ლე­გენ­და მა­რი­ნა ცვე­ტა­ე­ვა­ზე - პო­ე­ზი­ის სამ­ს­ხ­ვერ­პ­ლო­ზე მი­ტა­ნი­ლი ცეცხ­ლი
font-large font-small
ლე­გენ­და მა­რი­ნა ცვე­ტა­ე­ვა­ზე - პო­ე­ზი­ის სამ­ს­ხ­ვერ­პ­ლო­ზე მი­ტა­ნი­ლი ცეცხ­ლი
ქუ­ჩებ­ში არას­დ­როს გა­უ­გო­ნია სა­ლან­ძღა­ვი სიტყ­ვე­ბი

(I ნა­წი­ლი)

"ნამ­დ­ვი­ლი პო­ე­ტე­ბი ადა­მი­ან­თა მოდ­გ­მის უფ­რო სრულ­ყო­ფი­ლი ნი­მუ­შე­ბი არი­ან", - წერ­და იოსიფ ბროდ­ს­კი. XX სა­უ­კუ­ნის რუს პო­ეტ­თა შო­რის ერთ-ერთ სა­უ­კე­თე­სოდ მა­რი­ნა ცვე­ტა­ე­ვა გვევ­ლი­ნე­ბა. ეს არის ამ­ბა­ვი იმის შე­სა­ხებ, რო­გორ დევ­ნიდ­ნენ საბ­ჭო­თა რუ­სეთ­ში მა­თი­ვე პო­ე­ზი­ის "უგ­ვირ­გ­ვი­ნო დე­დო­ფალს", რო­გორ იქ­ცა მის­თ­ვის სამ­შობ­ლო ხა­ფან­გად და რა­ტომ ჩა­მო­იხ­რ­ჩო თა­ვი შო­რე­ულ ელა­ბუ­გა­ში.

მა­რი­ნა ცვე­ტა­ე­ვა მოს­კოვ­ში, მა­ღა­ლი წრის ოჯახ­ში და­ი­ბა­და. 1912 წელს, მან და სერ­გეი ეფ­რონ­მა ჯვა­რი და­ი­წე­რეს. თუმ­ცა, მშვი­დი ცხოვ­რე­ბა მხო­ლოდ 5 წე­ლი­წადს გაგ­რ­ძელ­და. ოქ­ტომ­ბ­რის რე­ვო­ლუ­ცი­ას ცვე­ტა­ე­ვა სა­ტა­ნუ­რი ძა­ლე­ბის გა­მარ­ჯ­ვე­ბად აღიქ­ვამ­და. 1922 წელს, უფ­როს ქა­ლიშ­ვილ­თან - არი­ად­ნას­თან ერ­თად ქვეყ­ნის და­ტო­ვე­ბის უფ­ლე­ბა მო­ი­პო­ვა. სერ­გეი ამ დროს პა­რიზ­ში სწავ­ლობ­და. ოჯახ­მა ერ­თხანს ბერ­ლინ­ში იცხოვ­რა, შემ­დეგ - პრა­ღა­ში; მოგ­ვი­ა­ნე­ბით კი, რო­ცა ვა­ჟიშ­ვი­ლი - გი­ორ­გი შე­ე­ძი­ნათ, პა­რიზ­ში და­სახ­ლ­და.
ევ­რო­პა­ში დუხ­ჭი­რი ემიგ­რან­ტუ­ლი ცხოვ­რე­ბა ცვე­ტა­ე­ვას­თ­ვის მძი­მე გა­მოდ­გა. და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი, უკომ­პ­რო­მი­სო და და­უ­მორ­ჩი­ლე­ბე­ლი ბუ­ნე­ბის მქო­ნე მა­რი­ნა რუ­სუ­ლი ემიგ­რა­ცი­ი­დან გა­რი­ყუ­ლი აღ­მოჩ­ნ­და. "ყვე­ლა­ფე­რი რუ­სე­თის­კენ მი­ბიძ­გებს. არა­და, დაბ­რუ­ნე­ბა არ შე­მიძ­ლია, რად­გან ჩე­მი იქ არ­სე­ბო­ბა წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია..." - წერ­და ის.

სამ­შობ­ლო­ში დაბ­რუ­ნე­ბა
მა­რი­ნას ქა­ლიშ­ვი­ლი არი­ად­ნა, ჯერ კი­დევ პა­რიზ­ში თავ­გა­მო­დე­ბულ კომ­კავ­ში­რე­ლად იქ­ცა და საბ­ჭო­თა კავ­შირ­შიც პირ­ვე­ლი, 1937 წლის გა­ზაფხულ­ზე დაბ­რუნ­და. მის აღ­ტა­ცე­ბას საზღ­ვა­რი არ ჰქონ­და. ის პა­რი­ზელ მე­გობ­რებს სწერ­და, რომ კა­უ­ჩუ­კის ქარ­ხ­ნის მუ­შე­ბი თა­ვის­სა­ვე თე­ატ­რ­ში შექ­ს­პირს თა­მა­შობ­დ­ნენ და მოს­კოვ­ში არ არის არც ერ­თი ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­მაც არ იცის პუშ­კი­ნი; ქუ­ჩებ­ში არას­დ­როს გა­უ­გო­ნია სა­ლან­ძღა­ვი სიტყ­ვე­ბი და არ შეხ­ვედ­რია უმუ­შე­ვარ, მუქ­თა­ხო­რა ადა­მი­ა­ნებს.

შემ­დეგ, მა­რი­ნას ქმა­რი - სერ­გეი სამ­შობ­ლო­ში სა­ი­დუმ­ლოდ და­აბ­რუ­ნეს. თა­ვი­დან მას დე­და­ქა­ლა­ქის ძვი­რად ღი­რე­ბულ ოტე­ლებ­ში კომ­ფორ­ტუ­ლად აცხოვ­რებ­დ­ნენ. მის სტე­ნო­კარ­დი­ას სა­უ­კე­თე­სო კლი­ნი­კებ­ში მკურ­ნა­ლობ­დ­ნენ. ნა­ხე­ვარ წელს და­სას­ვე­ნებ­ლად არ­კა­დი­ა­ში, ოდე­სა­ში ატა­რებ­და, ხან მინ­ვოდ­სა და კის­ლო­ვოდ­ს­კ­ში. ეს მი­სი "ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვუ­რი" ხა­ნა გახ­ლ­დათ. 45 წლის ცის­ფერ­თ­ვა­ლე­ბა, მოხ­დე­ნი­ლი მა­მა­კა­ცი, გა­სა­ი­დუმ­ლო­ე­ბუ­ლი წარ­სუ­ლი­თა და სა­ხი­ფა­თო სა­მუ­შა­ო­თი მოს­კოვ­ში უკ­ვე ეფ­რო­ნი აღარ იყო, არა­მედ - ან­დ­რე­ე­ვი. ასე­თი ოპე­რა­ტი­უ­ლი ფსევ­დო­ნი­მით აცხოვ­რებ­დ­ნენ რუ­სეთ­ში.

ცო­ტა ხან­ში სერ­გეი ეფ­რონ­სა და მის ემიგ­რანტ მე­გობ­რებს - ცოლ-ქმარ კლე­პი­ნი­ნებს (იმ დრო­ის­თ­ვის გვა­რი მა­თაც შე­უც­ვა­ლეს და ლვო­ვე­ბი გა­ხა­დეს) საცხოვ­რებ­ლად გა­დას­ცეს ერ­თ­სარ­თუ­ლი­ა­ნი სა­ა­გა­რა­კო სახ­ლი ბოლ­შე­ვო­ში, რო­მე­ლიც და­ბის გა­ნა­პი­რას, ფიჭ­ვებ­ში იყო ჩაფ­ლუ­ლი. რე­ა­ლუ­რად, ის საბ­ჭო­თა უშიშ­რო­ე­ბის გა­სა­ი­დუმ­ლო­ე­ბულ აგა­რაკს წარ­მო­ად­გენ­და ან - რო­გორც ერ­თხელ, სევ­დი­ა­ნად იხუმ­რა ნი­ნა კლე­პი­ნი­ნამ - "წი­ნას­წა­რი პა­ტიმ­რო­ბის სახლს". პარ­კე­ტის იატა­კი, მზა ავე­ჯი, ღია ტე­რა­სე­ბი - ერ­თი შე­ხედ­ვით ტკბი­ლი ცხოვ­რე­ბის­თ­ვის გან­კუთ­ვ­ნილ თბილ "ბუ­დედ" მო­გეჩ­ვე­ნე­ბო­დათ. არა­და, ამ სახ­ლ­ში და­ა­პა­ტიმ­რეს მი­სი უწინ­დე­ლი ბი­ნა­და­რიც (თა­ნამ­დე­ბო­ბის პი­რი); შემ­დეგ, სერ­გეი და მი­სი ქა­ლიშ­ვი­ლი და ბო­ლოს - კლე­პი­ნი­ნე­ბიც. მაგ­რამ თა­ვი­დან ყვე­ლა­ფე­რი სხვაგ­ვა­რად მო­ჩან­და. ყვე­ლა­ნი სა­ერ­თო სას­ტუმ­რო ოთახ­ში შე­იყ­რე­ბოდ­ნენ, სა­ღა­მო­ო­ბით ბუ­ხარს აგიზ­გი­ზებ­დ­ნენ. ფარ­დებ­ჩა­მო­ფა­რე­ბუ­ლი ფან­ჯ­რე­ბი­დან გა­რეთ თბი­ლი სი­ნათ­ლე გა­მო­დი­ო­და. ოთახ­ში კე­დელ­ზე სა­შო­ბა­ოდ მი­მაგ­რე­ბუ­ლი ნაძ­ვის ტო­ტის სურ­ნე­ლი ტრი­ა­ლებ­და. გემ­რი­ელ ვახ­შამს შე­ექ­ცე­ოდ­ნენ. არი­ად­ნას ხში­რად მი­სი საქ­მ­რო - იოსიფ გორ­დო­ნიც სტუმ­რობ­და. ახალ­გაზ­რ­და ქა­ლი ხუმ­რობ­და. მა­მა­მი­სი მას კე­თი­ლი, მსუ­ბუ­ქი ირო­ნი­ით შე­ზა­ვე­ბუ­ლი ღი­მი­ლით უმ­ზერ­და. ყვე­ლა­ნი რა­ღაც უც­ნა­უ­რად ხა­ლი­სი­ა­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ. კითხუ­ლობ­დ­ნენ ლექ­სებს; იგო­ნებ­დ­ნენ პა­რი­ზულ ამ­ბებს; კა­მა­თობ­დ­ნენ ტოლ­ს­ტო­ი­ზე; გა­ნი­ხი­ლავ­დ­ნენ სტა­ნის­ლავ­ს­კის სის­ტე­მას და ელოდ­ნენ... ელოდ­ნენ მა­რი­ნას ჩა­მოს­ვ­ლას.

სა­უ­ბე­დუ­როდ, ყო­ველ მათ­განს ორ­გა­ნო­ე­ბი­დან თა­ვი­სი პი­რა­დი კუ­რა­ტო­რი ჰყავ­და. მთე­ლი სა­ში­ნე­ლე­ბა კი იმა­ში მდგო­მა­რე­ობ­და, რომ ობი­ექ­ტუ­რად ისი­ნი კარ­გი ადა­მი­ა­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ (მა­გა­ლი­თად, კლე­პი­ნი­ნი პა­რიზ­შიც გა­მოს­ცემ­და წიგ­ნებს. მი­სი ცო­ლი ხა­ტავ­და და ად­რე ვოდ­კი­ნის მო­წა­ფეც იყო). მათ უბ­რა­ლოდ, გა­ბე­დუ­ლი ნა­ბი­ჯი გა­დად­გეს სამ­შობ­ლო­ში და­საბ­რუ­ნებ­ლად, რა­თა ამით რუ­სუ­ლი ემიგ­რა­ცი­ის­თ­ვის მი­ე­ცათ ბიძ­გი.
მა­რი­ნა ვა­გო­ნამ­დე სპეც­სამ­სა­ხუ­რის თა­ნამ­შ­რომ­ლებ­მა მი­ა­ცი­ლეს. მოს­კოვ­ში, ბა­ქან­ზე ქა­ლიშ­ვი­ლი და მი­სი საქ­მ­რო დახ­ვ­დ­ნენ. იქ­ვე გა­ი­გო, რომ სერ­გე­ის დის ქმა­რი ორი წლის წინ და­ა­პა­ტიმ­რეს. ასე­ვე, და­ა­პა­ტიმ­რეს მი­სი დაც. ეს ცვე­ტა­ე­ვას­თ­ვის დი­დი დარ­ტყ­მა იყო.

ავი წი­ნათ­გ­რ­ძ­ნო­ბა
ბოლ­შე­ვო­ში ოჯახ­თან ერ­თად ხუ­თი თვე გა­ა­ტა­რა (ახ­ლა ეს სახ­ლი მი­სი­ვე სა­ხე­ლო­ბის ქუ­ჩა­ზე ცვე­ტა­ე­ვას სახ­ლ­მუ­ზე­უ­მა­დაა წო­დე­ბუ­ლი). მა­რი­ნა თით­ქოს ფრთხი­ლად, სი­ტუ­ა­ცი­ას უღებ­და ალ­ღოს. რა თქმა უნ­და, მოს­კოვ­ში ის სულ სხვაგ­ვა­რი დაბ­რუნ­და: შე­იყ­ვა­რა მუ­ქი ტან­საც­მე­ლი; ულა­ზა­თოდ წა­იკ­რა თავ­ზე; თმაც სულ გა­უ­ჭა­ღა­რავ­და. დი­ლი­დან, ტა­ნი­სა­მოს­ზე რა­ღაც ლურჯ წინ­სა­ფარს ჩა­მო­იც­ვამ­და ხოლ­მე, დი­დი ჯი­ბით, რო­მელ­შიც სან­თე­ბე­ლას და მუნ­დ­შ­ტუ­კებს ინა­ხავ­და. დაბ­რუ­ნე­ბის შემ­დეგ, არც ერ­თი ლექ­სი აღარ და­უ­წე­რია, მხო­ლოდ თარ­გ­მა­ნებ­ზე მუ­შა­ობ­და, ამით ირ­ჩენ­და თავს (ი­სიც, მხო­ლოდ მა­შინ, რო­ცა ნე­ბას დარ­თავ­დ­ნენ). და­ბის ახა­ლი ცხოვ­რე­ბა მას სუ­ლაც არ აბედ­ნი­ე­რებ­და, პი­რი­ქით, თით­ქოს შთან­თ­ქავ­და.
"სიმ­ყუდ­რო­ვე მოჩ­ვე­ნე­ბი­თია. თან­და­თა­ნო­ბით გუ­ლი მეჭ­მე­ვა. ...ენიგ­მა­ტუ­რი ალი­ას ხე­ლოვ­ნუ­რი მხი­ა­რუ­ლე­ბა... ტორ­ტე­ბი, ანა­ნა­სე­ბი... ამ ყვე­ლაფ­რით სიმ­სუ­ბუ­ქეს სუ­ლაც არ გან­ვიც­დი... და­სა­მა­რე­ბა დღე­ში ას­ჯერ... ოფ­ლი­სა და ცრემ­ლის მდი­ნა­რე­ე­ბი ჭურ­ჭ­ლის თას­ში... ვიწყებ იმის გა­გე­ბას, რომ სერ­გეი უღო­ნოა, სრუ­ლი­ად უღო­ნო... ვგრძნობ სა­კუ­თარ სი­ღა­ტა­კეს, რო­მე­ლიც სხვი­სი ნარ­ჩე­ნე­ბით იკ­ვე­ბე­ბა. მე ახ­ლა ჭურ­ჭ­ლის მრეცხა­ვი ვარ. მთე­ლი დღე მხო­ლოდ ერ­თი და იმა­ვეს გა­კე­თე­ბა მი­წევს - ვღვრი ჭურ­ჭ­ლის ნა­რეცხ წყალს ბაღ­ში, რომ პირ­სა­ბა­ნის ქვეშ მდგომ­მა თას­მა იატა­კი არ დას­ვა­როს... სულ მარ­ტო ვარ. გარ­შე­მო ყვე­ლა­ნი სა­ზო­გა­დო­ებ­რი­ვი პრობ­ლე­მე­ბით არი­ან გა­რე­მო­ცულ­ნი, იდე­ე­ბი­თა და იდე­ა­ლე­ბით... პი­რი სიტყ­ვე­ბი­თა აქვთ სავ­სე, მაგ­რამ ვე­რა­ვინ ხე­დავს უსა­მარ­თ­ლო­ბას იმა­ში, რომ მე ჯა­ფის­გან ხე­ლებ­ზე კა­ნი გა­და­მეტყა­ვა" /ჩა­ნა­წე­რი ცვე­ტა­ე­ვას ბოლ­შე­ვოს რვე­უ­ლი­დან/.

კოშ­მა­რის და­საწყი­სი
პირ­ვე­ლად არი­ად­ნა და­ა­პა­ტიმ­რეს. სა­მი დღით ად­რე კი, მა­რი­ნა მას­თან და ვაჟ­თან ერ­თად, რო­გორც იქ­ნა, ცო­ტა ხნით გა­მო­ე­თი­შა ბოლ­შე­ვოს და სა­სოფ­ლო-სა­მე­ურ­ნეო გა­მო­ფე­ნას და­ეს­წ­რო. რო­გორც ჩანს, სადღაც "ზე­მოთ" ამის ნე­ბა დარ­თეს. ზე­ი­მი ბე­რი­ამ გახ­ს­ნა. შად­რევ­ნე­ბი, ორ­კეს­ტ­რი, ცა­ში 200 წი­თე­ლი დრო­შა ფრი­ა­ლებ­და. ტრი­ბუ­ნი­დან ხმა­მა­ღა­ლი სიტყ­ვე­ბით გა­მომ­ს­ვ­ლე­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს ენაც­ვ­ლე­ბოდ­ნენ. ბრბო­ში უჩი­ნა­რი, გამ­ხ­და­რი, შე­ჭა­ღა­რა­ვე­ბუ­ლი ქა­ლი და­ი­ა­რე­ბო­და, ხელ­ში პა­პი­რო­სით. არი­ად­ნა ისე იყო აჟი­ტი­რე­ბუ­ლი, ისე ამა­ყობ­და ამ გა­მო­ფე­ნით, თით­ქოს მი­სი ყო­ფი­ლი­ყო. გა­ი­ხა­რა იმითაც, რომ დე­დამ ხალ­ხუ­რი ოს­ტა­ტე­ბის­გან ხელ­ნა­კე­თი ლო­მი იყი­და. ქარ­თულ პა­ვი­ლი­ო­ნებ­ში მას გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად ვო­ლი­ე­რებ­ში წარ­მოდ­გე­ნი­ლი კავ­კა­სი­უ­რი ნა­გა­ზე­ბი მო­ე­წო­ნა (ო­დეს­ღაც, ახალ­გაზ­რ­დო­ბა­ში ის სა­კუ­თარ თავს სწო­რედ "ნა­გაზს" ეძახ­და).
მა­ნამ­დე, ჟურ­ნალ­ში "ჩვე­ნი კავ­ში­რი" არია მთელ ქვე­ყა­ნას ეფი­ცე­ბო­და, რომ სა­კუ­თარ სამ­შობ­ლო­ში ძა­ლი­ან ბედ­ნი­ე­რი იყო. ის წერ­და: "ჩე­მი ხვა­ლინ­დე­ლი დღე ჩემს ხელ­შია და კი­დევ ბევ­რი-ბევ­რი სა­სი­ხა­რუ­ლო "ხვალ" გვე­ლის".
სა­მი დღის შემ­დეგ, ის და­ა­პა­ტიმ­რეს. ლუ­ბი­ან­კა­ზე გა­ა­შიშ­ვ­ლეს; ტან­საც­მელს ღი­ლე­ბი და­აჭ­რეს; საც­ვალს რე­ზი­ნი გა­მო­აძ­რეს და წა­არ­თ­ვეს ბი­უს­ტჰალ­ტე­რი, თა­ვი რომ არ ჩა­მო­ეხ­რ­ჩო. ასე­თი აღ­მოჩ­ნ­და მი­სი "ხვალ" და კი­დევ ბევ­რი (14 წე­ლი ცი­ხე, ბა­ნა­კი, გა­და­სახ­ლე­ბა) "სა­სი­ხა­რუ­ლო ხვალ".

ის გვი­ან ღა­მით წა­იყ­ვა­ნეს. ჯერ ტე­რა­სა­ზე შე­მაძ­რ­წუ­ნებ­ლად და­აბ­რა­ხუ­ნეს. ხმა­ურ­ზე მა­რი­ნა გა­ვი­და ნამ­ძი­ნა­რე­ვი, პე­რან­გის ამა­რა. სამ­ნი იყ­ვ­ნენ. ჩხრე­კა, წიგ­ნე­ბის გა­და­ქო­თე­ბა, წე­რი­ლე­ბის ამო­ღე­ბა. ბო­ლოს, ორ­დე­რიც წა­რად­გი­ნეს, რო­მელ­ზეც ბე­რი­ას ხელ­მო­წე­რა იყო. გა­ის­მა მოკ­ლე ფრა­ზა: "თქვენ და­პა­ტიმ­რე­ბუ­ლი ხართ!" - რო­მელ­მაც დე­და-შვი­ლი სა­მუ­და­მოდ და­ა­შო­რა. 30 წლის შემ­დეგ, არი­ად­ნა წერ­და: "ყვე­ლა ჩე­მი­ა­ნი ზღურ­ბ­ლ­ზე იდ­გა და ხელს მიქ­ნევ­და. ყვე­ლა უძი­ლო­ბის­გან გა­ფით­რე­ბუ­ლი­ყო. მე მარ­თ­ლა მჯე­რო­და, რომ 3 დღე­ში დავ­ბ­რუნ­დე­ბო­დი... ამ დღეს უკა­ნას­კ­ნე­ლად ვნა­ხე დე­და, მა­მა და ძმა".
არი­ად­ნას­თ­ვის პირ­ვე­ლი ამა­ნა­თის შეგ­ზავ­ნის უფ­ლე­ბა მხო­ლოდ 4 თვე­ში მის­ცეს. მი­სი პირ­ვე­ლი წე­რი­ლი ბა­ნა­კი­დან დე­დამ მხო­ლოდ წე­ლი­წად-ნა­ხე­ვარ­ში, 1941 წლის 11 აპ­რილს მი­ი­ღო (რო­ცა უკ­ვე თვი­თონ ნა­ხე­ვარ წელ­ზე ნაკ­ლე­ბი სი­ცოცხ­ლე­ღა დარ­ჩე­ნო­და).
არი­ას შემ­დეგ, ერთ თვე­ში სერ­გე­იც და­ა­პა­ტიმ­რეს. ნო­ემ­ბერ­ში კლე­პი­ნი­ნე­ბიც წა­იყ­ვა­ნეს. და­ლუ­ქულ ოთა­ხებს შო­რის, უკ­ვე გა­ყი­ნულ და ყრუ სახ­ლ­ში მა­რი­ნა და მი­სი ვა­ჟი გი­ორ­გი დარ­ჩ­ნენ. ერ­თხელ, 7 ნო­ემ­ბერს, მათ­თან კლე­პი­ნი­ნე­ბის რძა­ლი ირა მი­ვი­და, რო­მელ­მაც არა­ფე­რი იცო­და და­პა­ტიმ­რე­ბის შე­სა­ხებ. რო­გორც შემ­დეგ იგო­ნებ­და, ჩამ­კ­ვ­დარ­მა სა­ა­გა­რა­კო სახ­ლ­მა, ქა­რის­გან ფიჭ­ვე­ბის ჭრი­ალ­მა და რიტ­მულ­მა კა­კუნ­მა (ე­ზო­ში სერ­გე­ის სა­ვარ­ჯი­შო რგო­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს ეხეთ­ქე­ბო­და) - თით­ქოს მეტ­რო­ნო­მი ცემ­და გა­მა­ლე­ბით - ის შეძ­რა. ამ არა­მი­წი­ე­რი ხმა­უ­რის ფონ­ზე ზღურ­ბ­ლ­ზე ცვე­ტა­ე­ვა გა­მოჩ­ნ­და, აჩე­ჩი­ლი ჭა­ღა­რა თმით და სა­ში­ნე­ლი, ნა­ხევ­რად­შეშ­ლი­ლი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბით. დიდ­ხანს უყუ­რებ­და ცა­რი­ე­ლი თვა­ლე­ბით. ვერ იც­ნო. რა­ღა­ცას ჩურ­ჩუ­ლებ­და. მე­რე გა­ი­გო, რა­საც ეუბ­ნე­ბო­და: "წა­დი შვი­ლო, ჩქა­რა წა­დი აქე­დან. ღმერ­თი გფა­რავ­დეს..."
მე­ო­რე დღეს­ვე, მა­რი­ნამ არა­ვის არა­ფე­რი ჰკითხა და შვილ­თან ერ­თად მოს­კოვ­ში გა­ემ­გ­ზავ­რა. და­ტო­ვა ნივ­თე­ბი, ჭურ­ჭე­ლი, ტან­საც­მ­ლის ფუ­თე­ბი - ყვე­ლა­ფე­რი, რაც გა­აჩ­ნ­და.
(გაგ­რ­ძე­ლე­ბა ჟურნალ "გზის" 37-ე ნომერში)


ირინა ჯანდიერი

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
იმ დროს ხომ ყვე­ლას უსუ­სუ­რი ბრალ­დე­ბე­ბით აპა­ტიმ­რებ­დ­ნენ
ხშირად დასახიჩრებული მოწინააღმდეგენი რომელიმე დუქანს ან სახლს მიაშურებდნენ, იქ კი ლხინი გათენებამდე გრძელდებოდა


ორი ქუჩა თბილისში, რომელიც ერთდროულად ატარებდა რუსთაველის სახელს

მეფის რუსეთი ამქრობის ინსტიტუტის წინააღმდეგი იყო

ის საკუთარ ჯანმრთელობასა და ხმაზე ნაკლებად ზრუნავდა

არის­ტოკ­რა­ტი­უ­ლი დი­ნას­ტი­ე­ბი ძვი­რად ღი­რე­ბუ­ლი ღვი­ნო­ე­ბი­ვით გა­მო­ირ­ჩე­ვი­ან


ხე­ლოვ­ნე­ბათ­მ­ცოდ­ნე­თა დი­დი ნა­წი­ლი "ვეფხის­ტყა­ოს­ნი­სათ­ვის" შექ­მ­ნილ სერ­გო ქო­ბუ­ლა­ძი­სე­ულ ილუს­ტ­რა­ცი­ებს სა­უ­კე­თე­სოდ მი­იჩ­ნევს


და რა გზით მოაგროვა უმაღლესი განათლების მისაღები ფული

გთავაზობთ საინტერესო ფაქტებს მსოფლიოს არაჩვეულებრივი იტორიებიდან

კვირის სიახლეები
"ეს მხოლოდ ძალიან ახლობლებმა იციან, სხვა ვერ შემამჩნევს" - თათია დოლიძის წარმატების ფორმულა, რისკი, რომანტიზმი და ახალი გამოწვევები

"საკუთარ თავს ყოველთვის შთავაგონებ და შედეგს ბრძოლით ვაღწევ"

"საყვარელი ადამიანების გარემოცვაში, თავს ყოველთვის მეტის უფლებას ვაძლევ"

5 კომენტარი
"ექსპერტები დამნაშავეზე ერთი ნაბიჯით ყოველთვის წინ ვართ"  -  როგორ იხსნება დანაშაულები?

"ხსნარების საშუალებით ანაბეჭდების ამოღება წვიმიან ამინდშიც შეგვიძლია"


3 კომენტარი
სავსე დარბაზისთვის არც შეუხედავს - რა ხდებოდა დედის მკვლელობის ბრალდებით დაკავებული ბალერინას სასამართლო პროცესზე?

"თურმე ეუბნებოდნენ, - სახლიდან წადი, ჩემი შვილი არა ხარ, თავი მოგვაბეზრეო..."


1 კომენტარი
ვინ იყო ლეო ესა­კია და რა თა­ნამ­დე­ბო­ბა ეკა­ვა მას მთავ­რო­ბა­ში
"ბა­ში-აჩუ­კი" მო­ხე­ლეს უზო­მოდ მო­ე­წო­ნა, თვა­ლე­ბი ცრემ­ლე­ბით ჰქონ­და სავ­სე

0 კომენტარი
"ისე წავიდა ჩემი ცხოვრება, სულ ლურჯას როლში ვიყავი" რატომ არ ისურვა მსახიობობა "სოფომ", ფილმიდან - "მაგდანას ლურჯა"
"ვიძახდი: მორჩა! არც მაწონი გამაგონოთ და არც ფილმში გადაღებაზე მითხრათ რამე-მეთქი"

6 კომენტარი
თბილისელი ბოშას ელიტური ცხოვრება
"ერთ ბინაში გაჩერება დიდხანს არ შემიძლია"

6 კომენტარი
რას ვჭამთ?!
ცოლს რომ არ გა­ე­წი­რა თა­ვი და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში არ გა­დახ­ვე­წი­ლი­ყო სა­მუ­შა­ოდ, ალ­ბათ, ოჯა­ხიც და­ენ­გ­რე­ო­და და თა­ვიც მო­საკ­ლა­ვი გა­უხ­დე­ბო­და

ერ­თი ახ­ლო­ბე­ლი მყავს - და­თო, რო­მელ­მაც თა­ვის დრო­ზე პო­ლი­ტექ­ნი­კუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის
7 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ერთი დღე ქუჩაში მცხოვრებ და მომუშავე ბავშვებთან
ცენტრში გვითხრეს, რომ ყველაზე დიდი ნაკადი ზამთარში შემოდის, როდესაც ცივა.

1 კომენტარი
პო­ლი­ცი­ის მა­ხე­ში გაბ­მუ­ლი შუ­რის­მა­ძი­ე­ბე­ლი
"15 წლის ვი­ყა­ვი, რო­ცა პირ­ველ "საქ­მე­ზე" გავ­ყე­ვი ბი­ჭებს"

4 კომენტარი
"ხში­რად მი­წევს ყელ­ში მობ­ჯე­ნი­ლი ცრემ­ლე­ბის გა­დაყ­ლაპ­ვაც" - ქმარ­ზე უგო­ნოდ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ქა­ლის ამ­ბა­ვი
ქალ­ბა­ტონ­მა მა­ნო­ნიმ რომ მითხ­რა, ძა­ლი­ან გთხოვ, ჩემ შე­სა­ხე­ბაც გა­მო­აქ­ვეყ­ნეთ რა­მე
9 კომენტარი