უცხო "თოლია" ახმეტელის თეატრში
font-large font-small
უცხო "თოლია" ახმეტელის თეატრში



ახმეტელის თეატრმა 7 და 8 ივლისს მაყურებელს ჩეხოვის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი პიესა, "თოლია" მწერალ ბორის აკუნინის თვალით დანახული შესთავაზა.
ბელორუსიიდან მოწვეულმა რეჟისორმა, ვლადიმერ უშაკოვმა ერთი თვის მუშაობის შედეგი მაყურებელს სამსჯავროდ წარუდგინა. ამ პრემიერით თეატრის სეზონი დაიხურა.
სპექტაკლში ბევრი რამაა გაერთიანებული: თეატრი და კინო, კომედია, დრამა, ტრაგედია, მელოდრამა.... სცენაზე მინიმალური დეკორაციაა - ტბა, ფარდა, ჰორიზონტი. უჩვეულო გარემოში სპექტაკლის პირველივე წუთებიდან აღმოჩნდები. დაწყებაც უჩვეულოა, სცენის მონიტორზე რემარკების მსგავსად, გარკვეული მითითებები იწერება: დუბლი პირველი, ეპიზოდი პირველი, აკუნინი, ჩეხოვი... - ეს საჭიროა, მაყურებელი რომ არ დაიბნეს და მრავალფეროვანი ჟანრების ცვალებადობას თვალი ადევნოს. რეჟისორი თითქოს აფრთხილებს დარბაზში მსხდომთ, ახლა რას უნდა ელოდეს.


ვლადიმერ უშაკოვი, რეჟისორი:

- რეპეტიციების პირველ დღეებში ზოგმა ვერ გაიგო, რა ფორმას ვთავაზობდი, რადგან ისინი კლასიკურ "თოლიას" ელოდნენ, თუმცა შემდეგ სწრაფად აუღეს ალღო ჩემს ჩანაფიქრს. მიყვარს პარადოქსების თეატრი. მათ შემოთავაზებულ იდეებს მეც ვიზიარებდი და ვეხმარებოდი განხორციელებაში. ჩემთვის ძალზე მნიშვნელოვანი იყო ამ სპექტაკლით მეთქვა, რომ ახალგაზრდა, ნიჭიერ ადამიანებს უნდა დავეხმაროთ და ასპარეზი დავუთმოთ. მათ არ უნდა შევუქმნათ ისეთი ფსიქოლოგიური პირობები, რის გამოც ცუდ გზას აირჩევენ, ან ცხოვრებას თვითმკვლელობით დაამთავრებენ. ალბათ, ამიტომ დაიბადა პიესა. აკუნინის ტექსტია, მაგრამ აქ არის ჩეხოვიც. მწერალმა "თოლიას" გაგრძელება დაწერა, ჩვენ კი აკუნინი ერთგვარად გავაგრძელეთ. მინიშნება ასეთია: კოსტია ტრეპლევი რომ არ კვდებოდეს, ის ჰოლივუდის დონის ფილმს გადაიღებდა და ოსკარსაც დაიმსახურებდა. საინტერესო იყო ძველი და ახალი თეატრის დაპირისპირების თემაც. ძალიან კმაყოფილი ვარ მუშაობით და მადლობას ვუხდი ახმეტელის თეატრს. ჩვენ ბევრი რამ შევძელით.

- ამ თეატრთან მუშაობას კიდევ თუ აპირებთ?

- თუ დამიძახებენ, სიამოვნებით. გაკვირვებული ვარ თეატრის დასის სიძლიერითა და ნიჭიერით. თბილისში პირველად ვარ და ქართველ მსა­ხიობებთანაც პირველად მომიწია მუშაობამ. აღფრთოვანება და შთაბეჭდილებები დიდხანს გამყვება.
ემოციურად საკმაოდ დატვირთული ორსაათიანი სპექტაკლის შემდეგ, რამდენიმე მსახიობს გავესაუბრე. როგორ მიიღეს მათ აკუნინის და რეჟისორის ჩანაფიქრი?GzaPress


სოფია სებისკვერაძე:

- რთული პროცესი იყო ირინა არკადინას როლზე მუშაობა, რადგან დრამა შავ კომედიად გადავაქციეთ. გვქონდა ნაწყვეტები "თოლიიდან" და პარალელურად აკუნინის ტექსტი, სადაც მოქმედება ვითარდება კოსტია ტრეპლევის გმირის სიკვდილის შემდეგ. ბევრი ვინერვიულე კომედიიდან ტრაგედიაში გადასვლის ეპიზოდებზე. იყო ნიუანსები, როცა ტრაგედიაშიც ჩავრთეთ კომედიური ეპიზოდები, რაც საკმაოდ რთული აღმოჩნდა. ჩემმა გმირმა კინოროლებიც მოირგო და ოსკარის ქანდაკება მისთვის სიმბოლოდ იქცა. ჩვენ ბევრი რამ გავაერთიანეთ და ეს ყველაფერი საკმაოდ რთული იყო.


ნუგზარ ყურაშვილი, პიოტრ სორინის როლის შემსრულებელი:

- ჟანრების შერწყმა აპრობირებული ხერხია. თუ ხმამაღალი ნათქვამი არ იქნება, ჩემი აზრით, ეს ხვალინდელი დღის მიმდინარეობაა. სიმართლე გითხრათ, ამ ჟანრზე არ ვგიჟდები, მაგრამ მუშაობა საინტერესო იყო. მთავარია, ქართველი მაყურებელი თუ მიიღებს სპექტაკლს, კარგი იქნება. GzaPress

ანდრია გველესიანი, ექიმ ევგენი დორნის როლის შემსრულებელი:

- საფეხბურთო ენაზე ჩემს როლს ტიკი-ტაკას, ანუ მთავარ გამთამაშებელს ეძახიან. აკუნინის და ჩეხოვის ერთად თამაში რთულია, თან დიდი მასალაა, მაგრამ სწორედ ამ გაერთიანებაშია ხიბლიც. ბევრი რამ წავიკითხე, ვნახე და ვეცადე, რომ ჩემი გმირი რომელიმე კონკრეტულ გამომძიებელს არ დამსგავსებოდა. თუმცა რადგან ექიმია და თან გამომძიებლის ფუნქციაც შეითავსა, ალბათ დოქტორ ვატსონს შევადარებდი. იმედია, ჩემი როლი შედგა. პრემიერა ყოველთვის რთული სათამაშოა, მით უმეტეს რომ სპექტაკლი მოკლე ვადაში დაიდგა. ვამაყობ ყველა მსახიობით, მათი წყალობით მოხდა ის, რომ მაყურებლისგან კარგი შეფასებები მიიღო დადგმამ.
მართლაც აპლოდისმენტებს იმსახურებენ სპექტაკლში მონაწილე სხვა მსახიობებიც: გიორგი ცხადაძე, გიგი მიგრიაული, ვერონიკა კალანდარიშვილი, მამუკა მაზავრიშვილი, თამარ ბეჟუაშვილი, მაიკო ვაწაძე და ოთო ჩიქობავა. რეჟისორს და მსახიობებსაც სურვილი აქვთ, რომ სპექტაკლი "თოლია" საგასტროლო რეპერტუარში შეიტანონ. ახმეტელის თეატრს საზაფხულო გასტროლები აქვს დაგეგმილი და წარმატებებს ვუსურვებთ.

(ფოტოები გიორგი ყაჯრიშვილის)



ნანული ზოტიკიშვილი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
გადმომსვენებლებს ვთხოვე, დაჭრილ მეომარს შეხვედროდნენ

"იმხელა გადასახადი მოვიდა, კარგა ხანს ვიხდიდით"

საინტერესო, რომანტიკული, ხალისიანი (სევდიანიც) საზაფხულო ამბები

"თურ­ქეთ­ში მწყრი­სა და მწყრის კვერ­ცხის ფა­სი ჩვენ­თან შე­და­რე­ბით, 7-ჯერ მა­ღა­ლი­ა"

"ედიშერ მაღალაშვილმა მოსდო მთელ თეატრს, კოტე თამარს ხელით დაატარებსო..."

"გახ­დი ბეს­ტ­სე­ლე­რის ავ­ტო­რი"-ის შე­სა­ხებ "ფე­ის­ბუ­კის" მეშ­ვე­ო­ბით შე­ვიტყ­ვე"


რამ­დე­ნი­მე მი­ლი­არ­დი წლის მან­ძილ­ზე მი­ნე­რა­ლე­ბის კრის­ტა­ლებ­ში დი­დი რა­ო­დე­ნო­ბით ენერ­გია დაგ­როვ­და.
"სხვაგან ამდენ ხანს არსად გაგრძელებულა აპლოდისმენტები და ოვაცია"


კვირის სიახლეები
"ეს მხოლოდ ძალიან ახლობლებმა იციან, სხვა ვერ შემამჩნევს" - თათია დოლიძის წარმატების ფორმულა, რისკი, რომანტიზმი და ახალი გამოწვევები

"საკუთარ თავს ყოველთვის შთავაგონებ და შედეგს ბრძოლით ვაღწევ"

"საყვარელი ადამიანების გარემოცვაში, თავს ყოველთვის მეტის უფლებას ვაძლევ"

2 კომენტარი
"ექსპერტები დამნაშავეზე ერთი ნაბიჯით ყოველთვის წინ ვართ"  -  როგორ იხსნება დანაშაულები?

"ხსნარების საშუალებით ანაბეჭდების ამოღება წვიმიან ამინდშიც შეგვიძლია"


1 კომენტარი
სავსე დარბაზისთვის არც შეუხედავს - რა ხდებოდა დედის მკვლელობის ბრალდებით დაკავებული ბალერინას სასამართლო პროცესზე?

"თურმე ეუბნებოდნენ, - სახლიდან წადი, ჩემი შვილი არა ხარ, თავი მოგვაბეზრეო..."


1 კომენტარი
ვინ იყო ლეო ესა­კია და რა თა­ნამ­დე­ბო­ბა ეკა­ვა მას მთავ­რო­ბა­ში
"ბა­ში-აჩუ­კი" მო­ხე­ლეს უზო­მოდ მო­ე­წო­ნა, თვა­ლე­ბი ცრემ­ლე­ბით ჰქონ­და სავ­სე

0 კომენტარი
"ისე წავიდა ჩემი ცხოვრება, სულ ლურჯას როლში ვიყავი" რატომ არ ისურვა მსახიობობა "სოფომ", ფილმიდან - "მაგდანას ლურჯა"
"ვიძახდი: მორჩა! არც მაწონი გამაგონოთ და არც ფილმში გადაღებაზე მითხრათ რამე-მეთქი"

3 კომენტარი
თბილისელი ბოშას ელიტური ცხოვრება
"ერთ ბინაში გაჩერება დიდხანს არ შემიძლია"

4 კომენტარი
რას ვჭამთ?!
ცოლს რომ არ გა­ე­წი­რა თა­ვი და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში არ გა­დახ­ვე­წი­ლი­ყო სა­მუ­შა­ოდ, ალ­ბათ, ოჯა­ხიც და­ენ­გ­რე­ო­და და თა­ვიც მო­საკ­ლა­ვი გა­უხ­დე­ბო­და

ერ­თი ახ­ლო­ბე­ლი მყავს - და­თო, რო­მელ­მაც თა­ვის დრო­ზე პო­ლი­ტექ­ნი­კუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.