მოგ­ზა­უ­რი ჟურ­ნა­ლის­ტის ექ­ს­კ­ლუ­ზი­უ­რი ვი­დე­ო­კად­რე­ბი ათო­ნის მთი­დან
font-large font-small
მოგ­ზა­უ­რი ჟურ­ნა­ლის­ტის ექ­ს­კ­ლუ­ზი­უ­რი ვი­დე­ო­კად­რე­ბი ათო­ნის მთი­დან
ჩვე­ნი რუბ­რი­კის სტუ­მა­რი ჟურ­ნა­ლის­ტია, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან ბევრს მოგ­ზა­უ­რობს და ყვე­ლა­ფერს ფო­ტო­ვი­დე­ო­ო­ბი­ექ­ტი­ვით აფიქ­სი­რებს.
მი­სი მოგ­ზა­უ­რო­ბის ტრა­ექ­ტო­რი­ი­დან ქარ­თ­ვე­ლე­ბის­თ­ვის სა­ნუკ­ვარ-სა­ოც­ნე­ბო ად­გი­ლი შე­ვარ­ჩიე - ათო­ნის მთა და ათო­ნის ივერ­თა მო­ნას­ტე­რი. რო­გორ გა­იც­ნო ჩვენ­მა კო­ლე­გამ, და­ვით ახ­ვ­ლე­დი­ან­მა მსოფ­ლიო პატ­რი­არ­ქის პრეს­მ­დი­ვა­ნი, რო­გორ მოხ­ვ­და ივე­რონ­ში და რო­გორ მო­ა­ხერ­ხა უნი­კა­ლუ­რი კად­რე­ბის გა­და­ღე­ბა, მი­სი მო­ნათხ­რო­ბით შე­ვიტყობთ:


- მსოფ­ლიო პატ­რი­არ­ქის პრეს­მ­დი­ვა­ნი კუ­რი­ო­ზუ­ლად გა­ვი­ცა­ნი: მე­უღ­ლეს­თან ერ­თად სტამ­ბოლ­ში, ძველ კონ­ს­ტან­ტი­ნო­პოლ­ში სე­ირ­ნო­ბი­სას კონ­ს­ტან­ტი­ნო­პო­ლის სა­პატ­რი­არ­ქოს მი­ვა­დე­ქი. თან პა­ტა­რა სა­მოყ­ვა­რუ­ლო კა­მე­რა მქონ­და და მარ­თა­ლია, ელე­მენ­ტი თით­ქ­მის ჯდე­ბო­და, გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ვინ­მე ჩა­მე­წე­რა (იმ­ხა­ნად აფხა­ზე­თის ეპარ­ქი­ის სა­კითხი მწვა­ვედ იდ­გა და ამ საქ­მე­ში მსოფ­ლიო სა­პატ­რი­არ­ქოც ჩარ­თუ­ლი იყო). მირ­ჩი­ეს, მსოფ­ლი­ოს პატ­რი­არ­ქის პრეს­სამ­სა­ხუ­რის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნელს, პრო­ტოპ­რეს­ვი­ტერ დო­სი­თე­ოსს დავ­კავ­ში­რე­ბო­დი. ჰო­ლი­დან­ვე და­ვუ­რე­კე და, მარ­თა­ლია, თა­ვად ოთხ ენა­ზე ლა­პა­რა­კობ­და, სა­კო­მუ­ნი­კა­ციო ენებ­ში ვერ "და­ვემ­თხ­ვი­ეთ" - მე ის ენე­ბი არ ვი­ცო­დი, მან - რუ­სუ­ლი და ინ­გ­ლი­სუ­რი ანუ რაც მე ვი­ცო­დი. აქ კი ჩე­მი მე­უღ­ლის "გერ­მა­ნის­ტო­ბა" გა­მო­მად­გა, რო­მელ­მაც თარ­ჯიმ­ნო­ბა გა­მი­წია. ორი სა­ა­თის შემ­დეგ დაგ­ვი­ბა­რა, ჩა­მოგ­ვა­კითხა და რომ მე­გო­ნა, ეზო­ში­ვე ჩავ­წერ­დი, მი­სი ყოვ­ლა­დუწ­მინ­დე­სო­ბის, მსოფ­ლიო პატ­რი­არ­ქის, ბარ­თ­ლო­მე I-ის კა­პი­ნეტ­ში შეგ­ვიძღ­ვა. ის ინ­ტერ­ვიუ შემ­დეგ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ერთ-ერ­თი ტე­ლე­ვი­ზი­ით გა­და­ი­ცა, მე და მა­მა დო­სი­თე­ო­სი კი დღემ­დე ვმე­გობ­რობთ. ათო­ნის მთი­დან სა­აღ­დ­გო­მო რე­პორ­ტა­ჟის მომ­ზა­დე­ბა რომ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, და­სახ­მა­რებ­ლად მივ­მარ­თე და ივერ­თა მო­ნას­ტ­რის გა­და­სა­ღე­ბად შუ­ამ­დ­გომ­ლო­ბაც ვთხო­ვე. პა­რა­ლე­ლუ­რად, უწ­მინ­დე­სი­სა და უნე­ტა­რე­სის, ილია II-ის ლოც­ვა-კურ­თხე­ვით ჩვენ­მა სა­პატ­რი­არ­ქო­მაც გა­მა­ტა­ნა შუ­ამ­დ­გომ­ლო­ბის წე­რი­ლი. გამ­გ­ზავ­რე­ბამ­დე პატ­რი­არ­ქის მდი­ვან-რე­ფე­რენ­ტ­მა შო­რე­ნა თეთ­რუ­აშ­ვილ­მა გა­მაფ­რ­თხი­ლა, რომ ბრწყინ­ვა­ლე შვი­დე­უ­ლის სამ­შა­ბათს ივე­რონ­ში მი­სი მთა­ვა­რი სიწ­მინ­დის - ივე­რი­ის ღვთის­მ­შობ­ლის ხა­ტის ლი­ტა­ნი­ო­ბა იქ­ნე­ბო­და და არ გა­მო­მე­ტო­ვე­ბი­ნა. მოკ­ლედ, ყვე­ლა­ნა­ი­რი ნე­ბარ­თ­ვა ავი­ღე და ოპე­რა­ტორ­თან ერ­თად 4 დღით ათო­ნის მთა­ზე გა­ვემ­გ­ზავ­რე.
ათო­ნის 20 მო­ნას­ტ­რი­დან იერარ­ქი­უ­ლად პირ­ვე­ლი - ათა­ნა­სე დი­დის მი­ერ და­არ­სე­ბუ­ლი დი­დი ლავ­რაა; მე­ო­რე - ვა­თო­პე­დის მო­ნას­ტე­რი, სა­დაც ამ­ჟა­მად 3 ქარ­თ­ვე­ლი ბე­რი მსა­ხუ­რობს; მე­სა­მე - ივერ­თა მო­ნას­ტე­რი; მე­ოთხე - სერ­ბუ­ლი და ა.შ.

- ასეთ ად­გი­ლას მოხ­ვედ­რა ზღვა ემო­ცი­ას იწ­ვევს, ჩვე­ნი მკითხ­ვე­ლის­თ­ვი­საც შე­ნი მო­ნათხ­რო­ბი ვი­დე­ოთ­ვა­ლი­ვით იქ­ნე­ბა. რა გა­ნი­ცა­დე, შე­გიძ­ლია გად­მოგ­ვ­ცე?GzaPress

- შეძ­ლე­ბის­დაგ­ვა­რად ვეც­დე­ბი. ჯერ სა­ლო­ნიკ­ში ჩავ­ფ­რინ­დით, სა­ი­და­ნაც ათო­ნამ­დე და­ახ­ლო­ე­ბით 120 კი­ლო­მეტ­რია. გა­ვემ­გ­ზავ­რეთ პა­ტა­რა სა­ნა­პი­რო ქა­ლაქ ურა­ნო­პოლ­ში. აქ უკ­ვე გრძნობ ათო­ნურ სულს. ვი­ზა დი­ლა­ად­რი­ან ავი­ღე. ათო­ნის მთა ავ­ტო­ნო­მი­ა­სა­ვით არის, რო­გორც მარ­თ­ლ­მა­დი­დებ­ლუ­რი რეს­პუბ­ლი­კა და, თურ­მე, იქი­და­ნაც უნ­და მქო­ნო­და მოწ­ვე­ვა, მაგ­რამ მსოფ­ლიო პატ­რი­არ­ქის ლოც­ვა-კურ­თხე­ვით კონ­ს­ტან­ტი­ნო­პო­ლის სა­პატ­რი­არ­ქოს წე­რილ­მა და ჩვე­ნი პატ­რი­არ­ქის წე­რი­ლო­ბით­მა ლოც­ვა-კურ­თხე­ვამ მიშ­ვე­ლა, თო­რემ იქ მოხ­ვედ­რა, გან­სა­კუთ­რე­ბით - პირ­ვე­ლად, საკ­მა­ოდ გა­მიძ­ნელ­დე­ბო­და. გრა­ფი­ოს პა­ტა­რა ოთა­ხი­დან ვი­ზით რომ გა­მო­ვე­დი, ცას ავ­ხე­დე, პირ­ჯ­ვა­რი გა­და­ვი­წე­რე და ღმერთს მად­ლო­ბა ვუთხა­რი, უკან რომ არ გა­მო­მაბ­რუ­ნეს. ათო­ნის მთა­ვარ მი­სად­გომ­თან - დაფ­ნის­თან ბო­რ­ნით 2 სა­ათ­ში მივ­ცუ­რეთ და იქი­დან ავ­ტო­ბუ­სით ავე­დით ათო­ნის დე­და­ქა­ლაქ კა­რი­ეს­ში, სა­ი­და­ნაც სხვა­დას­ხ­ვა მო­ნას­ტ­რის­კენ ირ­ჩევ მარ­შ­რუტს. მომ­ლოც­ველ­თა ერთ ნა­წილ­თან ერ­თად სა­მარ­შ­რუ­ტო ტაქ­სით 15-20 წუთ­ში უკ­ვე ივერ­თა მო­ნას­ტერ­ში ვი­ყა­ვით. არც კი ვი­ცი, რო­გორ გად­მოგ­ცე, რა და­მე­მარ­თა: რაც უფ­რო ვუ­ახ­ლოვ­დე­ბო­დი შე­სას­ვ­ლელს, მით უფ­რო მიჩ­ქარ­დე­ბო­და გუ­ლი, თით­ქოს სხვა­ნა­ი­რად ვსუნ­თ­ქავ­დი. შე­სას­ვ­ლელ­ში­ვე ულა­მა­ზე­სი კო­ლო­ნა­დაა და თი­თო­ე­ულ კე­დელს ვკოც­ნი­დით... აბა, რა გითხ­რა, სას­წა­უ­ლი ემო­ციაა... მთა­ვარ შე­სას­ვ­ლელ­ში­ვეა ჩვე­ნი წმინ­და­ნე­ბის - იოანე, ექ­ვ­თი­მე და გი­ორ­გი მთაწ­მინ­დე­ლე­ბის შუ­შა­ში ჩას­მუ­ლი უზარ­მა­ზა­რი ფრეს­კა, მო­პირ­და­პი­რე მხა­რეს კი, ფრეს­კა­ზე გა­მო­სა­ხუ­ლი არის ქარ­თ­ვე­ლი გაბ­რი­ელ ბე­რი და ნათ­ლის სვე­ტი, რო­მე­ლიც ზღვის ტალ­ღებ­ზე მდგო­მი ივე­რი­ის ღვთის­მ­შობ­ლის ხა­ტი­დან გად­მო­დი­ო­და... ივე­რო­ნის ბე­რებს შე­ვატყ­ვე, ჩვენ შე­სა­ხებ იცოდ­ნენ, იღუ­მე­ნიც გა­მოგ­ვე­ლა­პა­რა­კა ინ­გ­ლი­სუ­რად (წა­მოს­ვ­ლი­სას დაგ­ვ­ლო­ცა კი­დეც ამ იღუ­მენ­მა). კე­ლი­ა­ში დაგ­ვა­ბი­ნა­ვეს, მსა­ხუ­რე­ბის გან­რი­გიც გაგ­ვაც­ნეს და შემ­დეგ ტრა­პეზ­ზე მიგ­ვი­პა­ტი­ჟეს. მოვ­ხ­ვ­დით ძა­ლი­ან დიდ სატ­რა­პე­ზო­ში, რო­მე­ლიც და­ახ­ლო­ე­ბით 200 კაც­ზე მეტს იტევ­და. წი­თე­ლი პა­რას­კე­ვი იყო და მძი­მე მარ­ხ­ვა. ზო­გი­ერ­თი მო­ნას­ტე­რი ამ დღეს ტრა­პეზ­საც არ ით­ვა­ლის­წი­ნებს, ივე­რო­ნის სატ­რა­პე­ზოს მა­გი­და­ზე კი დაგ­ვ­ხ­ვ­და: ლი­თო­ნის თეფ­შებ­ზე დას­ხ­მუ­ლი ში­ლი­ფი ცი­ვი აჯაფ­სან­და­ლი, თხელ "სუპს" რომ უფ­რო წა­ა­გავ­და; ნა­კურ­თხი თუ შე­ლოც­ვი­ლი წყლით აფუ­ე­ბუ­ლი და იქ­ვე, თო­ნე­ში გა­მომ­ცხ­ვა­რი უგემ­რი­ე­ლე­სი მომ­ჟა­ვო მო­რუ­ხო პუ­რი; ზე­თის­ხი­ლი; ვაშ­ლი და გრა­ფი­ნით - წყა­როს წყა­ლი. სატ­რა­პე­ზო­ში ჯერ ბე­რე­ბი შე­ვიდ­ნენ და დას­ხ­დ­ნენ, შემ­დეგ ერთ-ერ­თ­მა ბერ­მა პი­ლიგ­რი­მე­ბი შეგ­ვი­პა­ტი­ჟა და ცალ­კე დაგ­ვ­ს­ხა. უად­გი­ლო­ბის შემ­თხ­ვე­ვა­ში პი­ლიგ­რიმს, თურ­მე, ბე­რებ­თან სვა­მენ. მე "გა­მი­მარ­თ­ლა" და ორი ბე­რის პი­რის­პირ აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი. სა­ო­ცა­რი შე­ხე­დუ­ლე­ბა აქვთ იქა­ურ ბე­რებს: მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ სულ მარ­ხუ­ლო­ბენ და მოწყ­ვე­ტი­ლე­ბი არი­ან სა­ე­რო ცხოვ­რე­ბას, ძალ­ზე მეტყ­ვე­ლი თვა­ლე­ბი აქვთ, თით­ქოს ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბი უთა­მა­შებ­თო. ტრა­პე­ზის შემ­დეგ და­სას­რუ­ლის მა­უწყე­ბელ ზარს შე­მოჰ­კ­რეს და ჯერ იღუ­მე­ნი გა­ვი­და, შემ­დეგ მო­ნას­ტ­რის საძ­მო და ბო­ლოს ჩვენ - სა­ე­რო პი­რე­ბი. ამის შემ­დეგ გა­მო­აბ­რ­ძა­ნეს წმინ­და ნა­წი­ლე­ბი, რომ­ლი­თაც მარ­თ­ლაც გა­მორ­ჩე­უ­ლია ათო­ნის მთა, მით უფ­რო - ივერ­თა მო­ნას­ტე­რი... სა­მო­ნას­ტ­რო ტი­პი­კო­ნით ბე­რე­ბი ად­რე იძი­ნე­ბენ და ღა­მით კვლავ იწყე­ბენ ღვთის­მ­სა­ხუ­რე­ბას. ამი­ტომ პი­ლიგ­რი­მე­ბიც ღა­მით გაგ­ვაღ­ვი­ძეს. კე­ლი­ი­დან გა­მო­სულს სა­ო­ცა­რი, მის­ტი­კუ­რი სა­ნა­ხა­ო­ბა დამ­ხ­ვ­და - უტ­კ­ბე­სი ბი­ზან­ტი­უ­რი გა­ლო­ბის ფონ­ზე მო­ნას­ტ­რის უზარ­მა­ზა­რი კედ­ლე­ბის, ან­თე­ბუ­ლი სან­თ­ლე­ბით მო­ა­რუ­ლი შა­ვა­ნა­ფო­რი­ა­ნი ბე­რე­ბი­სა და მა­თი ლან­დე­ბის შემ­ყუ­რეს, თა­ვი შუა სა­უ­კუ­ნე­ებ­ში მე­გო­ნა. მე­ო­რე დღე­სა და აღ­დ­გო­მის ღა­მე­საც ივერ­თა მო­ნას­ტერ­ში ვი­ყა­ვი და მთე­ლი ლი­ტა­ნი­ო­ბა გა­და­ვი­ღეთ. თუ­კი შე­იძ­ლე­ბა ასე­თი დღე­სას­წა­უ­ლი გა­მო­არ­ჩიო, მარ­თ­ლაც სა­უ­კე­თე­სოდ შევ­ხ­ვ­დი აღ­დ­გო­მას.

- ივე­რი­ის ღვთის­მ­შობ­ლის ხატს რო­დის მი­ე­ახ­ლე?GzaPress

- ლი­ტა­ნი­ო­ბის შემ­დეგ, კვი­რა დი­ლით სას­წ­რა­ფოდ ვა­თო­პე­დის მო­ნას­ტერ­ში გა­ვემ­გ­ზავ­რეთ, რად­გან ვი­ცო­დით, იქ ღვთის­მ­შობ­ლის სარ­ტყელს გა­მო­აბ­რ­ძა­ნებ­დ­ნენ. ვა­თო­პე­დის მო­ნას­ტერს კვად­რა­ტუ­ლი ეზო აქვს და ასე, კვად­რა­ტუ­ლად, იერარ­ქი­ის მი­ხედ­ვით დად­გ­ნენ ბე­რე­ბი ან­თე­ბუ­ლი სან­თ­ლე­ბით, ხაზ­ზე ჩავ­მ­წ­კ­რივ­დით სა­ე­რო პი­რე­ბიც. ბე­რე­ბი ერ­თ­მა­ნეთ­თან მი­დი­ოდ­ნენ და ბერ­ძ­ნუ­ლად ულო­ცავ­დ­ნენ, - ქრის­ტე აღ­დ­გაო. ყვე­ლას შეგ­ვეძ­ლო, იქ­ვე ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლი ხის და მე­ტა­ლის კან­კუ­რე­ბის (სა­რე­კე­ლე­ბი - ავტ.), ზა­რე­ბის, ჩა­ქუ­ჩე­ბის შე­მოკ­ვ­რა. ისე­თი ამ­ბა­ვი იყო ეზო­ში, ჩე­მი "ვი­დე­ოთ­ვა­ლიც" ვერ გად­მოგ­ცემს, მხო­ლოდ გა­და­ღე­ბუ­ლი მა­სა­ლით თუ აღიქ­ვამ. მე­რე გა­მო­აბ­რ­ძა­ნეს 30-40 სმ სიგ­რ­ძის ლუს­კუ­მა­ში მო­თავ­სე­ბუ­ლი ღვთის­მ­შობ­ლის სარ­ტყე­ლი, რო­მე­ლიც მიდ­გო­მილ­მა ღვთის­მ­შო­ბელ­მა აქ­ლე­მის ბეწ­ვის­გან დაწ­ნა, ასე­ვე, იოანე ოქ­რო­პი­რის უხ­რ­წ­ნე­ლი თა­ვიც და კი­დევ ბევ­რი წმინ­და ნა­წი­ლი. სარ­ტყელ­თან მი­ახ­ლე­ბი­სას მო­ვას­წა­რი მი­სი შეთ­ვა­ლი­ე­რე­ბა: რუხ­ნა­რე­ვი, ოდ­ნავ ბზინ­ვა­რე ბეწ­ვი­თაა წმინ­დად ნაქ­სო­ვი და, და­ახ­ლო­ე­ბით, 1,50 სმ სი­გა­ნი­საა. პა­ტივ­გე­ბის მიზ­ნით, შუა სა­უ­კუ­ნე­ებ­ში იგი ერთ-ერთ ბი­ზან­ტი­ელ დე­დო­ფალს ლა­მა­ზი ძვირ­ფა­სი თვლე­ბით მო­ურ­თავს. ცნო­ბი­ლია, რომ სარ­ტყელს უდი­დე­სი ძა­ლა აქვს და მის­გან უდი­დე­სი მად­ლი გად­მო­დის. ვა­თო­პე­დის მო­ნას­ტერ­ში წი­თე­ლი კვერ­ცხე­ბიც ჩა­მოგ­ვი­რი­გეს, თევ­ზით გახ­ს­ნი­ლე­ბულ ტრა­პეზ­საც და­ვეს­წა­რით და კვლავ ივე­რონ­ში დავ­ბ­რუნ­დით - ბრწყინ­ვა­ლე სამ­შა­ბათს ივე­რი­ის ღვთის­მ­შობ­ლის ხა­ტის გა­მობ­რ­ძა­ნე­ბას უნ­და დავ­ს­წ­რე­ბო­დით (ხატს წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში მხო­ლოდ 3-4-ჯერ გა­მო­აბ­რ­ძა­ნე­ბენ ხოლ­მე). ეს რი­ტუ­ა­ლიც ძა­ლი­ან სადღე­სას­წა­უ­ლო და დი­დე­ბუ­ლი იყო. ჯერ მო­ნას­ტ­რის საძ­ვა­ლე­ში ავე­დით და იქი­დან, გარ­შე­მო, კი­ლო­მეტ­რი­ა­ნი რა­დი­უ­სით მთე­ლი მი­სი მი­წე­ბი - და­ახ­ლო­ე­ბით, 5-6 კმ შე­მო­ვი­ა­რეთ. ბო­ლოს ჩა­ვე­დით ეგე­ო­სის ზღვის ნა­პი­რას, იმ ად­გი­ლას, სა­დაც ქარ­თ­ვე­ლი ბე­რი გაბ­რი­ე­ლი ზღვი­დან გა­მობ­რ­ძა­ნე­ბულ ღვთის­მ­შობ­ლის ხატს შე­ე­გე­ბა; სა­დაც შემ­დეგ წყა­რომ ამო­ხეთ­ქა და ახ­ლა პა­ტა­რა ეკ­ლე­სია დგას. შუ­ადღეს სწო­რედ ამ ად­გი­ლის მო­ლოც­ვით სრულ­დე­ბა პრო­ცე­სია. ლი­ტა­ნი­ო­ბი­სას იქ უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნი იკ­რი­ბე­ბა და საკ­მაო ჩოჩ­ქო­ლია, ამი­ტომ ყო­ველ­თ­ვის ამო­დის ათო­ნის პო­ლი­ცია. ხატს ჰყავს სა­კუ­თა­რი მცვე­ლი-მსა­ხუ­რი, ბე­რი, რო­მე­ლიც წეს­რიგს ამ­ყა­რებს, რად­გან ყვე­ლა მომ­ლოც­ველს სურს, მცი­რე ხნით მა­ინც ატა­როს ხა­ტი და ცდი­ლობს, მის ერთ-ერთ სპე­ცი­ა­ლურ ბე­ჭის შე­სად­გო­მელს შე­ე­ყუ­დოს. ორ ასეთ კაცს თვი­თონ მცვე­ლი ბე­რი არ­ჩევს და მხო­ლოდ 3-4 წუთს ატა­რე­ბი­ნებს. წი­ნას­წარ ჩარ­თუ­ლი "პეტ­ლიჩ­კით" - პა­ტა­რა მიკ­რო­ფო­ნით ისე ახ­ლოს მივ­ყ­ვე­ბო­დი ხატს, რომ მეც გა­მი­მარ­თ­ლა. ოპე­რა­ტო­რი გაფ­რ­თხი­ლე­ბუ­ლი მყავ­და და სრულ მზად­ყოფ­ნა­ში ელო­და მო­მენტს, რად­გან დუბ­ლის სა­შუ­ა­ლე­ბა აღარ გვექ­ნე­ბო­და, ამი­ტომ შე­ვე­ყუ­დე თუ არა ხატს, უშეც­დო­მოდ ჩავ­წე­რეთ "სთენ­და­პი".GzaPress

ივე­რი­ის ღვთის­მ­შობ­ლის ხა­ტის ლი­ტა­ნი­ო­ბა კი გა­და­ვი­ღეთ, მაგ­რამ ჩვე­ნი ვი­ზი­ტი მთავ­რ­დე­ბო­და და სა­ცა­ვის გა­და­ღე­ბის იმე­დიც გვე­წუ­რე­ბო­და, თუმ­ცა... ივე­რონ­ში ორი სა­ცა­ვია: მუ­ზე­უ­მი, სა­დაც მთე­ლი არ­ტე­ფაქ­ტე­ბი, ოქ­რო-ვერ­ცხ­ლი, ექ­ს­პო­ნა­ტე­ბი და ბიბ­ლი­ო­თე­კაა, ასე­ვე დამ­წერ­ლო­ბის იშ­ვი­ა­თი ნი­მუ­შე­ბი და ოშ­კის ბიბ­ლიაა. ოპი­ზის ოთხ­თა­ვი კი მუ­ზე­უმ­შია გა­მო­ფე­ნილ-გა­დაშ­ლი­ლი. ბიბ­ლი­ო­თე­კა იშ­ვი­ა­თად იხ­ს­ნე­ბა, მუ­ზე­უ­მის გა­და­უ­ღებ­ლად წა­მოს­ვ­ლა კი ნამ­დ­ვი­ლად არ მინ­დო­და. რამ­დე­ნი­მე ქარ­თ­ვე­ლი ვი­ყა­ვით და მათ შო­რის იყო ბერ­ძ­ნუ­ლის მცოდ­ნეც. სწო­რედ მას­თან ერ­თად გა­და­ვე­ყა­რე სა­ცა­ვის მცველ ბერს - ქრის­ტო­ფო­როსს. ლა­მის და­ვუ­ჩო­ქე, ისე ვეხ­ვე­წე­ბო­დი მუ­ზე­უ­მის დათ­ვა­ლი­ე­რე­ბას. მე­რე ის ქარ­თ­ვე­ლი ბი­ჭი ბერ­ძ­ნუ­ლად შე­ე­ვედ­რა და... გაჭ­რა. სას­წ­რა­ფოდ და­ნარ­ჩენ ქარ­თ­ვე­ლებ­საც შე­მო­ვურ­ბი­ნე კე­ლი­ებ­ში და წა­მო­ვიყ­ვა­ნე. ქრის­ტო­ფო­რო­სი ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო ამ­ბებს გვიყ­ვე­ბო­და მუ­ზე­უმ­ში და­ცულ ნივ­თებ­ზე და ძა­ლი­ა­ნაც მინ­დო­და მოს­მე­ნა, მაგ­რამ ეს ნივ­თე­ბი მა­ნამ­დე არა­ვის გა­და­ე­ღო და ამი­ტომ შანსს ხე­ლი­დან ვერ გა­ვუშ­ვებ­დი - ყვე­ლა­ფე­რი გა­და­ვი­ღე: GzaPressთორ­ნი­კე ერის­თა­ვის აბ­ჯა­რი, ოპი­ზის ოთხ­თა­ვი, პეტ­რე I-ის შე­მო­წი­რუ­ლი 40-კი­ლოგ­რა­მი­ა­ნი სა­ხა­რე­ბა და რა აღარ! მსოფ­ლი­ოს რამ­დენ მუ­ზე­უმ­ში ვყო­ფილ­ვარ, მაგ­რამ მსგავ­სი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა არ­სა­ი­დან გა­მომ­ყო­ლია. მას შემ­დეგ ათო­ნის მთა­ზე კი­დევ ორ­ჯერ ვი­მოგ­ზა­უ­რე, მე­ო­რედ - გო­გა ჩა­ნა­დირ­თან ერ­თად. წმ. პან­ტე­ლე­ი­მო­ნის მო­ნას­ტერ­ში მოღ­ვა­წე ქარ­თ­ველ­მა ბერ­მა - ერ­მო­ლა­ოს­მა მიგ­ვიწ­ვია, ქარ­თუ­ლი ხელ­ნა­წე­რე­ბიც გვაჩ­ვე­ნა და აგ­ვიყ­ვა­ნა მის­სა­ვე მო­ძი­ე­ბულ, სო­ლო­მონ II-ის მოძღ­ვ­რის, ილა­რი­ონ ახა­ლი ქარ­თ­ვე­ლის (ყან­ჩა­ვე­ლის) კე­ლი­ა­ში. კი­დევ, ვი­ყა­ვით ფი­ლო­თე­ო­სის მო­ნას­ტერ­ში, რად­გან ვი­ცო­დი, რომ მის სატ­რა­პე­ზო­ში იყო ლე­ვან კახ­თა მე­ფი­სა და მი­სი ვა­ჟის, ალექ­სან­დ­რე II-ს XV ს-ის ფრეს­კე­ბი. ბე­რის კურ­თხე­ვით გა­და­ვი­ღეთ კი­დეც ისი­ნი. მე­სა­მედ ათო­ნის მთა­ზე ჯვარ­თა­მაღ­ლე­ბას ჩე­მი კა­მე­რით მარ­ტო წა­ვე­დი. 14-სა­ა­თი­ან სადღე­სას­წა­უ­ლო წირ­ვა-ლოც­ვას და­ვეს­წა­რი ქსი­რო­პო­ტა­მის მო­ნას­ტერ­ში, სა­დაც გა­მო­აბ­რ­ძა­ნეს იქ და­ცუ­ლი, მაცხოვ­რის ჯვრის ყვე­ლა­ზე დი­დი ნა­წი­ლი ნა­ლურ­ს­მ­ლა­რით. და­ახ­ლო­ე­ბით, "100-იანი" ლურ­ს­მ­ნის ნახ­ვ­რე­ტი ლა­ლის თვლე­ბი­თაა შემ­კუ­ლი. ამ­ბო­ბენ, რომ მას­ზე მაცხოვ­რის მარ­ჯ­ვე­ნა ხე­ლი იყო მი­ლურ­ს­მუ­ლი. GzaPressრა თქმა უნ­და, ვი­დე­ო­ზე ყვე­ლა­ფე­რი აღ­ვ­ბეჭ­დე. დღე­სას­წა­უ­ლის შემ­დეგ კი მოვ­ხ­ვ­დი ათა­ნა­სე დი­დის და­არ­სე­ბულ დიდ ლავ­რა­ში, იქ, სა­ი­და­ნაც და­იწყო ივე­რო­ნის ის­ტო­რია. ლავ­რი­დან ავე­დი ათო­ნის მთის მწვერ­ვალ­ზე, სა­დაც სა­ქარ­თ­ვე­ლოს დრო­შაც კი ავაფ­რი­ა­ლე და "სთენ­და­პიც" გა­და­ვი­ღე... მოკ­ლედ, ათო­ნის მთა­ზე ჩე­მი მოგ­ზა­უ­რო­ბე­ბის ამ­სახ­ვე­ლი მა­სა­ლით კარ­გი დო­კუ­მენ­ტუ­რი ფილ­მი გა­მო­ვა ექ­ს­კ­ლუ­ზი­უ­რი კად­რე­ბი­თა და ინ­ფორ­მა­ცი­ით, მაგ­რამ ეს პრო­ექ­ტი ხელ­შეწყო­ბას ითხოვს, სა­კუ­თა­რი ძა­ლით გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბა გა­მი­ჭირ­დე­ბა: ფილ­მის სრულ­ყო­ფის­თ­ვის სამ­მა-ოთხ­მა პრო­ფე­სი­ო­ნალ­მა მა­ინც უნ­და იმუ­შა­ოს, მაგ­რამ მა­თი ჰო­ნო­რა­რის ფი­ნან­სუ­რი რე­სურ­სი მე არ გა­მაჩ­ნია. არა­და, მარ­თ­ლა და­სა­ნა­ნია, ეს კად­რე­ბი ფილ­მად არ იქ­ცეს და ხალ­ხ­მა არ ნა­ხოს!

ირ­მა ხარ­ში­ლა­ძე


ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
"ლამის კინოსტუდიაში გავიზარდე, მაგრამ მსახიობი ვერ გამოვედი"

ძიძა - ამ სიტყვის ხსენებისას ყველაზე თბილი, ალერსიანი და ყურადღებიანი არსება გვახსენდება
"ძალიან მომწონს, რომ ქალის მდგომარეობა თანამედროვე ეპოქაში აშკარად გაუმჯობესდა"
"მივ­დი­ო­დით ხის მო­რე­ბის სა­ნა­ხა­ვად და მათ­ზე მა­მის ინი­ცი­ა­ლებს ვე­ძებ­დით"

"სა­ხე მუ­დამ უცი­ნის, მაგ­რამ ერ­თხელ მის თვა­ლებ­ში იმ­ხე­ლა სევ­და­სა და ნოს­ტალ­გი­ას წა­ვაწყ­დი, რომ ერ­თი­ა­ნად დამ­ბურ­ძ­გ­ლა"

19 ნოემბერს თბილისის ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის სახელმწიფო რუსულ დრამატულ თეატრში სპექტაკლის - "მოთამაშეები" პრემიერა შედგა.
ხან­და­ხან ისეთ რა­მეს მოჰ­კ­რავ თვალს, რომ უცებ, მო­გე­წო­ნე­ბა... მე­რე იგებ, რომ თურ­მე ის, რაც მო­გე­წო­ნა, ქარ­თ­ვე­ლის ხე­ლი­თაა შექ­მ­ნი­ლი,
კვირის სიახლეები
თეთ­რ­ხა­ლა­თი­ა­ნი მკვლე­ლე­ბი
ადა­მი­ან­თა ცნო­ბი­ე­რე­ბა­ში ჩა­ბეჭ­დი­ლია მო­საზ­რე­ბა, რომ მე­დი­ცი­ნის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი მხსნე­ლე­ბი არი­ან.
0 კომენტარი
ამ­ბა­ვი პრო­ფე­სი­ო­ნალ თაღ­ლით­სა და მდიდ­რე­ბის "მპარ­სავ­ზე"

სა­უ­ბა­რი წი­ნაპ­რებ­ზე, რო­მელ­საც დამ­ნა­შა­ვის ალა­პა­რა­კე­ბა მოჰ­ყ­ვა


1 კომენტარი
"არასოდეს მიყიდია კარგი ბრენდის ტანსაცმელი, ვინაიდან ძვირი ღირს" - პირველი ლედი სტილსა და ეტიკეტზე

პირველი ლედის თავისუფალი სტილი, ჩაცმულობა და განსაკუთრებული ელეგენტურობა არასდროს რჩება ყურადღების მიღმა.
12 კომენტარი
ამ­ბა­ვი ლუ­კა მე­წის­ქ­ვი­ლე­ზე

"აზ­რ­ზე რო­ცა მო­ვი­და, უკუ­ნი იდ­გა ირ­გ­ვ­ლივ, რო­მე­ლიც აღა­რას­დ­როს გა­თენ­და..."


5 კომენტარი
"მისი პირადი ცხოვრება ჩემი საქმე არ არის" - რას ჰყვება სოფო ნიჟარაძის პროტოტიპი ფილმიდან "ჰეროკრატია"?
"ფეისბუკზე" ათასობით წერილი მომდის. პირდაპირ მეკითხებიან - სოფო ნიჟარაძე "ხარო"?

6 კომენტარი
ცამეტი წლის გოგონას "ბედნიერება" და ტრაგედია...

სანამ ესეც სხვას არ გაუუბედურებია, წაიყვანე და უპატრონე, სიცოცხლის ბოლომდე შენზე ვილოცებთო...


3 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.