თქმუ­ლე­ბა სვიმ­ნიშ­ზე - რო­გორ გა­უმ­კ­ლავ­და ერ­თი სვა­ნუ­რი სო­ფე­ლი ოს­თა ლაშ­ქარს
font-large font-small
თქმუ­ლე­ბა სვიმ­ნიშ­ზე - რო­გორ გა­უმ­კ­ლავ­და ერ­თი სვა­ნუ­რი სო­ფე­ლი ოს­თა ლაშ­ქარს
სო­ფელ ლა­ხირს, რო­მე­ლიც მუ­ლა­ხის ჩრდი­ლო­ეთ ფერ­დობ­ზეა გა­შე­ნე­ბუ­ლი, ოდეს­ღაც ოს­თა ლაშ­ქა­რი შე­მო­სე­ვია.
მა­შინ სო­ფე­ლი ოც­და­ა­თი კომ­ლი მო­სახ­ლი­თა და 22 თეთ­რად შე­ფეთ­ქი­ლი კოშ­კით იწო­ნებ­და თავს.

მა­შინ ამ პა­ტა­რა სო­ფელ­ში იოსე­ლი­ა­ნე­ბი, მარ­გი­ა­ნე­ბი, ბაბ­ლუ­ა­ნე­ბი, გვი­და­ნე­ბი და ზუ­რე­ბი­ა­ნე­ბი ცხოვ­რობ­დ­ნენ. სოფ­ლის მახ­ვ­ში (თა­ვი) ჭკუა-გო­ნე­ბით გა­მორ­ჩე­უ­ლი სვი­მონ ბაბ­ლუ­ა­ნი ყო­ფი­ლა, რომ­ლის გა­რე­შეც სოფ­ლის სა­ჭირ­ბო­რო­ტო სა­კითხე­ბის გა­დაწყ­ვე­ტა არა­ვის შე­ეძ­ლო.
სო­ფე­ლი ძლი­ე­რი და მჭიდ­როდ და­სახ­ლე­ბუ­ლი ყო­ფი­ლა, გვა­რე­ბის მი­ხედ­ვით. მი­წის ყო­ვე­ლი გო­ჯი სახ­ნავ-სა­თე­სად ჰქო­ნი­ათ გა­მო­ყე­ნე­ბუ­ლი, ჰყო­ლი­ათ ბევ­რი ხარ-ძრო­ხა, წვრილ­ფე­ხა რქო­სა­ნი პი­რუტყ­ვი და ნა­ხი­რის მწყემ­ს­ვა­ზეც მო­რი­გე­ო­ბა ჰქო­ნი­ათ და­წე­სე­ბუ­ლი. ნა­ხირს ყო­ველ დი­ლით სოფ­ლის შუ­ა­გულ­ში - ქრის­დე­შის სვიფ­ში უყ­რიდ­ნენ თავს, რო­მელ­საც ასე­ვე მო­რი­გე­ო­ბით ასუფ­თა­ვებ­დ­ნენ ქა­ლე­ბი. ნა­ხირს ლაგ­ვ­ზა­ლი­ე­რის მთის­კენ მი­ე­რე­კე­ბოდ­ნენ მწყემ­სე­ბი. ხში­რი იყო თავ­დას­ხ­მე­ბი და სა­ქონ­ლის გა­ტა­ცე­ბა.
ერ­თხე­ლაც, გამ­თე­ნი­ი­სას, გუ­გა გვი­და­ნის ყუ­რადღე­ბა მთის ჩრდი­ლო­ე­თით მო­ფუს­ფუ­სე კონ­ტუ­რებ­მა მი­იპყ­რო და მიხ­ვ­და, რომ ეს სი­კე­თის მო­მას­წა­ვე­ბე­ლი არ იყო. მსწრაფლ და­ეშ­ვა სოფ­ლის­კენ და მზის პირ­ველ სხი­ვებ­თან ერ­თად, მახ­ვ­შის საცხოვ­რებ­ლამ­დე მი­აღ­წია. გა­გო­ნილ­მა მახ­ვ­ში შე­აკ­რ­თო. წამს ფეხ­ზე წა­მო­იჭ­რა და ქრის­დე­შის სვიფ­ში სოფ­ლის თავ­შეყ­რა ბრძა­ნა. გო­ნი­ე­რი თავ­კა­ცი არა მარ­ტო სო­ფელ­ზე, ნა­ხი­რის გა­დარ­ჩე­ნა­ზეც ფიქ­რობ­და:
- ხალ­ხ­ნო, ნა­ხირს გე­ზი უნ­და ვუც­ვა­ლოთ, და­სავ­ლე­თით ჩხე­ლა­შის­კენ გავ­რე­კოთ. სოფ­ლის ყვე­ლა მცხოვ­რე­ბი კოშ­კებ­ში უნ­და ახ­ვი­დეთ და იქი­დან ადევ­ნოთ თვალ­ყუ­რი, არ აჩ­ქარ­დეთ, ქვის სარ­ქ­ვ­ლე­ბი მაგ­რად ჩა­მო­ხუ­რეთ!
მახ­ვ­შის გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბას ახალ­გაზ­რ­დე­ბი შე­ე­წი­ნა­აღ­მ­დეგ­ნენ, მათ პი­რის­პირ უნ­დო­დათ მტერს გას­წო­რე­ბოდ­ნენ, მაგ­რამ ჭკვი­ა­ნი სვი­მო­ნი უსის­ხ­ლოდ ფიქ­რობ­და მტერ­ზე გა­მარ­ჯ­ვე­ბას:
- ჩვენს მტრებს ისე ეში­ნი­ათ გა­დამ­დე­ბი და­ა­ვა­დე­ბის, ისეთ რა­მეს მო­ვი­გო­ნებ, უკან­მო­უ­ხე­და­ვად გარ­ბოდ­ნენ, მაგ­რამ თუ არ გა­მო­მი­ვა, მა­შინ თქვენ იცით და თქვენ­მა ვაჟ­კა­ცო­ბამ, ტყვია-წა­მა­ლი არ და­ი­შუ­როთ და ქა­ლებ­მა კოშ­კის ქონ­გუ­რებ­ზე დაგ­რო­ვი­ლი რი­ყის ქვე­ბი და­უ­ში­ნეთ კოშ­კებ­თან ახ­ლოს მო­სულ მტერს! - მახ­ვ­შის სიტყ­ვა კა­ნო­ნი იყო. ყვე­ლამ თავ-თა­ვის კოშკს მი­ა­შუ­რა.
მტერ­მა რომ ნა­ხი­რი ვერ­სად ნა­ხა, თხმელ­ნარ­ში და­ბა­ნაკ­და და სოფ­ლის მახვშს მო­ცი­ქუ­ლე­ბი გა­უგ­ზავ­ნა.
სვი­მონ ბაბ­ლუ­ა­ნი ორ უხუ­ცეს­თან ერ­თად ქრის­დე­შის სვიფ­ში იჯ­და და თათ­ბი­რობ­და, გა­მო­სა­ვალს ეძებ­და.
მტრის `ელ­ჩებ­მა~ მო­ხუ­ცებს თვა­ლი ჰკი­დეს, უმალ მი­ეჭ­რ­ნენ და ბა­შის შე­მო­ნათ­ვა­ლი სიტყ­ვა­სიტყ­ვით გა­დას­ცეს:
- დი­დი ჯა­რი მომ­ყავს, თა­ვი ქვიშ­ლა­რის ღე­ლემ­დეა მო­სუ­ლი, ბო­ლო კი მაღ­ლა მთი­დან და­იძ­რა. სო­ფე­ლი და­ცა­ლეთ, ხარ-ძრო­ხა ახუ­რებ­ში და­ა­ბით, კა­რი­დან გა­მოს­ვ­ლა არა­ვინ გა­ბე­დოს, ყვე­ლა­ნი ნეხ­ვის გა­და­საყ­რე­ლი ხვრე­ლი­დან გაძ­ვე­რით, სა­ფუვ­რის მცვე­ლად ყვე­ლა­ზე სუ­ლე­ლი და­ა­ყე­ნეთ, პურ­მა­რი­ლი და­ახ­ვა­ვეთ, უბ­რა­ლო არა­ყი არ გვა­კად­როთ, სულ ნათხუ­მი დაგ­ვახ­ვედ­რეთ. ქვეშ ბუმ­ბუ­ლი დაგ­ვი­გეთ, ზედ ნაბ­დე­ბი დაგ­ვა­ხუ­რეთ, თო­რემ ჩემს ჯარს თორ­მე­ტი ჯაჭ­ვის სა­ბე­ლი გა­უწყ­ვე­ტია მტერ­თან ბრძო­ლა­ში, სულ ხიშ­ტე­ბით გაგ­ფატ­რავთ და ცოცხალს არა­ვის გა­გიშ­ვებ­თო!
სვი­მონ ბაბ­ლუ­ან­მა მო­ის­მი­ნა შე­მო­ნათ­ვა­ლი, ფეხ­ზე წა­მოდ­გა, თა­ვი და­უკ­რა და მო­ახ­სე­ნა:
- თქვენს კე­ი­სარს რაც სურს, მო­ვის­მი­ნე, მაგ­რამ ამ სო­ფელ­ში სულ სა­მი მო­ხუ­ცი დავ­რ­ჩით და სა­მი­ვე სნე­უ­ლე­ბი ვართ. გა­და­ე­ცით მას, რომ მად­ლო­ბე­ლი ვართ ჩვენს სო­ფელ­ში მი­სი მობ­რ­ძა­ნე­ბით, არ და­ვაკ­ლებთ, რაც გაგ­ვაჩ­ნია! სა­დი­ლად კა­ტის ხორცს მი­ვარ­თ­მევთ, ვახ­შ­მად - ღორს და­ვუკ­ლავთ. ტაბ­ლის თავ­ში თქვენს კე­ი­სარს დავ­ს­ვამთ, ქვეშ ეკალს და­ვუ­გებთ, ზედ ჭინ­ჭარს და­ვა­ხუ­რავთ. სხვა ჩვენ არა­ფე­რი გვა­ბა­დია...
რო­ცა ბაშ­მა მახ­ვ­შის პა­სუ­ხი მო­ის­მი­ნა, გა­ცეცხ­ლ­და, ლაშ­ქა­რი წა­მო­ყა­რა და ლა­ხი­რის­კენ ყი­ჟი­ნით დაძ­რა. სვიფ­ში მსხდარ მო­ხუ­ცებს მი­ეჭ­რა და სვი­მონს მკლავ­ში სწვდა:
- სა­და გყავს ასე­თი გუ­ლა­დი ვაჟ­კა­ცე­ბი, მას­ხ­რად რომ ამიგ­დეთ! ახ­ლა­ვე აქ მომ­გ­ვა­რეთ, თო­რემ!.. - ღრი­ა­ლებ­და ცოფ­მო­რე­უ­ლი ბა­ში.
- ეჰ, ჩე­მო კე­ი­სა­რო, - მშვი­დად მი­უ­გო სვი­მონ­მა, - ჩვენს სო­ფელ­ში ჟა­მი იყო და გაწყ­და ყვე­ლა, ვინც შენ გინ­და.
ბაშ­მა ზიზღით უშ­ვა ხე­ლი მახვშს და უკან და­ი­წია:
- ჟა­მიო? რაო, რა თქვი?! - უკან-უკან იხევ­და შე­ში­ნე­ბუ­ლი. მსწრაფლ უბ­რ­ძა­ნა ლაშ­ქარს სოფ­ლის და­ტო­ვე­ბა: - სო­ფელ­ში ჟა­მი ყო­ფი­ლა, ჩქა­რა უკან გაბ­რუნ­დით, თო­რემ ეს ავად­მ­ყო­ფო­ბა ყვე­ლას გაგ­ვ­წყ­ვეტს და ჩვე­ნი გვა­მე­ბი ღო­რე­ბის სა­ჯიჯ­გ­ნი გახ­დე­ბაო!
- ალაჰ! ალაჰ! - ყვი­რი­ლით გარ­ბო­და მტე­რი.
ათი დღის შემ­დეგ სო­ფელ­მა გა­დარ­ჩე­ნა იზე­ი­მა. სოფ­ლის ზე­მოთ, მთის ძირ­ში აშე­ნე­ბულ მთა­ვა­რან­გე­ლო­ზის ეკ­ლე­სი­ა­ში საღ­ვ­თო ხა­რი აიყ­ვა­ნეს და ილო­ცეს. დათ­ქ­ვეს, რომ ყო­ველ პირ­ველ თე­ბერ­ვალს აღე­ნიშ­ნათ ეს გა­მარ­ჯ­ვე­ბა და სოფ­ლის მახ­ვ­შის, სვი­მო­ნის პა­ტივ­სა­ცე­მად მი­სი სა­ხე­ლი - სვიმ­ნი­ში ეწო­დე­ბი­ნათ.
გა­ვი­და წლე­ბი, ალ­ბათ რამ­დე­ნი­მე სა­უ­კუ­ნეც და ეს თქმუ­ლე­ბა თა­ო­ბებს გა­და­ე­ცა. ერთ წელს რომ ერ­თი მე­კომ­ლუ­რი იყო მოს­ვიმ­ნი­შე, მე­ო­რე წელს - მე­ო­რე და ასე გა­და­უ­ლო­ცავ­დ­ნენ მე­ზობ­ლი­დან მე­ზო­ბელს.
ამ დღის­თ­ვის მოს­ვიმ­ნი­შე ასუ­ქებ­და ვაცს, ხდი­და არაყს, პა­ტი­ჟებ­და სო­ფელს, ასულ-ბა­დიშს, ნა­თე­სა­ო­ბას. ოჯა­ხის უფ­რო­სი დი­ა­სახ­ლი­სი აბ­გა­ში ალა­გებ­და ლემ­ზი­რებს, ნათხუმს, სა­ლამ­პ­რე სო­ჭის ან არ­ყის ხმელ კო­ნას და ოჯა­ხის უფ­რო­სი წინ მი­უძღო­და ეკ­ლე­სი­ის­კენ ვაჟ­კა­ცებს, ბა­დი­შებს, ნა­თე­სა­ვებს. დიდ­თოვ­ლო­ბი­სას ნიჩ­ბე­ბით იკ­ვ­ლევ­დ­ნენ გზას.
ეკ­ლე­სი­ის ეზო­ში შეს­ვ­ლის­თა­ნა­ვე სწი­რავ­დ­ნენ ვაცს. თი­თო­ე­უ­ლი იღებ­და ლემ­ზი­რებს, ნათხუმს (ნა­თა­ვედს), ან­თებ­და სან­თელს და ღმერთს ავედ­რებ­და მშვი­დო­ბას, სა­ხე­ლო­ვან ვაჟ­კაც­თა, ჰას­ვიშ (ასუ­ლი)-ბა­დიშ­თა სიმ­რავ­ლეს, შე­ურ­ცხ­ვე­ნე­ლი ლე­ჩა­ქის დამ­ხუ­რავ ქა­ლიშ­ვილ­თა სიმ­რავ­ლეს. შემ­დეგ კლავ­დ­ნენ ზვა­რაკს და იწყე­ბო­და პუ­რო­ბა და მხი­ა­რუ­ლე­ბა, შა­ი­რო­ბა, ცეკ­ვა-თა­მა­ში.
სა­ღა­მო ხანს იმარ­თე­ბო­და წარ­მოდ­გე­ნა, რო­მე­ლიც სვი­მო­ნის გო­ნი­ე­რე­ბას ეძღ­ვ­ნე­ბო­და. ირ­ჩევ­დ­ნენ ბაშს, ნახ­ში­რით უხა­ტავ­დ­ნენ დიდ წარ­ბებს, თავ­ზე ცხვრის ფა­ფახს ახუ­რავ­დ­ნენ, თხის ქურქს აც­მევ­დ­ნენ, ხელ­ში მოზ­რ­დი­ლი ჯო­ხის­გან გა­მოთ­ლილ შუბს აძ­ლევ­დ­ნენ. ასე­ვე რთავ­დ­ნენ მის თან­მ­ხ­ლებ­თაც და ყი­ჟი­ნით მო­ე­მარ­თე­ბოდ­ნენ სოფ­ლის­კენ და რო­გორც მა­შინ, ხდე­ბო­და ინ­ს­ცე­ნი­რე­ბა.
მა­ნამ­დე კი სო­ჭის გამ­ხ­მარ კო­ნებს აწყობ­დ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთ­ზე და ან­თებ­დ­ნენ. ცეცხ­ლი ინ­თე­ბო­და სოფ­ლის სა­საფ­ლა­ო­ზეც და სვი­მო­ნის ხსე­ნე­ბით იხ­სე­ნი­ებ­დ­ნენ სხვა მიც­ვა­ლე­ბუ­ლებ­საც.
ნა­შუ­ა­ღა­მევს ხალ­ხი იშ­ლე­ბო­და და ერ­თ­მა­ნეთს მო­მა­ვალ სვიმ­ნი­შო­ბა­ზე მშვი­დო­ბი­ან შეხ­ვედ­რას უსურ­ვებ­დ­ნენ.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
"ჩემი ახალგორიც მიყვარს, რომელიც ოკუპირებულია"
ამ­დენ მო­ლაშ­ქ­რეს ნამ­დ­ვი­ლად არ ვე­ლო­დი, მაგ­რამ თქვენ წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, მომ­წონს კი­დეც
"უცხოელებმა ბევრად მეტი იციან ამ ჩაის შესახებ, ვიდრე თავად ქართველებმა"

ერთ-ერთ იმერულ სოფელს შუაზე ყოფს ყვირილა.
კორტოხზე წამოსკუპებულ ორსართულიან სახლში, ახლა რამდენიმე მინა რომ აქვს ჩამსხვრეული, ცხოვრობდა ანგელინა მასწავლებელი



"ოსებსაც ჩვენსავით უჭირთ... ზოგს უფრო მეტადაც..."


"ბეწ­ვის გა­დამ­მუ­შა­ვე­ბე­ლი ქარ­ხ­ნის მო­საწყო­ბად 15.000 აშშ დო­ლა­რი საკ­მა­რი­სი­ა"


ალგეთის საწვრთნელ ბაზაზე, საწყისი საბრძოლო მომზადების ცენტრში ახალწვეულთა მომზადების პროგრამა მიმდინარეობს.
კვირის სიახლეები
"ეს მხოლოდ ძალიან ახლობლებმა იციან, სხვა ვერ შემამჩნევს" - თათია დოლიძის წარმატების ფორმულა, რისკი, რომანტიზმი და ახალი გამოწვევები

"საკუთარ თავს ყოველთვის შთავაგონებ და შედეგს ბრძოლით ვაღწევ"

"საყვარელი ადამიანების გარემოცვაში, თავს ყოველთვის მეტის უფლებას ვაძლევ"

5 კომენტარი
"ექსპერტები დამნაშავეზე ერთი ნაბიჯით ყოველთვის წინ ვართ"  -  როგორ იხსნება დანაშაულები?

"ხსნარების საშუალებით ანაბეჭდების ამოღება წვიმიან ამინდშიც შეგვიძლია"


3 კომენტარი
სავსე დარბაზისთვის არც შეუხედავს - რა ხდებოდა დედის მკვლელობის ბრალდებით დაკავებული ბალერინას სასამართლო პროცესზე?

"თურმე ეუბნებოდნენ, - სახლიდან წადი, ჩემი შვილი არა ხარ, თავი მოგვაბეზრეო..."


1 კომენტარი
ვინ იყო ლეო ესა­კია და რა თა­ნამ­დე­ბო­ბა ეკა­ვა მას მთავ­რო­ბა­ში
"ბა­ში-აჩუ­კი" მო­ხე­ლეს უზო­მოდ მო­ე­წო­ნა, თვა­ლე­ბი ცრემ­ლე­ბით ჰქონ­და სავ­სე

0 კომენტარი
"ისე წავიდა ჩემი ცხოვრება, სულ ლურჯას როლში ვიყავი" რატომ არ ისურვა მსახიობობა "სოფომ", ფილმიდან - "მაგდანას ლურჯა"
"ვიძახდი: მორჩა! არც მაწონი გამაგონოთ და არც ფილმში გადაღებაზე მითხრათ რამე-მეთქი"

6 კომენტარი
თბილისელი ბოშას ელიტური ცხოვრება
"ერთ ბინაში გაჩერება დიდხანს არ შემიძლია"

6 კომენტარი
რას ვჭამთ?!
ცოლს რომ არ გა­ე­წი­რა თა­ვი და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში არ გა­დახ­ვე­წი­ლი­ყო სა­მუ­შა­ოდ, ალ­ბათ, ოჯა­ხიც და­ენ­გ­რე­ო­და და თა­ვიც მო­საკ­ლა­ვი გა­უხ­დე­ბო­და

ერ­თი ახ­ლო­ბე­ლი მყავს - და­თო, რო­მელ­მაც თა­ვის დრო­ზე პო­ლი­ტექ­ნი­კუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის
7 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ერთი დღე ქუჩაში მცხოვრებ და მომუშავე ბავშვებთან
ცენტრში გვითხრეს, რომ ყველაზე დიდი ნაკადი ზამთარში შემოდის, როდესაც ცივა.

1 კომენტარი
პო­ლი­ცი­ის მა­ხე­ში გაბ­მუ­ლი შუ­რის­მა­ძი­ე­ბე­ლი
"15 წლის ვი­ყა­ვი, რო­ცა პირ­ველ "საქ­მე­ზე" გავ­ყე­ვი ბი­ჭებს"

4 კომენტარი
"ხში­რად მი­წევს ყელ­ში მობ­ჯე­ნი­ლი ცრემ­ლე­ბის გა­დაყ­ლაპ­ვაც" - ქმარ­ზე უგო­ნოდ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ქა­ლის ამ­ბა­ვი
ქალ­ბა­ტონ­მა მა­ნო­ნიმ რომ მითხ­რა, ძა­ლი­ან გთხოვ, ჩემ შე­სა­ხე­ბაც გა­მო­აქ­ვეყ­ნეთ რა­მე
9 კომენტარი