ერ­თი პა­ტა­რა ქვეყ­ნის ამ­ბა­ვი - გრი­მალ­დე­ბად და­ბა­დე­ბულ­ნი
font-large font-small
ერ­თი პა­ტა­რა ქვეყ­ნის ამ­ბა­ვი - გრი­მალ­დე­ბად და­ბა­დე­ბულ­ნი
არის­ტოკ­რა­ტი­უ­ლი დი­ნას­ტი­ე­ბი ძვი­რად ღი­რე­ბუ­ლი ღვი­ნო­ე­ბი­ვით გა­მო­ირ­ჩე­ვი­ან
- რაც მეტ­ხანს აჩე­რე­ბენ, მე­ტად ფა­სო­ბენ. მო­ნა­კოს მმარ­თ­ვე­ლი გრი­მალ­დე­ბის დი­ნას­ტია უკ­ვე შვი­დი სა­უ­კუ­ნეა, რაც არ­სე­ბობს და ოდეს­ღაც მა­ნაც თა­ვი­სი პა­ტა­რა სა­მოთხე შიშ­ველ, უნა­ყო­ფო კლდე­ზე და­ა­ფუძ­ნა. ამ ნამ­ცე­ცა ქვეყ­ნის მთა­ვა­რი რე­სურ­სი კი - მი­სი იმი­ჯია.


ლე­გენ­დე­ბი გრი­მალ­დე­ბის წარ­მო­შო­ბის შე­სა­ხებ
"მგე­ლი ბე­რის სა­მოს­ში" - პირ­ვე­ლი ლე­გენ­და და­სა­ბამს 1297 წლი­დან იღებს. მო­ნა­კოს ცი­ხე­სი­მაგ­რე მშვი­დად ცხოვ­რობ­და, ვიდ­რე მის კა­რიბ­ჭე­ზე ყა­ვის­ფე­რა­ნა­ფო­რი­ან­მა ფრან­ცის­კა­ნელ­მა მო­ხე­ტი­ა­ლე ბე­რებ­მა არ და­ა­კა­კუ­ნეს. მათ თავ­შე­სა­ფა­რი ითხო­ვეს. გუ­ლის­ხ­მი­ერ­მა მას­პინ­ძ­ლებ­მა ისი­ნი ცი­ხე­სი­მაგ­რის ტე­რი­ტო­რი­ა­ზე შე­უშ­ვეს, რად­გან ვერ მი­უხ­ვ­დ­ნენ ვე­რაგ გან­ზ­რახ­ვას. ერთ-ერთ მათ­განს, ყვე­ლა­ზე მრის­ხა­ნეს, ფრან­სუა ერ­ქ­ვა, მეტ­სა­ხე­ლად - ბო­რო­ტი. ის ტყუ­ი­ლუბ­რა­ლოდ არ გარ­ჯი­ლა და სწო­რედ ამ მოვ­ლე­ნას მი­ეძღ­ვ­ნა გრი­მალ­დ­თა საგ­ვა­რე­უ­ლო გერ­ბი, რო­მელ­საც წარ­წე­რა - DEO JUVANTE (დე­ვი­ზი - "ღვთის შე­წევ­ნით") შვი­დი სა­უ­კუ­ნის მან­ძილ­ზე ამ­შ­ვე­ნებ­და. მა­შინ "ბე­რებ­მა" სა­სახ­ლის მცვე­ლე­ბი ამო­ხო­ცეს და სულ მცი­რე დრო­ში და­ი­კა­ვეს ცი­ხე­სი­მაგ­რე. ის­ტო­რი­ამ, რა­ღა თქმა უნ­და, სი­ზუს­ტით ვერ ასა­ხა და­ხო­ცილ­თა რე­ა­ლუ­რი რა­ო­დე­ნო­ბა.

წყევ­ლა - გრი­მალ­დ­თა წარ­მო­შო­ბის მე­ო­რე ლე­გენ­და
მათ­მა ერთ-ერ­თ­მა ად­რე­ულ­მა წი­ნა­პარ­მა მშვე­ნი­ე­რი ჟღალ­თ­მი­ა­ნი ჰო­ლან­დი­ე­ლი ლა­მაზ­მა­ნი აც­დუ­ნა და მი­ა­ტო­ვა, რის გა­მოც ქალ­მა გულ­ბოღ­მი­ა­ნად წარ­მოთ­ქ­ვა ფრა­ზა: "ა­რას­დ­როს ეღირ­სოს ბედ­ნი­ე­რე­ბას ქორ­წი­ნე­ბა­ში მთე­ლი შე­ნი მოდ­გ­მა!" ით­ვ­ლე­ბო­და, რომ ამ წყევ­ლის გა­მო, გრი­მალ­დებ­ში გახ­შირ­და ღა­ლა­ტი; მრავ­ლად იყ­ვ­ნენ ან­ჩხ­ლი ცო­ლე­ბი და მო­ძა­ლა­დე ქმრე­ბი. "ბო­როტ­მა" ფრან­სუ­ამ, რო­მელ­მაც თა­ვის მოდ­გ­მას სა­ხე­ლი ვე­რა­გო­ბით გა­უთ­ქ­ვა, სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თ­ვის სარ­გე­ბე­ლი ვერ ნა­ხა, რო­ცა გე­ნუ­ე­ლებს კლდე­ზე მდგა­რი ცი­ხე­სი­მაგ­რე წა­არ­თ­ვა. ცნო­ბი­ლია, რომ ე.წ. ბე­რებ­მა ის და­კარ­გეს და მხო­ლოდ 30 წლის შემ­დეგ, კვლავ შეძ­ლეს და­ებ­რუ­ნე­ბი­ნათ მო­ცე­მუ­ლი ტე­რი­ტო­რია. ეს გრი­მალ­დე­ბის საგ­ვა­რე­უ­ლოს წარ­მო­მად­გე­ნელ­მა, კარლ გრი­მალ­დიმ გა­ა­კე­თა, რო­მელ­საც ფრანგ მე­ფე­ებ­თან თბი­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა აკავ­ში­რებ­და. მან მო­ნა­კოს სა­სახ­ლეს ერ­თი-ორი მა­მუ­ლიც შე­ა­მა­ტა და სა­კუ­თა­რი სამ­ფ­ლო­ბე­ლო კონ­ტი­ნენ­ტის სა­ნა­პი­რო ზოლ­ზე გა­ა­ფარ­თო­ვა, რაც ამ­ჟა­მად, "ლაჟ­ვარ­დო­ვან სა­ნა­პი­რო­და­ა" სა­ხელ­დე­ბუ­ლი.
კარ­ლი მი­ლი­ტა­რის­ტუ­ლი ცხოვ­რე­ბის წესს მის­დევ­და. ყო­ველ­თ­ვის ჩაბ­მუ­ლი იყო საზღ­ვაო და სახ­მე­ლე­თო ბრძო­ლებ­ში. მო­ნა­წი­ლე­ობ­და ლა­მის ყვე­ლა ის­ტო­რი­ულ კონ­ფ­ლიქ­ტ­ში და წარ­მა­ტე­ბის მიღ­წე­ვას სამ­ხედ­რო სამ­სა­ხუ­რით ლა­მობ­და. სა­ბო­ლო­ოდ, ის სწო­რედ იმ ად­გი­ლას და­ი­ღუ­პა, რო­მე­ლიც შემ­დეგ მის საგ­ვა­რე­უ­ლო ცი­ხე­სი­მაგ­რედ იქ­ცა.

ცო­ტა რამ ის­ტო­რი­ი­დან
მი­ლი­ტა­რის­ტი კარ­ლის ვა­ჟი - რე­ნიე II, არა­ნაკ­ლებ მე­ო­მა­რი პერ­სო­ნა გახ­ლ­დათ. ის მა­მის მსგავ­სად, საფ­რან­გე­თის სა­მე­ფო კარ­თან იყო და­ახ­ლო­ე­ბუ­ლი, მა­მუ­ლი კი თვით­დი­ნე­ბა­ზე ჰქონ­და მიშ­ვე­ბუ­ლი. ამი­ტო­მაც, კერ­ძო სა­კუთ­რე­ბა ისევ და­ი­კარ­გა. ერ­თი სიტყ­ვით, სა­სახ­ლე ყო­ველ ხუთ წე­ლი­წად­ში, მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბით, ხე­ლი­დან ხელ­ში გა­და­დი­ო­და. ვე­რა­ვინ გა­ერ­კ­ვა, რა­ში შე­იძ­ლე­ბო­და მი­სი გა­მო­ყე­ნე­ბა, სა­ნამ სამ­ფ­ლო­ბე­ლო, რი­გი­თო­ბის პრინ­ცი­პით, გრი­მალ­დის მე­სა­მე ვა­ჟის სა­კუთ­რე­ბა­ში არ აღ­მოჩ­ნ­და. დიდ­გ­ვა­რო­ვა­ნი ფე­ო­და­ლი არ იშ­ლი­და მე­ზო­ბე­ლი გე­ნუ­ე­ლე­ბის, მი­ლა­ნე­ლე­ბი­სა და სა­ვო­ი­ე­ლე­ბის მი­მართ თა­ვის მტრულ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბას და მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ არ ჰყავ­და სა­კუ­თა­რი რე­გუ­ლა­რუ­ლი ჯა­რი, სა­სახ­ლის შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბა მა­ინც მო­ა­ხერ­ხა. XV სა­უ­კუ­ნის­თ­ვის, ამ პა­ტა­რა სამ­ფ­ლო­ბე­ლო­ში 1500-მდე ადა­მი­ა­ნი ცხოვ­რობ­და - ჭეშ­მა­რი­ტად ამა­ყი ხალ­ხი, რო­მელ­მაც სა­კუ­თა­რი ძა­ლის­ხ­მე­ვით და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბის შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბა შეძ­ლო.

ჟან გრი­მალ­დიმ კი, მე­ზობ­ლებს შო­რის ლა­ვი­რე­ბის პო­ლი­ტი­კას მიჰ­ყო ხე­ლი. ის სხვა­დას­ხ­ვა დიპ­ლო­მა­ტი­ურ ხრიკს მი­მარ­თავ­და და ხში­რად, კომ­პ­რო­მის­ზეც მი­დი­ო­და.
ალ­ბათ, სა­ინ­ტე­რე­სოა იმის ცოდ­ნა, რი­თი შე­იძ­ლე­ბო­და ეარ­სე­ბა ამ­გ­ვარ პა­ტა­რა სა­ხელ­მ­წი­ფოს, რო­მელ­საც არც ბუ­ნებ­რი­ვი რე­სურ­სე­ბი ჰქონ­და, მხო­ლოდ ზღვის ჰა­ე­რი და წყა­ლი ჭარ­ბად გა­აჩ­ნ­და. ძლი­ერ მე­ზო­ბელ ქვეყ­ნებ­თან მე­გობ­რო­ბა - რო­გო­რიც მა­გა­ლი­თად, საფ­რან­გე­თი ან ეს­პა­ნე­თი იყო - მხო­ლოდ მათ­თ­ვის სა­ო­მა­რი მხარ­და­ჭე­რის გა­მო­ხატ­ვით იყო შე­საძ­ლე­ბე­ლი, რაც ყო­ველ­თ­ვის უსაფ­რ­თხო არ გახ­ლ­დათ.

საფ­რან­გე­თის რე­ვო­ლუ­ცი­ის შე­დე­გად, გრი­მალ­დე­ბის ფე­ო­და­ლუ­რი უფ­ლე­ბე­ბის ანუ­ლი­რე­ბა მოხ­და. თავ­და­პირ­ვე­ლად, კრე­ბამ გა­დაწყ­ვი­ტა გრი­მალ­დე­ბის­თ­ვის მა­თი დაგ­რო­ვი­ლი ქო­ნე­ბის საზღა­უ­რი მი­ე­ცა და ის სა­მა­სი ათას ფრან­კად შე­ა­ფა­სა, შემ­დეგ კი - გა­და­ი­ფიქ­რა. სა­თა­ვა­დო საფ­რან­გეთს მი­ა­კუთ­ვ­ნეს. მი­სი სუ­ვე­რე­ნი­ტე­ტის­თ­ვის წერ­ტი­ლის დას­მის მიზ­ნით, სა­ხე­ლიც შე­უც­ვა­ლეს და ფორტ-ერ­კი­უ­ლი უწო­დეს. დი­დე­ბუ­ლებს ქო­ნე­ბა ჩა­მო­არ­თ­ვეს და სა­ჯა­რო ვაჭ­რო­ბის გზით გა­ყი­დეს. სა­სახ­ლე პირ­ვე­ლად ყა­ზარ­მად გა­და­ა­კე­თეს, შემ­დეგ - ჰოს­პიტ­ლად და ბო­ლოს - ცი­ხედ. თა­ვად­თა ოჯა­ხის წევ­რე­ბი ჯერ და­ა­პა­ტიმ­რეს, შემ­დეგ - გა­ა­თა­ვი­სუფ­ლეს, მაგ­რამ სრუ­ლი­ად უქო­ნელ­ნი და­ტო­ვეს. ეს დი­ნას­ტი­ის­თ­ვის ნამ­დ­ვი­ლი კრა­ხი იყო. ძა­ლა­უფ­ლე­ბა­ჩა­მორ­თ­მე­ულ­მა ოჯახ­მა ნამ­დ­ვი­ლი უბე­დუ­რე­ბა შე­იგ­რ­ძ­ნო და ვა­ლებ­ში ჩა­ი­ძი­რა.
XVIII-XIX სა­უ­კუ­ნე­ე­ბიც მძი­მე აღ­მოჩ­ნ­და მათ­თ­ვის. დი­ნას­ტია ძლი­ე­რი ქვეყ­ნე­ბის მხარ­და­ჭე­რის მო­პო­ვე­ბას ცდი­ლობ­და. ამ დროს, გვა­რის წარ­მო­მად­გე­ნელ­ნი უკ­ვე იწყებ­დ­ნენ ფიქრს სა­თა­მა­შო და­წე­სე­ბუ­ლე­ბე­ბის გახ­ს­ნა­ზე, მაგ­რამ ჯერ ვერ ხვდე­ბოდ­ნენ, რომ ეს სფე­რო მა­თი აღორ­ძი­ნე­ბის სა­წინ­და­რი გახ­დე­ბო­და. ვიდ­რე ამ­გ­ვარ დას­კ­ვ­ნამ­დე მი­ვი­დოდ­ნენ, დი­ნას­ტი­ის სა­კუთ­რე­ბას მხო­ლოდ მო­ნე­კის კლდო­ვა­ნი მხა­რე წარ­მო­ად­გენ­და. საგ­ვა­რე­უ­ლო მთე­ლი ძა­ლით ცდი­ლობ­და და­ეც­ვა ერ­თა­დერ­თი კლდის და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბა. ტე­რი­ტო­რი­ის სიმ­ცი­რის გა­მო, მი­სი და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბის შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბის და­ჟი­ნე­ბა, ერ­თი შე­ხედ­ვით, თით­ქოს სა­სა­ცი­ლოც კი იყო. თუმ­ცა, ყვე­ლა­ფე­რი სწო­რედ და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბით და­იწყო.

ცხოვ­რე­ბის და­ლა­გე­ბა
ონო­რე II გრი­მალ­დი წი­ნაპ­რებს შო­რის პირ­ვე­ლი კულ­ტურ­ტ­რე­გე­რი გა­მოდ­გა. იგი იმ აზ­რამ­დე მი­ვი­და, რომ სა­კუ­თა­რი მო­ნე­ტა მო­ეჭ­რა, რო­მელ­ზეც მი­სი პრო­ფი­ლი იყო გა­მო­სა­ხუ­ლი. ონო­რემ სა­თა­ვა­დოს წეს­რიგ­ში მოყ­ვა­ნა და­იწყო: გა­ა­ლა­მა­ზა ქა­ლა­ქი; სა­სახ­ლე ძვირ­ფა­სე­უ­ლო­ბით, გო­ბე­ლე­ნე­ბი­თა და ფარ­დე­ბით მორ­თო; შე­აგ­რო­ვა ნა­ხა­ტე­ბი­სა და ავე­ჯის ძვირ­ფა­სი კო­ლექ­ცია; დად­გა ქან­და­კე­ბე­ბი. ერ­თი სიტყ­ვით, მო­ნა­კო­ში სტუმ­რო­ბა უკ­ვე სირ­ცხ­ვი­ლი აღარ იყო. შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, რომ თა­ვა­დი აღ­მოჩ­ნ­და პირ­ვე­ლი, ვინც სა­კუ­თა­რი მა­მუ­ლის იმი­ჯის გა­მოს­წო­რე­ბა სცა­და. ის მო­სახ­ლე­ო­ბა­შიც ცდი­ლობ­და კარ­გი ცხოვ­რე­ბის ჩვე­ვე­ბი და­ემ­კ­ვიდ­რე­ბი­ნა: აწყობ­და დღე­სას­წა­უ­ლებს, თე­ატ­რა­ლურ წარ­მოდ­გე­ნებს. ხუ­თი სა­უ­კუ­ნის მან­ძილ­ზე ვე­რა­ვის წარ­მო­ედ­გი­ნა, რის­თ­ვის შე­იძ­ლე­ბო­და მო­ნა­კო­ში ჩა­მო­სუ­ლიყ­ვ­ნენ სტუმ­რე­ბი უცხო ქვეყ­ნე­ბი­დან და არც არა­ვის უფიქ­რია ამ პა­ტა­რა ქვეყ­ნის "ჯა­დოს­ნუ­რი კუთხის" იმი­ჯით გა­ყიდ­ვა.

სა­თა­მა­შო ბიზ­ნე­სი ინ­ფ­რას­ტ­რუქ­ტუ­რის გა­მო თა­ვი­დან­ვე წარ­მა­ტე­ბუ­ლად ვერ ამუ­შავ­და. ეს საქ­მე აქ პირ­ვე­ლად მე­წარ­მე დუ­რან­მა წა­მო­იწყო, მაგ­რამ ფი­ას­კო გა­ნი­ცა­და. მო­ნა­კო­ში სა­თა­მა­შოდ ჩას­ვ­ლა მა­შინ არა­ვის სურ­და. შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო იქამ­დე მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად მგზავ­რო­ბა და კომ­ფორ­ტუ­ლად და­ბი­ნა­ვე­ბა. შემ­დეგ, ამ საქ­მის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა ვინ­მე ლე­ფევ­რ­მა სცა­და, მაგ­რამ ისევ არ გა­უ­მარ­თ­ლათ. კარლ გრი­მალ­დიმ, დე­დას­თან - კა­რო­ლი­ნას­თან ერ­თად კომ­პა­ნია და­ა­ფუძ­ნა, სა­ხელ­წო­დე­ბით - "ზღვის სა­ცუ­რაო სა­ზო­გა­დო­ე­ბა". საქ­მე­ში ფი­ნან­სუ­რი მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა ბან­კირ­მა - ფრან­სუა ბლან­მა მი­ი­ღო, რო­მელ­მაც ჰამ­ბურ­გ­ში სა­თა­მა­შო ბიზ­ნე­სით გარ­კ­ვე­ულ წარ­მა­ტე­ბას მი­აღ­წია. სწო­რედ მი­სი მხარ­და­ჭე­რით, მო­ნა­კო­ში ოტე­ლე­ბის, თე­ატ­რე­ბი­სა და კა­ზი­ნო­ე­ბის მშე­ნებ­ლო­ბა წა­მო­იწყეს. მთა­ვარი ამო­ცა­ნა გახ­და ის, თუ რო­გორ მი­ე­ზი­დათ მა­ღა­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა; რო­გორ და­ერ­წ­მუ­ნე­ბი­ნათ მსოფ­ლიო ბო­მონ­დის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი, რომ მო­ნა­კო­ში ხში­რი სტუმ­რო­ბა "ტრენ­დი" იყო. თა­ვა­დი კარ­ლი ამ მხრივ, ე.წ. გლა­მუ­რი­ზა­ცი­ის გე­ნი­ო­სი აღ­მოჩ­ნ­და. სწო­რედ მან შეძ­ლო შე­ექ­მ­ნა იმ­გ­ვა­რი პი­რო­ბე­ბი, რა­საც "ლა­მა­ზი ცხოვ­რე­ბა" და­ერ­ქ­ვა. ეს იყო ფაქ­ტორ­თა ერ­თობ­ლი­ო­ბა, რო­მე­ლიც ქვე­ყა­ნა­ში ჩა­სულ მო­დურ სტუმ­რებს კომ­ფორ­ტის გან­ც­დას მი­ა­ნი­ჭებ­და. იქ ყვე­ლა­ფე­რი მდიდ­რუ­ლი გახ­და: ოპე­რა, ოტე­ლე­ბი, ფოს­ტა, სად­გუ­რე­ბი, ოქ­როს მო­ნე­ტე­ბი, სა­ფოს­ტო მარ­კე­ბი... ერ­თი სიტყ­ვით, ყო­ვე­ლი­ვე ეს კარლ III-ის მიღ­წე­ვე­ბად იქ­ცა. სა­ხელ­წო­დე­ბა - "მონ­ტე-კარ­ლოც" მის სა­ხელ­თა­ნაა და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი.

კარ­ლის შვილ­მა - ალ­ბერ I-მა აღე­ბულ გეზს ცო­ტა სხვა მხა­რეს გა­და­უხ­ვია. მას­ში თით­ქოს, მი­ლი­ტა­რის­ტი ბა­ბუ­ის სა­პი­რის­პი­რო გენ­მა იჩი­ნა თა­ვი და პირ­წა­ვარ­დ­ნილ პა­ცი­ფის­ტად იქ­ცა. მან მო­ნა­კო­ში მშვი­დო­ბის სა­ერ­თა­შო­რი­სო ინ­ს­ტი­ტუ­ტი და­ა­არ­სა, რო­მელ­საც მი­სი ჩა­ნა­ფიქ­რის მი­ხედ­ვით, მსოფ­ლი­ოს ყვე­ლა სა­ო­მა­რი კონ­ფ­ლიქ­ტი უნ­და და­ეცხ­რო. ალ­ბე­რი და­ჟი­ნე­ბით სთხოვ­და იმ­პე­რა­ტორ ვილ­ჰელმ II-ს, თა­ვი და­ე­ნე­ბე­ბი­ნა ომის იდე­ის­თ­ვის, მაგ­რამ პირ­ვე­ლი მსოფ­ლიო ომი მა­ინც და­იწყო (რო­გორც ცნო­ბი­ლია, ვილ­ჰელ­მის­თ­ვის პა­ცი­ფიზ­მის იდეა მი­უ­ღე­ბე­ლი გახ­ლ­დათ). ომის დაწყე­ბის­თა­ნა­ვე ალ­ბერ­მა ხმა­მაღ­ლა გა­ნაცხა­და სა­კუ­თა­რი ნე­იტ­რა­ლი­ტე­ტის შე­სა­ხებ. თუმ­ცა, ბო­ლომ­დე მი­სი შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბა მა­ინც ვერ შეძ­ლო, რად­გან ჯა­რის­კა­ცებს მკურ­ნა­ლო­ბის­თ­ვის კუ­რორ­ტე­ბი შეს­თა­ვა­ზა და ამით, რო­გორ­ღაც გა­მო­ხა­ტა მხარ­და­ჭე­რის პო­ზი­ცია.
ალ­ბერს "ზღვის პრინ­ცი" შე­არ­ქ­ვეს, რად­გან სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში არა­ფე­რი ისე არ აინ­ტე­რე­სებ­და, რო­გორც ზღვის მეც­ნი­ე­რე­ბა, ზღვა­ოს­ნუ­რი მოგ­ზა­უ­რო­ბა, ოკე­ა­ნუ­რი ფლო­რი­სა და ფა­უ­ნის კვლე­ვა და... რა­ღა თქმა უნ­და, მშვი­დო­ბა მთელ მსოფ­ლი­ო­ში. მან ოკე­ა­ნოგ­რა­ფი­უ­ლი მუ­ზე­უ­მიც და­ა­არ­სა, სა­დაც დროს და­უ­ნა­ნებ­ლად ატა­რებ­და.
გაგ­რ­ძე­ლე­ბა შემ­დეგ ნო­მერ­ში

ირი­ნა ჯან­დი­ე­რი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ივანე ჯავახიშვილი ყოველი ახალი წიგნის პირველ ეგზემპლარებს მეუღლეს უძღვნიდა
შვილ­მ­კ­ვ­და­რი დე­და - თა­მარ გა­ბაშ­ვი­ლი შვი­ლის საფ­ლავ­თან მცი­რე ხნით რჩე­ბო­და ხოლ­მე, შვი­ლის და­ტი­რე­ბა­საც ვერ ახერ­ხებ­და
ძველ შავ-თეთრ ფოტოს დავხედოთ, რომელიც დღეს თითქმის აღარაფრით ჰგავს გმირთა მოედანს
იძულებით შერჩეული საცხოვრებელი ადგილი თუ მეუღლის სურვილის ასრულება?!
"სახითა და აღნაგობით ჰგავდნენ ერთმანეთს, ორივე ძალიან ლამაზი იყო..."
"რუ­დუ­ნე­ბით შე­მო­ნა­ხუ­ლი მი­სი სა­მი ნეკ­ნი მთაწ­მინ­დას მი­ა­ბა­რეს..."
იმ დროს ხომ ყვე­ლას უსუ­სუ­რი ბრალ­დე­ბე­ბით აპა­ტიმ­რებ­დ­ნენ
ხშირად დასახიჩრებული მოწინააღმდეგენი რომელიმე დუქანს ან სახლს მიაშურებდნენ, იქ კი ლხინი გათენებამდე გრძელდებოდა


ორი ქუჩა თბილისში, რომელიც ერთდროულად ატარებდა რუსთაველის სახელს

კვირის სიახლეები
ვის ელო­დე­ბა წინ "ტკბი­ლი ნო­ემ­ბე­რი" - სა­სიყ­ვა­რუ­ლო პროგ­ნო­ზი ზო­დი­ა­ქოს ნიშ­ნე­ბის­თ­ვის
შე­მოდ­გო­მა ჯა­დოს­ნუ­რი პე­რი­ო­დია და ბევ­რის­თ­ვის ახა­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბის დაწყე­ბის პერ­ს­პექ­ტი­ვას­თან ასო­ცირ­დე­ბა.
1 კომენტარი
"ლაიქ-შეარს" იმდენი დრო უნდა, ჩემმა მზემ, რომ ამდენი აღარ მცალია" - "არქაულ-თანამედროვედ" მოსაუბრე ჩოხოსანი
მე სიყვარულს წარსულში არ მოვიხსენიებ. თუ გიყვარს, სიკვდილამდე უნდა გიყვარდეს
4 კომენტარი
ქალის სასტიკი ხვედრი "მესამე სამყაროში" - სულისშემძვრევლი ამბავი გაყიდულ შვილებზე
ავღანელი გოგონას უმძიმესი ცხოვრების ამბავი
8 კომენტარი
მა­ჩაბ­ლის იდუ­მა­ლე­ბით მო­ცუ­ლი ცხოვ­რე­ბა და გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბა
"რუ­დუ­ნე­ბით შე­მო­ნა­ხუ­ლი მი­სი სა­მი ნეკ­ნი მთაწ­მინ­დას მი­ა­ბა­რეს..."
8 კომენტარი
"დრო ყველაფერს "ალაგებს"... - რაში გაუმართლა თინი გალდავას
როდესაც იცვლება შენი ფიქრები, მაშინვე იცვლება შენი ცხოვრებაც
0 კომენტარი
თემა, რომელზეც ილო ბეროშვილი საჯაროდ პირველად ალაპარაკდა
ილო ბეროშვილის "ფერისცვალება" და განცდა, რომელიც ხელახლა დაბადების ტოლფასია
7 კომენტარი
ვინ არის გამოსახული ფოტოზე, რომელიც დღემდე ნატო ვაჩნაძე გვეგონა
"სახითა და აღნაგობით ჰგავდნენ ერთმანეთს, ორივე ძალიან ლამაზი იყო..."
21 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
 "შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
"წი­თე­ლი" მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბა და და­კარ­გუ­ლი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა
1 კომენტარი
უძლური ქმრისა და 18 წლის ცოლის დავა - 11 წლის ასაკში გათხოვილი გოგონას უცნაური თავგადასავალი

უმოწყალესო ხელმწიფევ, ვეკრ­ძალვი და ვიშიშვი თუ ვითარ გავბედო ესე ვითარი მოხსენება
2 კომენტარი
კეთილ სიცრუეში გაზრდილი ქალის ცრემლები
ვერ დავუშვებდი ორმეტრიანი ბიძის უხმოდ გასვენებას

0 კომენტარი