე­შე.
დე­დას უნი­ვერ­სი­ტე­ტი სამ­შობ­ლოს მო­ღა­ლა­ტის შვი­ლის სა­ხე­ლით და­უს­რუ­ლე­ბია, დე­ი­დას - სა­მე­დი­ცი­ნო ინ­ს­ტი­ტუ­ტი. დე­და სი­ცოცხ­ლის ბო­ლო წუ­თამ­დე უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში მუ­შა­ობ­და. ფი­ლო­ლო­გი­ურ მეც­ნი­ე­რე­ბა­თა დოქ­ტო­რი იყო და არას­დ­როს ეცა­ლა ჩემ­თ­ვის. დე­ი­დას, რო­მე­ლიც ქი­რურ­გი გახ­ლ­დათ, ორი დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლი გა­აჩ­ნ­და: ჭურ­ჭე­ლი და მე. მას "დე­დას" ვე­ძახ­დი და დე­დად ვერ აღ­ვიქ­ვამ­დი ქალს, რო­მელ­საც დი­ლით ვერ ვხე­დავ­დი, რად­გან უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში მი­იჩ­ქა­რო­და, ნა­შუ­ადღევს კი აბი­ტუ­რი­ენ­ტებს ამ­ზა­დებ­და.
დე­და ად­რე დაქ­ვ­რივ­და. უნი­ვერ­სი­ტე­ტის დო­ცენტს გაჰ­ყო­ლია ცო­ლად, მე­რე ავ­ტო­ა­ვა­რი­ა­ში მო­ყო­ლი­ლა მა­მა და ში­ნა­გა­ნი სის­ხ­ლ­ჩაქ­ცე­ვის გა­მო, რამ­დე­ნი­მე სა­ათ­ში გარ­დაც­ვ­ლი­ლა. არ მახ­სოვს, დე­დას მა­მის საფ­ლავ­თან მი­ვეყ­ვა­ნე. არას­დ­როს ეცა­ლა, სულ წიგ­ნი, სტუ­დენ­ტი, კონ­ფე­რენ­ცია და მივ­ლი­ნე­ბა ეკე­რა ენა­ზე. ბო­ლოს ლა­მის და­ვი­ჯე­რე, რომ მა­მა არ არ­სე­ბობ­და, არც - დე­და... არ­სე­ბობ­და მხო­ლოდ დე­ი­და, რომ­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა ისე გან­ვი­ცა­დე, რომ ორი წე­ლი დეპ­რე­სი­ა­ში ვი­ყა­ვი.
ამ სახ­ლ­ში ერ­თი ოთა­ხი დე­ი­დას შე­ძე­ნი­ლი ჭურ­ჭ­ლი­თაა სავ­სე. აქ­ვეა მი­სი მად­ლი­ე­რი პა­ცი­ენ­ტე­ბის ნა­ჩუ­ქა­რი ნივ­თე­ბი... კარ­გი ექი­მი ყო­ფი­ლა. პა­ცი­ენ­ტებს ისე ექ­ცე­ო­და, თით­ქოს მი­სი სი­ცოცხ­ლე პა­ცი­ენ­ტის სი­ცოცხ­ლის პა­რა­ლე­ლუ­რად არ­სე­ბობ­და...
დე­ი­დის რჩე­ვით, ინ­გ­ლი­სუ­რი ენის ფა­კულ­ტე­ტი ავირ­ჩიე და მე­ო­რე კურ­ს­ზე ვი­ყა­ვი, დე­დამ რომ გა­მო­მიცხა­და: უნ­და გათხოვ­დე, ცო­ტა­ნი ვართ, უნ­და მო­ვი­მა­ტოთ სახ­ლ­შიო... ამ დროს უკ­ვე კე­კე­ლი­ძის ქუ­ჩა­ზე მი­ი­ღო ბი­ნა და ორი სახ­ლის მემ­კ­ვიდ­რეს, სა­კად­რი­სი საქ­მ­რო მო­მი­ძებ­ნეს - ჩე­მი­ვე ლექ­ტო­რი, პერ­ს­პექ­ტი­უ­ლი ახალ­გაზ­რ­და კა­ცი, მეც­ნი­ე­რე­ბა­თა კან­დი­და­ტი, რო­მელ­საც არც გა­რეგ­ნო­ბა აკ­ლ­და, არც გო­ნე­ბა, მაგ­რამ მე ჩე­მი წი­თუ­რი თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მე­ლი მიყ­ვარ­და... დე­დამ, - მაგ ებ­რა­ელს რო­გორ გა­გა­ყო­ლებ? მირ­ჩევ­ნია, მოკ­ვ­დეო. მა­შინ უარის თქმაც ვერ მო­ვა­ხერ­ხე და რო­ცა შვი­ლი გა­მიჩ­ნ­და, მივ­ხ­ვ­დი, ყვე­ლა­ზე ძვირ­ფა­სი - თა­ვი­სუფ­ლე­ბა დავ­კარ­გე.
სა­ღა­მო­ო­ბით ოჯა­ხი სა­ვახ­შ­მოდ სუფ­რას­თან ვიკ­რი­ბე­ბო­დით. სუფ­რის ერთ თავ­ში დე­და იჯ­და, მე­ო­რე­ში - ჩე­მი ქმა­რი. მოკ­ლე ხან­ში ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ სი­ტუ­ა­ცია იძა­ბე­ბო­და. ერთ დღე­საც დე­დამ გა­მო­მიცხა­და, ის სიყ­ვა­რუ­ლი, რა­საც ქმრის­თ­ვის გას­ცემ, ჩემ­თ­ვის არას­დ­როს გა­მო­გი­მე­ტე­ბიაო. გა­ო­ცე­ბულ­მა შევ­ხე­დე. ცო­ტა ხნის მე­რე ქმარ­მა თა­ვი ზედ­მე­ტად იგ­რ­ძ­ნო და გა­მო­მიცხა­და: არა­ფე­რი მაქვს დე­და­შე­ნის სა­საყ­ვე­დუ­რო, ცალ­კე უნ­და ვიცხოვ­რო­თო. ერთ დღეს ყვე­ლა ნივ­თი შევ­კ­რი­ბე და რამ­დე­ნი­მე ჩან­თით, ქმარ-შვილ­თან ერ­თად, ნა­ქი­რა­ვებ ბი­ნა­ში დავ­ბი­ნავ­დი.
იმ სა­ღა­მოს­ვე დე­დამ ულ­ტი­მა­ტუ­მი წა­მო­მი­ყე­ნა: ან დაბ­რუნ­დე­ბი სახ­ლ­ში, ან თავს მო­ვიკ­ლა­ვო! ქმა­რი უკან არ წა­მომ­ყ­ვე­ბო­და და ისიც ვი­ცო­დი, რომ დე­დას თა­ვის მოკ­ვ­ლაც არ გა­უ­ჭირ­დე­ბო­და! შვი­ლი მი­ვი­ხუ­ტე და მი­ვა­კითხე. გა­უ­ხარ­და ეგო­ის­ტუ­რად და მის თვა­ლებ­ში "გა­ვი­მარ­ჯ­ვე" წა­ვი­კითხე... დი­ლით ქმარს ვა­კითხავ­დი ბი­ნა­ში, სა­ღა­მოს დე­დას­თან ვბრუნ­დე­ბო­დი. ძა­ლი­ან ვიღ­ლე­ბო­დი, მაგ­რამ არას და­ვე­ძებ­დი: ასე ორ ძვირ­ფას ადა­მი­ანს ვი­ნარ­ჩუ­ნებ­დი.
ერთ დღეს ქმარ­მა გა­მო­მიცხა­და, - არ­ჩე­ვა­ნი უნ­და გა­ა­კე­თო და ან ჩემ­თან უნ­და დარ­ჩე, ან - დე­და­შენ­თა­ნო. დე­დას­თან დავ­რ­ჩი... სა­მი თვის მე­რე გა­ვი­გე, რომ ქმარს სხვა შე­ურ­თავს და სიკ­ვ­დი­ლამ­დე ერ­თად იყ­ვ­ნენ (ერ­თი წე­ლიც არ იქ­ნე­ბა, რაც ჩე­მი ყო­ფი­ლი მე­უღ­ლე გარ­და­იც­ვა­ლა).
დე­დას ეს ამ­ბა­ვი რომ ვუთხა­რი, კი­დევ უფ­რო მე­ტი სი­ხა­რუ­ლი აღ­მო­ვა­ჩი­ნე მის თვა­ლებ­ში. შე­ნი ებ­რა­ე­ლი უცო­ლოა და ჩი­ტი­ვით თა­ვი­სუ­ფა­ლიო, - მო­მა­ძა­ხა.
მას შვი­ლი­ა­ნი ქა­ლი ცო­ლად არ უნ­დო­და, საყ­ვარ­ლო­ბას კი მე ვერ ვბე­დავ­დი. ეს ახ­ლა, ამ ასაკ­ში მე­ა­სე­ხა­რის­ხო­ვა­ნია, არც მა­შინ იყო დი­დად მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი. ყო­ვე­ლი კვი­რა დი­ლა ჩე­მი ნა­ნი­კოს სა­სე­ირ­ნოდ წაყ­ვა­ნით იწყე­ბო­და. მა­მა­მი­სი სა­დარ­ბა­ზოს კარ­თან დათ­ქ­მულ დროს დაგ­ვ­ხ­ვ­დე­ბო­და და სა­ღა­მომ­დე ვსე­ირ­ნობ­დით. სა­ღა­მოს ბავ­შ­ვი მა­მის სახ­ლ­ში დარ­ჩე­ნას ითხოვ­და, მაგ­რამ ცალ­კე კა­ცის სი­ა­მა­ყე და მე­ო­რე მხა­რეს, დე­და­ჩე­მის გა­მე­ხე­ბუ­ლი ხა­სი­ა­თი ჩე­მი შვი­ლის სურ­ვი­ლის ას­რუ­ლე­ბას გა­მო­რიცხავ­და!
დე­და გულ­ქ­ვა­ო­ბის სა­კომ­პენ­სა­ცი­ოდ, ყო­ველ წელს ზღვა­სა და მთას გვთა­ვა­ზობ­და. მივ­დი­ო­დით დე­და-შვი­ლი და მე­გო­ნა, მა­მის მა­გივ­რო­ბას გა­უ­წევ­და ზღვის ტალ­ღა ან მთის აისი, მაგ­რამ ბო­ლოს მივ­ხ­ვ­დი, ასე არ იყო. სხვებს მა­მე­ბი ჰყავთ გვერ­დით და მე არა. რა­ტომ? - და­მე­კითხა ერ­თხელ და პა­სუ­ხი არ მქონ­და. რო­ცა წა­მო­ი­ზარ­და, მო­ვუ­ყე­ვი, რაც მოხ­და. ვუთხა­რი, რამ­ხე­ლა ტკი­ვი­ლი გა­და­ი­ტა­ნა ბე­ბომ ბავ­შ­ვო­ბი­სას, შვილ­მა კი მი­პა­სუ­ხა: მი­სი მძი­მე ბავ­შ­ვო­ბის შემ­სუ­ბუ­ქე­ბა ის იქ­ნე­ბა, მე თუ მა­მის გა­რე­შე ვიცხოვ­რე­ბო?!
მე­უღ­ლეს მე­ო­რე ცოლ­თან ვა­ჟი გა­უჩ­ნ­და. ჩე­მი შვი­ლი მას­თან ერ­თად ზოგ­ჯერ რამ­დე­ნი­მე დღე რჩე­ბო­და და გამ­ხი­ა­რუ­ლე­ბუ­ლი მეჩ­ვე­ნე­ბო­და. მა­მა და ძმა უფ­რო მე­ტია ჩემ­თ­ვის, ვიდ­რე დე­და­შე­ნი და შე­ნო, - მკვა­ხედ მითხ­რა ერ­თხელ. დღემ­დეEMDE არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­დასა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე...
დე­ი­და რომ გარ­და­იც­ვა­ლა, 93 წე­ლი იდ­გა. ძვი­რად ღი­რე­ბუ­ლი ბრო­ლის ვა­ზა გვქონ­და და ან­ტიკ­ვა­რი­ა­ტით და­ინ­ტე­რე­სე­ბულ ჩი­ნოვ­ნი­კის ცოლს მივ­ყი­დე, იმ ფუ­ლით დი­დი სა­საფ­ლაო შე­ვი­ძი­ნე - სა­მი მიც­ვა­ლე­ბუ­ლის­თ­ვის... მე­რე დე­დაც გარ­და­იც­ვა­ლა და თით­ქ­მის უნა­თე­სა­ოდ დარ­ჩე­ნილ­მა, დე­ი­დის გვერ­დით და­ვა­საფ­ლა­ვე­ბი­ნე.
ჩე­მი შვი­ლი ამ დროს უფ­რო და უფ­რო მე­რი­დე­ბო­და. მთამ­ს­ვ­ლე­ლებს და­უ­ახ­ლოვ­და და ხში­რად, კვი­რა­ო­ბით მი­დი­ო­და ლაშ­ქ­რო­ბა­ში. ერთ დღეს ვუთხა­რი, - რად გვინ­და ორი სახ­ლი, ერ­თი გავ­ყი­დოთ და გა­მო­ვი­ყე­ნოთ-მეთ­ქი. ფუ­ლი ორ თა­ნა­ბარ ნა­წი­ლად გავ­ყა­ვი: მე ამე­რი­კა­ში წა­ვე­დი, ორი წე­ლი ვიცხოვ­რე ნიუ-იორ­კ­ში, ჩე­მი შვი­ლი კი ნე­პალ­სა და ინ­დო­ეთ­ში მოგ­ზა­უ­რობ­და. თით­ქ­მის ერ­თ­დ­რო­უ­ლად დავ­ბ­რუნ­დით თბი­ლის­ში. ამე­რი­კუ­ლი მე­გა­პო­ლი­სის მე­რე, თბი­ლი­სი ასან­თის კო­ლო­ფად მო­მეჩ­ვე­ნა. თუმ­ცა, მა­ინც მშობ­ლი­უ­რი იყო და გა­ნუ­მე­ო­რე­ბე­ლი...
ერ­თ­მა მე­გო­ბარ­მა მითხ­რა, მგო­ნი, ამ ჭერ­ქ­ვეშ კა­ცე­ბი ვერ იხა­რე­ბე­ნო და ფაქ­ტია, ასეც არის. ვუ­ყუ­რებ ახ­ლა უზარ­მა­ზა­რი ბი­ნის აღ­კაზ­მუ­ლო­ბას, კაკ­ლის ხის ბუ­ფე­ტებს, ან­ტიკ­ვა­რულ ტახ­ტებს, მა­გი­დას და კი­დევ რამ­დე­ნი­მე ნივთს და ვი­ცი, შავ­ბ­ნე­ლი გზით რომ აქვს ნა­შოვ­ნი ბა­ბუ­ას 36 წელ­ში...
ამას წი­ნათ სარ­დაფ­ში ჩა­ვე­დი და ბნელ კუთხე­ში იარა­ღი ვი­პო­ვე. ძა­ლი­ან ძვე­ლი იყო, სრუ­ლი­ად პრი­ა­ლა. პა­ტა­რა ლუ­ლი­დან სიკ­ვ­დი­ლი იმ­ზი­რე­ბო­და. წვი­მი­ა­ნი დღე იყო. ზიზღით გა­და­ვახ­ვიე პარ­კ­ში და ადი­დე­ბულ მტკვარს მი­ვან­დე მა­ლუ­ლად. ქურ­დუ­ლად ვი­ყუ­რე­ბო­დი აქეთ-იქით, არ მინ­დო­და ვინ­მეს და­ვე­ნა­ხე...
მინ­და, ყვე­ლა­ფე­რი იმ იდუ­მა­ლი იარა­ღი­ვით მო­ვი­ცი­ლო, რაც ბა­ბუ­ას ჩემს სა­ჭირ­ბო­რო­ტოდ მო­უ­ტა­ნია ამ სახ­ლ­ში, მაგ­რამ ად­ვი­ლი არაა... ზოგ­ჯერ მინ­და, ბუ­ხარ­ზე ფა­ი­ფუ­რე­ბი ავაგ­ლი­ჯო, ბუ­ფე­ტის კა­რი ჩა­ვამ­ტ­ვ­რიო, ამ მა­გი­დას რა­ღაც მძი­მე დავ­კ­რა, თუმ­ცა, ეს რას შეც­ვ­ლის?!."


რო­ლანდ ხო­ჯა­ნაშ­ვი­ლი

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
11.11.2017
ზღაპრები....
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ბუნებისგან ნაჩუქარი სილამაზის შემოსავლის წყაროდ ქცევა გადაწყვიტეს
თითოეული ადამიანის ცხოვრებაში არის ბედნიერი წამი, მოვლენა, რომელიც მას მთელი სიცოცხლის განმავლობაში ახსოვს.
გარდაცვლილის ოჯახი დამნაშავის ლინჩის წესით გასამართლებას ითხოვს
ვი­ცით, რომ ადა­მი ხვდე­ბო­და უფალს, ესა­უბ­რე­ბო­და მას და ეს უდი­დეს სი­ხა­რულს ანი­ჭებ­და
"გამ­ძ­ლე­ო­ბა და ტემ­პი მე­ტო­ქე­ებ­ზე მე­ტი მქონ­და"
"სახ­ლი თი­ა­ნე­თის მთებ­ში მაქვს, ეზო სი­ო­ნის ტბას გა­დაჰ­ყუ­რებს.
"თუ ვინ­მეს ჩე­მი წა­მე­ბა სურს, ნი­ნო ჩხე­ი­ძის სიმ­ღე­რე­ბი ჩა­მირ­თოს"
ამ­ბო­ბენ, ახალ წელს რო­გორც შეხ­ვ­დე­ბი, ისე­თი წე­ლი გექ­ნე­ბაო.
კვირის სიახლეები
ექ­ს­კ­ლუ­ზი­უ­რი ქალ­თა ჰო­როს­კო­პი ანუ რა ელით ქა­ლებს 2018 წელს ზო­დი­ა­ქოს ნიშ­ნის მი­ხედ­ვით
მე­გობ­რო­ბით დაწყე­ბუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა წლის ბო­ლოს შე­იძ­ლე­ბა ქორ­წი­ნე­ბის შან­სებ­ში გა­და­ი­ზარ­დოს
0 კომენტარი
მეუფე შიო - გამორჩეული მღვდელმსახური
როგორც საპატრიარქოში აცხადებენ, რამდენიმე დღეში წერილობით გაიწერება მისი უფლება-მოვალეობები
0 კომენტარი
ქალის სასტიკი ხვედრი "მესამე სამყაროში" - სულისშემძვრევლი ამბავი გაყიდულ შვილებზე
ავღანელი გოგონას უმძიმესი ცხოვრების ამბავი
8 კომენტარი
მა­ჩაბ­ლის იდუ­მა­ლე­ბით მო­ცუ­ლი ცხოვ­რე­ბა და გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბა
"რუ­დუ­ნე­ბით შე­მო­ნა­ხუ­ლი მი­სი სა­მი ნეკ­ნი მთაწ­მინ­დას მი­ა­ბა­რეს..."
7 კომენტარი
"დრო ყველაფერს "ალაგებს"... - რაში გაუმართლა თინი გალდავას
როდესაც იცვლება შენი ფიქრები, მაშინვე იცვლება შენი ცხოვრებაც
0 კომენტარი
თემა, რომელზეც ილო ბეროშვილი საჯაროდ პირველად ალაპარაკდა
ილო ბეროშვილის "ფერისცვალება" და განცდა, რომელიც ხელახლა დაბადების ტოლფასია
5 კომენტარი
ვინ არის გამოსახული ფოტოზე, რომელიც დღემდე ნატო ვაჩნაძე გვეგონა
"სახითა და აღნაგობით ჰგავდნენ ერთმანეთს, ორივე ძალიან ლამაზი იყო..."
18 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
 "შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
"წი­თე­ლი" მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბა და და­კარ­გუ­ლი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა
1 კომენტარი
უძლური ქმრისა და 18 წლის ცოლის დავა - 11 წლის ასაკში გათხოვილი გოგონას უცნაური თავგადასავალი

უმოწყალესო ხელმწიფევ, ვეკრ­ძალვი და ვიშიშვი თუ ვითარ გავბედო ესე ვითარი მოხსენება
3 კომენტარი
კეთილ სიცრუეში გაზრდილი ქალის ცრემლები
ვერ დავუშვებდი ორმეტრიანი ბიძის უხმოდ გასვენებას

0 კომენტარი