თვითმკვლელობა დაკვეთით (თავი XVI)
font-large font-small
თვითმკვლელობა დაკვეთით (თავი XVI)

დასასრული



მა­ნა­ნას გო­ჩას და­ნახ­ვა­ზე გულ­ზე შე­მო­ე­ყა­რა. მა­მა­კა­ცი ერ­თი­ა­ნად გა­ოფ­ლი­ლი­ყო, სვე­ლი პე­რან­გი სხე­ულ­ზე მიჰ­კ­ვ­რო­და. სა­ხე და შუბ­ლიც ოფ­ლით ჰქონ­და დაც­ვა­რუ­ლი და გა­ფით­რე­ბულს სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლი იერი დას­დე­ბო­და.
- მოხ­და რა­მე? - ხმა­დაბ­ლა შე­ე­კითხა დე­და.
- ჰო, - გო­ჩამ კბი­ლი კბილს და­ა­ჭი­რა, რომ არ ეყ­ვი­რა. რა­ტომ­ღაც, მო­უნ­და, ახ­ლა, ამ­წუ­თას დე­და­ზე შუ­რი ეძია, ახ­ლა, ამ­წუ­თას გა­მო­ეცხო ისე­თი ტყუ­ი­ლი, რომ გამ­ზ­რ­დელს გუ­ლი მოჰ­კ­ვ­დო­მო­და. თუმ­ცა, ეს არც იქ­ნე­ბო­და ტყუ­ი­ლი, რად­გან რო­ცა მა­ი­ას სა­ხე და მკერ­დი სის­ხ­ლით შე­ე­ღე­ბა, ეგო­ნა, რომ მას მარ­თ­ლა ეს­რო­ლეს.
- რა მოხ­და, შვი­ლო, ხომ მშვი­დო­ბაა? - მა­ნა­ნამ გულ­ზე მი­ი­ჭი­რა გაშ­ლი­ლი ხე­ლის­გუ­ლე­ბი, მუხ­ლე­ბი მო­ე­კე­ცა.
- ახ­ლა­ხან მა­ი­კოს ეს­რო­ლეს... და მგო­ნი, მოკ­ვ­და. - თქვა და დე­დას ნე­ლა, ძა­ლი­ან ნე­ლა შე­ხე­და, თან მის რე­აქ­ცი­ას და­ე­ლო­და.
მა­ნა­ნას მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან ყბა მო­ექ­ცა. მა­ი­კოს სიკ­ვ­დი­ლის ამ­ბავს ალ­ბათ ში­ნა­გა­ნად ელო­და კი­დეც, იცო­და, ქა­ლის დღე­ე­ბი დათ­ვ­ლი­ლი იყო, მაგ­რამ მკვლე­ლო­ბა მის­თ­ვის მო­უ­ლოდ­ნე­ლი აღ­მოჩ­ნ­და.
- ვინ? რა­ტომ?
- არ ვი­ცი, ვინ... არც ის ვი­ცი, რა­ტომ. - ამო­იგ­მი­ნა გო­ჩამ, დი­ვან­ზე ჩა­მოჯ­და და თა­ვი ხე­ლებ­ში ჩარ­გო.
კარ­გა ხანს სი­ჩუ­მე ჩა­მოწ­ვა. მა­ნა­ნა გონს მო­ე­გო, ვაჟს მი­უ­ახ­ლოვ­და, თავ­ზე ხე­ლი გა­და­უს­ვა, მი­სი სა­ხე მკერ­დ­ზე მი­ი­ხუ­ტა, ტუ­ჩით შვი­ლის თმას შე­ე­ხო და ჩურ­ჩუ­ლით ამოთ­ქ­ვა:
- ბე­დის­წე­რის შეც­ვ­ლა არა­ვის შე­უძ­ლია, შვი­ლო. მა­ი­კოს დღე­ე­ბი ისე­დაც დათ­ვ­ლი­ლი იყო. ის მა­ინც მოკ­ვ­დე­ბო­და.
გო­ჩამ სწრა­ფად ას­წია თა­ვი, დე­დის ხე­ლე­ბი მო­ი­შო­რა, ზე­ზე წა­მო­იჭ­რა და გამ­ჭო­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო მშო­ბელს.
- რას ნიშ­ნავს, მა­ინც მოკ­ვ­დე­ბო­და?
- მას ფილ­ტ­ვის სიმ­სივ­ნე ჰქონ­და, მე­ოთხე სტა­დია. უკ­ვე დღე­ებს ით­ვ­ლი­და.
- რა? - გო­ჩას ნი­კა­პი აუკან­კალ­და, მხო­ლოდ ახ­ლა­ღა გა­ი­აზ­რა, რა­ტომ გა­დაწყ­ვი­ტა საყ­ვა­რელ­მა ქალ­მა მას­თან გან­შო­რე­ბა, - შენ სა­ი­დან იცი?
- სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით გა­ვი­გე, - იც­რუა მა­ნა­ნამ, - მაგ­რამ ვერ გითხა­რი. ვი­ფიქ­რე, ინერ­ვი­უ­ლებს-მეთ­ქი.
გო­ჩას ძა­ლა წა­ერ­თ­ვა. კვლავ დი­ვან­ზე ჩა­მოჯ­და, დე­დას ხე­ლე­ბი და­უ­ჭი­რა, თა­ვი ზედ და­აყ­რ­დ­ნო და... აქ­ვი­თინ­და.
ამ შე­მაძ­რ­წუ­ნე­ბე­ლი სუ­რა­თის და­ნახ­ვას დე­დის გულ­მა ვე­ღარ გა­უძ­ლო. გონ­და­კარ­გუ­ლი მა­ნა­ნა იატაკ­ზე მო­ცე­ლი­ლი­ვით და­ე­ცა...

მა­ი­ამ ერ­თი კვი­რა დაჰ­ყო სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში. თე­მო, რო­მელ­საც იმ სა­ღა­მოს­ვე და­უ­რე­კა, გვერ­დი­დან არ შორ­დე­ბო­და. ყო­ველ­დღე მო­დი­ო­და მის სა­ნა­ხა­ვად. მა­ი­ას ავად­მ­ყო­ფო­ბის ის­ტო­რია მას­ზე უკეთ ვინ იცო­და, ამი­ტომ ქა­ლის მკურ­ნალ ექიმ­თან კონ­სულ­ტა­ცი­ებს მარ­თავ­და.
ერ­თხელ მა­მა გი­ორ­გი­მაც ინა­ხუ­ლა. მთე­ლი სა­ა­თი ეჯ­და სას­თუ­მალ­თან და ლოც­ვებს უკითხავ­და. რო­გორ სი­ა­მოვ­ნებ­და მა­ი­ას, მი­სი მო­ნო­ტო­ნუ­რი ხმა რომ ეს­მო­და. მღვდე­ლი თით­ქოს კი არ უკითხავ­და ლოც­ვას, არა­მედ უგა­ლობ­და.
- რო­გორც კი აქე­დან გამ­წე­რენ, ჩე­მი სა­უ­კე­თე­სო მე­გობ­რე­ბი ერ­თად უნ­და შეგ­ყა­როთ, გიო, - და­ი­ჩურ­ჩუ­ლა მა­ი­კომ, რო­ცა მა­მა გი­ორ­გიმ ლოც­ვა და­ამ­თავ­რა.
- მინ­და, ჩემს სიკ­ვ­დილს მხო­ლოდ ჩემ­თ­ვის საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი და­ეს­წ­რონ, - და­ა­მა­ტა და თვა­ლე­ბი ცრემ­ლით აევ­სო.
- ჯერ ნა­ად­რე­ვია სიკ­ვ­დილ­ზე სა­უ­ბა­რი, ჩე­მო მა­ი­კო, - მღვდელ­მა ჰა­ერ­ში პირ­ჯ­ვა­რი გა­და­სა­ხა, - თუმ­ცა, ბო­ლოს ყვე­ლა ჩვენ­გა­ნი წარ­დ­გე­ბა უფ­ლის წი­ნა­შე. ასე­თია ღვთის ნე­ბა.
მა­ი­ამ ცრემ­ლი­ა­ნი თვა­ლე­ბი მი­ლუ­ლა და სუს­ტად გა­ი­ღი­მა. მის­თ­ვის ეს ვე­რა­ფე­რი ნუ­გე­ში იყო...

გო­ჩა ყო­ველ სა­ღა­მოს მი­დი­ო­და მა­ი­კოს კორ­პუს­თან, მაგ­რამ იქ შუ­ქი ან­თე­ბუ­ლი ერ­თხე­ლაც არ დახ­ვედ­რია. მიხ­ვ­და, რომ ქა­ლი ჯე­რაც არ გა­მო­ე­წე­რათ სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­დან. ძებ­ნა არ და­უწყია, და­ე­ლო­და, რო­დის დაბ­რუნ­დე­ბო­და მი­სი ოც­ნე­ბის ქა­ლი შინ. არც და­რეკ­ვა უც­დია, შე­ე­შინ­და, არ ინერ­ვი­უ­ლო­სო. ასე გან­ვ­ლო ერ­თ­მა კვი­რამ.
რო­გორც იქ­ნა, მეშ­ვი­დე დღეს გა­უ­მარ­თ­ლა. სა­ღა­მოს ხანს, რო­ცა კი­დევ ერ­თხელ დაზ­ვე­რა ნაც­ნო­ბი კორ­პუ­სი, მა­ი­კოს ბი­ნა­ში შუ­ქი შე­ნიშ­ნა. რო­გორ აღელ­და... ისე ანერ­ვი­ულ­და, სპაზ­მე­ბი და­ეწყო. მან­ქა­ნა სა­დარ­ბა­ზოს­თან და­ა­ყე­ნა და სას­წ­რა­ფოდ გად­მო­ვი­და. სა­ხე ღა­მის ჰა­ერს შე­უშ­ვი­რა და ღრმად ჩა­ი­სუნ­თ­ქა. რო­ცა შე­და­რე­ბით დაწყ­ნარ­და, მო­ბი­ლუ­რი მო­ი­მარ­ჯ­ვა და და­რე­კა.
- გის­მენთ! - გა­ის­მა ქა­ლის მი­სუს­ტე­ბუ­ლი ხმა.
გო­ჩას ჟრუ­ან­ტელ­მა და­უ­ა­რა მი­სი ხმის გა­გო­ნე­ბა­ზე. რას არ გა­ი­ღებ­და, ოღონდ ეს ხმა ყო­ველ­დღე მო­ეს­მი­ნა. მხო­ლოდ ეს ერ­თი "გის­მენთ" მთელ სი­ცოცხ­ლედ უღირ­და.
- მე ვარ, გო­ჩა, - ძლივს მო­ა­ბა სათ­ქ­მელს თა­ვი.
- ვი­ცი... ალ­ბათ აქ ხარ, ახ­ლო­მახ­ლო, არა?
- ჰო, შენს ფან­ჯ­რებ­თან ვდგა­ვარ.
- ამო­დი...
- მარ­ტო ხარ?
- ჰო, მარ­ტო ვარ, თე­მო ეს-ესაა, წა­ვი­და.
ავი­და... ზა­რის და­რეკ­ვა არ დას­ცალ­და, რად­გან კა­რი იმ­წუ­თას­ვე გა­ი­ღო, რო­გორც კი მი­უ­ახ­ლოვ­და. გო­ჩას მა­ი­ას და­ნახ­ვა­ზე თავ­ზა­რი და­ე­ცა. ეს არ იყო ის ქა­ლი, რო­მელ­საც იც­ნობ­და, რო­მე­ლიც სულ რამ­დე­ნი­მე დღის წინ თა­ვის სა­დარ­ბა­ზოს­თან გა­მოპ­რან­ჭუ­ლი იდ­გა და უც­ნა­უ­რად იღი­მო­და. მის წინ თით­ქოს მკვდრე­თით აღ­მ­დ­გა­რი მიც­ვა­ლე­ბუ­ლი იდ­გა - ჩაც­ვე­ნი­ლი ღაწ­ვე­ბით, ამო­ღა­მე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბი­თა და მიტ­კა­ლი­ვით გა­ფით­რე­ბუ­ლი სა­ხით.
ერ­თ­მა­ნე­თის­თ­ვის სიტყ­ვა არ უთ­ქ­ვამთ. გო­ჩამ ზღურბლს გა­და­ა­ბი­ჯა და ქა­ლი გულ­ში ჩა­იკ­რა. მა­ი­კომ ზურ­გ­ზე მოხ­ვია ხე­ლე­ბი, ჩა­ე­ხუ­ტა და თა­ვი მის მკერ­დ­ში ჩა­მა­ლა. დიდ­ხანს იდ­გ­ნენ ასე და ერ­თ­მა­ნე­თის დუ­მილს უს­მენ­დ­ნენ. ამ დუ­მილ­ში კი უფ­რო მე­ტი იკითხე­ბო­და...

- ამი­ტომ მკა­რი ხე­ლი? - გო­ჩა ხე­ლებს უკოც­ნი­და წა­მო­წო­ლილს და ნა­ზად შეს­ც­ქე­რო­და.
- ჰო. არ მინ­დო­და, შენ­თ­ვის სა­ტან­ჯ­ვე­ლი მო­მე­მა­ტე­ბი­ნა. არ მინ­დო­და, მა­ინ­ც­და­მა­ინც ჩე­მი სიკ­ვ­დი­ლის მოწ­მე გამ­ხ­და­რი­ყა­ვი. - და­უ­მა­ლა, დე­და­მი­სი რომ ეს­ტუმ­რა. არ უნ­დო­და, შვილს დე­და­ზე კი­დევ ერ­თხელ აც­რუ­ე­ბო­და გუ­ლი.
- სუ­ლე­ლო. იმა­ზე უარე­სი რა უნ­და დამ­მარ­თო­და, რაც შე­ნი უარით დამ­მარ­თე? - გა­უ­ღი­მა მა­მა­კაც­მა და მი­სი მარ­ჯ­ვე­ნა გულ­ზე მი­ი­ხუ­ტა. - მე ბო­ლომ­დე შენ გვერ­დით ვიქ­ნე­ბი, დღეც, ღა­მეც... რომც გა­მაგ­დო, აქე­დან ფეხს არ გა­ვად­გამ.
- აღარ გა­გაგ­დებ, მაგ­რამ ისე­თი ვე­ღარ ვიქ­ნე­ბი, რო­გო­რიც შეგ­ხ­ვ­დი. ახ­ლა ძა­ლი­ან და­სუს­ტე­ბუ­ლი ვარ, არაფ­რის თა­ვი არ მაქვს.
- ვხვდე­ბი, რა­საც გუ­ლის­ხ­მობ. ნუ ხარ სუ­ლე­ლი, მე ეს არა­ფერ­ში მჭირ­დე­ბა. მთა­ვა­რია, ერ­თად ვართ და გან­საც­დელ­საც ერ­თად დავ­ხ­ვ­დე­ბით. შენ წახ­ვალ, მე­რე ოდეს­ღაც მეც შე­მო­გი­ერ­თ­დე­ბი და ჯვარ­საც იქ და­ვი­წერთ, ზე­სამ­ყა­რო­ში.
მა­ი­კოს გა­ე­ცი­ნა. მა­მა­კა­ცის ვე­ე­ბა ხე­ლის­გან ხე­ლი გა­ი­თა­ვი­სუფ­ლა და სა­ხე­ზე ჩა­მო­უს­ვა. თი­თე­ბით შე­მო­ხა­ზა მი­სი სა­ხის ოვა­ლი, ცხვი­რი­სა და ტუ­ჩე­ბის კონ­ტუ­რე­ბი და ბო­ლოს გაშ­ლი­ლი ხე­ლის­გუ­ლი მის ლო­ყა­ზე და­ას­ვე­ნა.
- არ გა­მიშ­ვა ხე­ლი, ხომ? - ბავ­შ­ვუ­რი მი­ა­მი­ტო­ბით გა­უ­ღი­მა.
- არ გა­გიშ­ვებ, - გულ­და­თუთ­ქულ­მა მა­მა­კაც­მა მაი­კოს ხელს თა­ვი­სი ხე­ლი და­ა­დო და თვა­ლე­ბი მი­ლუ­ლა.
- სა­ი­დან გა­ი­გე ჩე­მი ამ­ბა­ვი?
- დე­და­ჩემ­მა მითხ­რა, შემ­თხ­ვე­ვით გა­უ­გია.
მა­ი­ას მწა­რედ გა­ე­ღი­მა. რო­გორც ჩანს, გო­ჩას დე­და სინ­დის­მა შე­ა­წუ­ხა, რად­გან შვილს სი­მარ­თ­ლე არ და­უ­მა­ლა...
მა­ლე ჩა­ე­ძი­ნა. გახ­ში­რე­ბუ­ლად სუნ­თ­ქავ­და, ძილ­ში შფო­თავ­და. მის სხე­ულს თა­ნაბ­რად სუნ­თ­ქ­ვა უფ­რო და უფ­რო უჭირ­და.
გო­ჩა ფრთხი­ლად წა­მოდ­გა. მზრუნ­ვე­ლად შე­მო­უ­კე­ცა თხე­ლი სა­ბა­ნი ქალს და ფე­ხაკ­რე­ფით და­ტო­ვა ოთა­ხი. უეც­რად დამ­კ­ვე­თი გა­ახ­სენ­და. გა­დაწყ­ვი­ტა, მის­თ­ვის მი­ე­წე­რა და ყვე­ლა­ფე­რი აეხ­ს­ნა, მე­რე ფუ­ლის დაბ­რუ­ნე­ბა­ზე და­ლა­პა­რა­კე­ბო­და და ამით კვალ­ზე გა­სუ­ლი­ყო.
კვლავ სა­ძი­ნე­ბელ­ში შებ­რუნ­და და მა­ი­კოს კომ­პი­უ­ტერს მი­უჯ­და. ჩარ­თო. ეკ­რა­ნი გა­ნათ­და, პროგ­რა­მე­ბი ჩა­იტ­ვირ­თა...
სა­ძი­ე­ბელ­ში "ფე­ის­ბუ­კი" მო­ძებ­ნა... მო­ნი­ტორ­ზე ორი ჩარ­ჩო გა­მოჩ­ნ­და... ერ­თ­ზე მა­ი­კოს სუ­რა­თი იდო თა­ვი­სი­ვე სა­ხე­ლით. მე­ო­რე პრო­ფი­ლი კი... მე­ო­რე მა­ი­ას არ ეკუთ­ვ­ნო­და, მაგ­რამ მის­თ­ვის ეს პრო­ფი­ლი ძა­ლი­ან, ძა­ლი­ან ნაც­ნო­ბი იყო - ზაფხუ­ლის პე­ი­ჟა­ზის ქვეშ წარ­წე­რა "პიმ­პუ" იკითხე­ბო­და.
ეს რო­გორ უნ­და გა­ე­გო? გა­მო­დის, მი­სი მოკ­ვ­ლა მის­სა­ვე მე­გო­ბარს სურს? ვი­ღაც ისეთს, რო­მე­ლიც მის სახ­ლ­ში ნამ­ყო­ფია, რო­მელ­საც მი­სი კომ­პი­უ­ტე­რით უსარ­გებ­ლია... რო­გორც ჩანს, აქე­და­ნაც ელა­პა­რა­კე­ბო­და გო­ჩას და კი­ლერს მი­თი­თე­ბებს აძ­ლევ­და. სა­ინ­ტე­რე­სოა, ვინ არის? მორ­ჩა, ეს ამ­ბა­ვი დღეს­ვე უნ­და გა­არ­კ­ვი­ოს. რო­გორც კი მაია გა­იღ­ვი­ძებს, და­ე­ლა­პა­რა­კე­ბა და ყვე­ლა­ფერს აუხ­ს­ნის.
ვე­ღარ ის­ვე­ნებ­და. კომ­პი­უ­ტე­რი ჩარ­თუ­ლი და­ტო­ვა და სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვი­და. წყა­ლი აადუ­ღა და ყა­ვა მო­იმ­ზა­და. ნატ­რობ­და, მა­ოს ცო­ტა ხნით მა­ინც გაღ­ვი­ძე­ბო­და, რომ ამით ესარ­გებ­ლა და მის­თ­ვის სა­ჭი­რო ინ­ფორ­მა­ცია მო­ე­პო­ვე­ბი­ნა. ამა­ოდ. იმ ღა­მეს ქალს აღარ გა­უღ­ვი­ძია... გო­ჩამ კი მთე­ლი ღა­მე თეთ­რად გა­ა­თე­ნა.

მზი­ა­ნი დი­ლა გა­თენ­და. ზაფხუ­ლი აზარ­ტ­ში შე­დი­ო­და. უფ­რო და უფ­რო მა­ტუ­ლობ­და სიცხე, რის­გა­ნაც ჰა­ე­რი თან­და­თან უარე­სად ჩა­ხუ­თუ­ლი ხდე­ბო­და. გო­ჩამ ად­რი­ა­ნად და­ა­ღო ფან­ჯ­რე­ბი, მა­ნამ, სა­ნამ მზე ამო­იწ­ვე­რე­ბო­და, ოთა­ხე­ბი გა­ა­ნი­ა­ვა და შემ­დეგ კვლავ ჩა­კე­ტა, რომ ბი­ნა­ში სიგ­რი­ლე შე­ე­ნარ­ჩუ­ნე­ბი­ნა.
მა­ი­კოს გაღ­ვი­ძე­ბის­თა­ნა­ვე ღი­მი­ლი გა­და­ე­ფი­ნა სა­ხე­ზე. გო­ჩა მის გვერ­დით იყო. ამა­ზე უკე­თესს ვე­რა­ფერს ინატ­რებ­და.
გო­ჩა არ ჩქა­რობ­და, თუმ­ცა სუ­ლი მის­დი­ო­და, სი­მარ­თ­ლე რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე გა­ე­გო. ისა­უზ­მეს, მე­რე მა­ი­კომ წამ­ლე­ბი და­ლია და კვლავ წა­მოწ­ვა. გო­ჩა გვერ­დით მი­უწ­ვა, მის­კენ შებ­რუნ­და, თა­ვი თავ­თან ახ­ლოს მი­უ­ტა­ნა და ყურ­ში უჩურ­ჩუ­ლა:
- მაი, რა­ღაც მინ­და გკითხო.
- მკითხე.
- შე­ნი კომ­პი­უ­ტე­რით შენ გარ­და კი­დევ ვინ სარ­გებ­ლობს?
- არა­ვინ. რა იყო? - მი­ა­მი­ტუ­რად იკითხა, ვერ მიხ­ვ­და, რა­ტომ და­უს­ვეს ასე­თი უც­ნა­უ­რი შე­კითხ­ვა.
- რო­გორ თუ არა­ვინ. აბა, პიმ­პუ ვინ არის? ვი­სი პრო­ფი­ლია?
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე ქალს ცივ­მა ოფ­ლ­მა და­ას­ხა. თა­ვი წა­მოს­წია, იდაყვს და­ეყ­რ­დ­ნო და მა­მა­კაცს გა­მომ­ც­დე­ლი მზე­რით და­ხე­და. გო­ჩამ თვა­ლი თვალ­ში გა­უ­ყა­რა და გა­უ­ღი­მა.
- პიმ­პუ ჩე­მი ფსევ­დო­ნი­მია. ხან­და­ხან ჩე­მი რო­მა­ნის ამო­ნა­რი­დებს ვდებ იქ ჩე­მი მკითხ­ვე­ლე­ბის­თ­ვის, - წა­მებ­ში მო­გო­ნი­ლი ტყუ­ი­ლი სხვის­თ­ვის ად­ვი­ლი და­სა­ჯე­რე­ბე­ლი იქ­ნე­ბო­და, მაგ­რამ არა გო­ჩას­თ­ვის.
- შე­ნი? რო­გორ თქვი? შე­ნი პრო­ფი­ლია? - მა­მა­კა­ცი ზე­ზე წა­მო­იჭ­რა.
- ჰო, რა არის აქ გა­საკ­ვი­რი? ხალხს სა­მი და ოთხი გვერ­დი აქვს სხვა­დას­ხ­ვა სა­ხე­ლით გა­კე­თე­ბუ­ლი. მე­რე რა? - მა­ი­კო ვე­რა­ფერს ხვდე­ბო­და.
- მო­მის­მი­ნე, მაო. მე შენ­თან სე­რი­ო­ზუ­ლი სა­ლა­პა­რა­კო მაქვს და არა­ფე­რი არ და­მი­მა­ლო, იცო­დე. საქ­მე იმა­ზე რთუ­ლა­დაა, ვიდ­რე შენ გგო­ნია.
- ნუ მა­ში­ნებ, გო­ჩა, რა გე­მარ­თე­ბა? - ქალ­მა ხე­ლი მოხ­ვია მა­მა­კაცს და მი­ე­ხუ­ტა.
- მაი, ვი­ღა­ცას შე­ნი მოკ­ვ­ლა უნ­და. გეს­მის, ეს რას ნიშ­ნავს? ვი­ღა­ცა შე­ნი გვერ­დი­დან შე­დის "ფე­ის­ბუკ­ში" და იქ კი­ლერს შენს მოკ­ვ­ლას ავა­ლებს...
მა­ი­კო გველ­ნაკ­ბე­ნი­ვით გა­ე­რი­და მა­მა­კაცს. ჩაც­ვე­ნი­ლი თვა­ლე­ბი მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან გა­უ­ფარ­თოვ­და, სუნ­თ­ქ­ვა კი ისე და­უმ­ძიმ­და, სტვე­ნა და­ერ­თო თან.
- შენ... შე­ნ სა­ი­დან იცი?
- მე ბევ­რი რამ ვი­ცი... მითხა­რი, ვინ იცის, კი­დევ შე­ნი პა­რო­ლი?
- არა­ვინ... გე­ფი­ცე­ბი, არა­ვინ. ეს მე...
- ნუ შე­შინ­დი, სა­ში­ში არა­ფე­რია. მე შენ­თან ვარ. შე­სა­ში­ნებ­ლად არ მით­ქ­ვამს. ძა­ლი­ან გთხოვ, დაწყ­ნარ­დი, შენ­თ­ვის ნერ­ვი­უ­ლო­ბა არ შე­იძ­ლე­ბა.
- არა, არ მე­ში­ნია. უბ­რა­ლოდ... - შე­ყოყ­მან­და, სა­ნამ სათ­ქ­მელს ბო­ლომ­დე იტყო­და და ამო­ი­ოხ­რა.
- ვინ არის ის ქა­ლი, მითხა­რი, ვინ არის? მხო­ლოდ სა­ხე­ლი და გვა­რი, მე­ტი არა­ფე­რი მინ­და.
- ჯერ ის მითხა­რი, შენ სა­ი­დან გა­ი­გე... - და­ი­ჩურ­ჩუ­ლა სა­ხე­მოღ­რე­ცილ­მა და ღო­ნე­მიხ­დი­ლი სა­წოლ­ზე მი­ეს­ვე­ნა.
გა­დამ­წყ­ვე­ტი წა­მი დად­გა. გო­ჩას სი­მარ­თ­ლე უნ­და ეთ­ქ­ვა, სხვა­ნა­ი­რად დამ­კ­ვე­თის ვი­ნა­ო­ბას ვე­რას­დ­როს გა­ი­გებ­და.
- ის კი­ლე­რი მე ვარ.
მა­ი­ას სხე­უ­ლი უც­ნა­უ­რად შე­უთ­რ­თოლ­და. ნე­ლა შე­ატ­რი­ა­ლა მზე­რა გო­ჩას­კენ. კარ­გა ხანს თვა­ლის და­უ­ხამ­ხა­მებ­ლად მის­ჩე­რე­ბო­და მა­მა­კა­ცის სევ­დი­თა და ტკი­ვი­ლით გა­დავ­სე­ბულ სა­ხეს. მე­რე სუს­ტად ამო­იკ­ვ­ნე­სა, თვა­ლე­ბი და­ხუ­ჭა და გარ­კ­ვე­ვით ამოთ­ქ­ვა:
- ის დამ­კ­ვე­თი კი მე ვარ...
და­ზაფ­რუ­ლი მა­მა­კა­ცი კარ­გა ხანს და­მუნ­ჯე­ბუ­ლი შეს­ც­ქე­რო­და ფერ­მიხ­დილ ქალს და სა­კუ­თარ ყუ­რებს არ უჯე­რებ­და...

ასე აეხა­და ფარ­და ორ სა­ი­დუმ­ლოს. გო­ჩა მა­ი­ას საქ­ცი­ე­ლით იყო გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი, მა­ი­კო - გო­ჩას პრო­ფე­სი­ით. პირ­ვე­ლად მა­ი­კომ და­იწყო ამ­ბის მო­ყო­ლა. და­ძა­ბუ­ლი იყო, მაგ­რამ არ გას­ჭირ­ვე­ბია, რო­ცა მა­მა­კაცს თა­ვი­სი გან­ზ­რახ­ვის შე­სა­ხებ უამ­ბობ­და. წერ­ტი­ლი და მძი­მეც არ გა­მო­უ­ტო­ვე­ბია. შემ­დეგ გო­ჩას ჯე­რი დად­გა. მას მე­ტი ხა­ნი დას­ჭირ­და სა­კუ­თა­რი ცხოვ­რე­ბის პე­რი­პე­ტი­ე­ბის მო­სა­ყო­ლად. არც მას გას­ძ­ნე­ბე­ლია იმის ახ­ს­ნა, რა­ტომ მი­ვი­და აქამ­დე, რა­ტომ დას­ჭირ­და, და­ქი­რა­ვე­ბუ­ლი მკვლე­ლი გამ­ხ­და­რი­ყო.
რო­ცა ერ­თ­მა­ნეთს გუ­ლი გა­და­უ­შა­ლეს, ორი­ვემ შვე­ბით ამო­ი­სუნ­თ­ქა.
- შენს ფულს დღეს­ვე და­გიბ­რუ­ნებ, - ღი­მი­ლით გა­მო­უცხა­და გამ­ხი­ა­რუ­ლე­ბულ­მა მა­მა­კაც­მა და ტუ­ჩებ­ზე ხმა­უ­რით აკო­ცა.
- და­ი­ტო­ვე, ჩემს და­სა­მარ­ხად დაგ­ჭირ­დე­ბა, - ხა­ლი­სი­ა­ნად გა­ი­ცი­ნა მა­ი­კომ. ახ­ლა აღარ ზა­რავ­და სიკ­ვ­დი­ლის მო­ახ­ლო­ე­ბა. ახ­ლა მზად იყო ამის­თ­ვის, - შენ უნ­და მო­მა­ყა­რო მი­წა, ხომ იცი?
- მე­ო­რედ აღარ გა­ი­მე­ო­რო ეგ სი­სუ­ლე­ლე, გა­სა­გე­ბია? - და­ტუქ­სა გო­ჩამ და სა­წოლ­ზე წა­მოჯ­და, - ახ­ლა მე შენ­თ­ვის ერ­თი კარ­გი წი­ნა­და­დე­ბა მაქვს.
- აბა, მითხა­რი...
- რას ინატ­რებ­დი ამ­წუ­თას ყვე­ლა­ზე მე­ტად?
მა­ი­კო წა­მით და­ფიქ­რ­და, მე­რე ბავ­შ­ვუ­რად გა­და­ხა­რა თა­ვი გვერ­დ­ზე და ოდ­ნავ გა­სა­გო­ნი ხმით თქვა:
- ზღვას.

ნო­ტიო ჰა­ე­რი იდ­გა. პლაჟ­ზე სიმ­ლა­შის სურ­ნე­ლი ტრი­ა­ლებ­და. ზღვას გა­მოქ­ცე­უ­ლი ცელ­ქი ტალ­ღე­ბი კეკ­ლუ­ცად ეხეთ­ქე­ბოდ­ნენ ქვი­ში­ან ნა­პირს, თით­ქოს ერ­თ­მა­ნეთს ცეკ­ვა­ში ეჯიბ­რე­ბი­ა­ნო.
მა­ი­კო იჯ­და ნა­პირ­თან, ოდ­ნავ უკან გა­და­წე­უ­ლი ხე­ლებს დაყ­რ­დ­ნო­ბო­და და მის ფე­ხებ­თან მო­თა­მა­შე ქა­ფი­ან ტალ­ღებს უღი­მო­და. გო­ჩა ღრმად შე­სუ­ლი­ყო წყალ­ში, ძლი­ე­რი მკლა­ვე­ბით მი­ა­პობ­და მო­ლივ­ლი­ვე ზღვას და მი­სი სი­ლუ­ე­ტი თან­და­თან პა­ტა­რავ­დე­ბო­და ჰო­რი­ზონ­ტ­ზე.
რა ხა­ნია, მაია ასე სავ­სე არ ყო­ფი­ლა, ასე კარ­გად არ უგ­რ­ძ­ნია თა­ვი. ეს იყო ნატ­ვ­რა, რო­მე­ლიც აუს­რულ­და. ეს იყო ოც­ნე­ბა, რო­მე­ლიც აუხ­და. გვერ­დით ჰყავ­და ადა­მი­ა­ნი, რომ­ლის სიყ­ვა­რულს წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ფა­რუ­ლად და­ა­ტა­რებ­და გულ­ში. მის წინ გა­დაშ­ლი­ლი­ყო უკი­დე­გა­ნო ზღვა, რომ­ლის ხმა­უ­რი ყო­ველ­თ­ვის სა­სი­ა­მოვ­ნოდ უფო­რი­ა­ქებ­და სულს. ამა­ზე დი­დი ბედ­ნი­ე­რე­ბა რა უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო? არც არა­ფე­რი.
სა­მი დღე დაჰ­ყ­ვეს ურეკ­ში. მა­ი­კოს­თ­ვის მე­ტი არც შე­იძ­ლე­ბო­და. ზღვის ჰა­ერ­მა ცო­ტა მო­ა­ღო­ნი­ე­რა, გა­ა­ხა­ლი­სა. სი­ცოცხ­ლის სურ­ვი­ლი უფ­რო გა­უმ­ძაფ­რ­და. ხში­რად იმე­ო­რებ­და გულ­ში, სიკ­ვ­დი­ლი მე­ზა­რე­ბაო. რო­გორ უნ­დო­და, სიკ­ვ­დილ­საც და­ზა­რე­ბო­და მი­სი წაყ­ვა­ნა. ცო­ტა ხნით მა­ინც.
მდგო­მა­რე­ო­ბა საგ­რ­ძ­ნობ­ლად გა­უ­უმ­ჯო­ბეს­და. სის­ხ­ლის­დე­ნა დრო­ე­ბით შე­უწყ­და, თით­ქოს სუნ­თ­ქ­ვაც და­უმ­შ­ვიდ­და. უხა­რო­და, რომ სი­ცოცხ­ლის ბო­ლო წუ­თე­ბი ასე და­უტ­კ­ბა.
სა­მი დღის შემ­დეგ თბი­ლის­ში დაბ­რუნ­დ­ნენ. თა­ი­ამ და­რეკ­ვას მო­უხ­ში­რა. მა­ი­კო ამ­შ­ვი­დებ­და, უკეთ ვარ, რო­გორც მითხ­რეს, აღარ ვკვდე­ბი, ამი­ტომ არ ინერ­ვი­უ­ლო და ჩა­მოს­ვ­ლა­ზე აღარც იფიქ­როო, ამ­შ­ვი­დებ­და ქა­ლიშ­ვილს. ნა­ნობ­და, რომ იჩ­ქა­რა და გო­გოს ყვე­ლა­ფერს მო­უყ­ვა. უკე­თე­სი იქ­ნე­ბო­და, თა­ი­ას არა­ფე­რი სცოდ­ნო­და.
ჩა­მოს­ვ­ლის­თა­ნა­ვე თა­და­რიგს შე­უდ­გა. გო­ჩას სთხო­ვა, პა­ტა­რა წვე­უ­ლე­ბის გა­მარ­თ­ვა­ში მო­მეხ­მა­რე, მინ­და, ჩე­მი მე­გობ­რე­ბი ერ­თად შევ­ყა­რო და ერ­თ­მა­ნე­თი გა­გაც­ნო­თო.
გო­ჩა სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­თან­ხ­მ­და. სადღე­სას­წა­უ­ლოდ შა­ბა­თი დათ­ქ­ვეს. მა­ი­ას რომ არ ეწ­ვა­ლა, გო­ჩამ კერ­ძე­ბი რეს­ტო­რან­ში შე­უკ­ვე­თა. რო­გორ არ უნ­დო­და ქალს, მა­მა­კა­ცი ასე და­ხარ­ჯუ­ლი­ყო, მაგ­რამ გო­ჩამ არ და­ა­ნე­ბა.
მა­ი­კომ ჯერ თე­მოს და­უ­რე­კა, და­პა­ტი­ჟა, მე­რე - მა­მა გი­ორ­გის. ახ­ლა ეს ერ­თი სურ­ვი­ლი­ღა ჰქონ­და - მი­სი ცხოვ­რე­ბის სა­მი მა­მა­კა­ცი, რომ­ლებ­მაც ყვე­ლა­ზე დი­დი რო­ლი შე­ას­რუ­ლეს მის ცხოვ­რე­ბა­ში, ერ­თ­მა­ნე­თის­თ­ვის გა­ეც­ნო. ეს ის სა­მი ადა­მი­ა­ნი იყო, რო­მე­ლიც გარ­დაც­ვა­ლე­ბის დღეს მის სას­თუ­მალ­თან იდ­გე­ბო­და. ერ­თი მის გუ­ლის­ცე­მას გა­ა­კონ­ტ­რო­ლებ­და, მე­ო­რე ლოც­ვებს წა­ი­კითხავ­და, მე­სა­მე კი... მე­სა­მე უბ­რა­ლოდ, სევ­დი­ა­ნი მზე­რით გა­ამ­ხ­ნე­ვებ­და უკა­ნას­კ­ნელ გზა­ზე მი­მა­ვალს და ბო­ლო ამო­სუნ­თ­ქ­ვამ­დე ხელს არ გა­უშ­ვებ­და.
კარ­გა ხანს ყვე­ლა­ნი უხერ­ხუ­ლად გრძნობ­დ­ნენ თავს, მა­ი­კოს გარ­და, რო­მე­ლიც და­ძა­ბუ­ლო­ბის გან­მუხ­ტ­ვას წარ­სუ­ლის სა­სი­ა­მოვ­ნო მო­გო­ნე­ბე­ბით ცდი­ლობ­და.
- ეს ის მო­მენ­ტია, რო­ცა თა­ვი­დან ბო­ლომ­დე აანა­ლი­ზებ შენს ცხოვ­რე­ბას და სა­ბო­ლოო დას­კ­ვ­ნა გა­მო­გაქვს. ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა მხო­ლოდ იმის­თ­ვის ღირ­და, რომ სიკ­ვ­დი­ლის წინ თქვენ შეგ­ხ­ვედ­რო­დით. რო­გორც ჩანს, ღმერ­თ­მა ასე ინე­ბა. ალ­ბათ იქ, სა­დაც ჩვე­ნი ბე­დის­წე­რის წიგ­ნი იწე­რე­ბა, მტკი­ცედ გა­დაწყ­ვი­ტეს, რომ თე­მო ჩე­მი მკურ­ნა­ლი ექი­მი ყო­ფი­ლი­ყო, გიო - ჩე­მი მოძღ­ვა­რი, ხო­ლო გო­ჩა - ჩე­მი გა­მამ­ხ­ნე­ვე­ბე­ლი. მა­პა­ტი­ეთ, ბი­ჭე­ბო, მაგ­რამ გო­ჩა ჩე­მი ყვე­ლა­ზე დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლი აღ­მოჩ­ნ­და, სიყ­ვა­რუ­ლი, რო­მე­ლიც სხვა სიყ­ვა­რულ­მა ვერ ჩა­ა­ნაც­ვ­ლა. მი­ხა­რია, რომ ბო­ლო წუ­თებ­ში თქვენ იდ­გე­ბით ჩემ გვერ­დით, რომ თქვენ მი­მა­ცი­ლებთ საფ­ლა­ვამ­დე და დამ­მარ­ხავთ. ახ­ლა კი, ნუ ჩა­მო­ყა­რეთ ყუ­რე­ბი და ვიმ­ხი­ა­რუ­ლოთ. ხომ ხე­დავთ, სიკ­ვ­დილს ჯერ არ ვა­პი­რებ.
მე­რე და­ლი­ეს. სადღეგ­რ­ძე­ლო­ე­ბი ით­ქ­ვა. ღვი­ნომ სი­თა­მა­მის ფრთე­ბი გა­შა­ლა. ისა­უბ­რეს, ამ­ბე­ბი გა­იხ­სე­ნეს, თან­და­თან გა­ში­ნა­ურ­დ­ნენ და... სა­ღა­მომ შე­სა­ნიშ­ნა­ვად ჩა­ი­ა­რა.
მა­ი­ა­საც ეს უნ­დო­და. სა­ხელ­და­ხე­ლოდ მომ­ზა­დე­ბუ­ლი სუფ­რაც ამას ემ­სა­ხუ­რე­ბო­და.
- ახ­ლა აღარ მე­ზა­რე­ბა სიკ­ვ­დი­ლი, - წარ­მოთ­ქ­ვა გო­ჩას მკერ­დ­ზე მის­ვე­ნე­ბულ­მა, რო­ცა სტუმ­რე­ბი გა­ა­ცი­ლეს და მარ­ტო­ნი დარ­ჩ­ნენ...

ყვე­ლას­თ­ვის მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, კი­დევ რამ­დე­ნი­მე თვეს იცოცხ­ლა - მთე­ლი შე­მოდ­გო­მა, ნა­ხე­ვა­რი ზამ­თა­რი... სწო­რედ ისე ამოხ­და სუ­ლი, რო­გორც ინატ­რა. მის სა­წოლ­თან სა­მი მა­მა­კა­ცი იდ­გა - ერ­თი მის გუ­ლის­ცე­მას აკონ­ტ­რო­ლებ­და, მე­ო­რე ლოც­ვებს კითხუ­ლობ­და, მე­სა­მე კი... მე­სა­მე უბ­რა­ლოდ, სევ­დი­ა­ნი მზე­რით ამ­ხ­ნე­ვებ­და უკა­ნას­კ­ნელ გზა­ზე მი­მა­ვალს და ბო­ლო ამო­სუნ­თ­ქ­ვამ­დე ხე­ლი არ გა­უშ­ვია.
მაია 25 იან­ვარს გარ­და­იც­ვა­ლა... იმ დღეს გო­ჩა 39 წლის გახ­და...

და­სას­რუ­ლი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
რომანის ავტორი სვეტა კვარაცხელია
მა­რიმ თა­ვი თი­კოს­კენ შე­მო­აბ­რუ­ნა და დაკ­ვირ­ვე­ბით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა.
მე­ო­რე დი­ლით, გა­იღ­ვი­ძა თუ არა, თი­კომ მო­ბი­ლუ­რი ტე­ლე­ფო­ნი გა­მორ­თო იმის ში­შით, დემ­ნას კი­დევ არ და­ე­რე­კა.
ოთახ­ში მო­სამ­სა­ხუ­რე შე­მო­ვი­და.
ზუ­ზის ხმა თი­კოს შო­რი­დან ჩა­ეს­მო­და.
კვირის სიახლეები
ვის ელო­დე­ბა წინ "ტკბი­ლი ნო­ემ­ბე­რი" - სა­სიყ­ვა­რუ­ლო პროგ­ნო­ზი ზო­დი­ა­ქოს ნიშ­ნე­ბის­თ­ვის
შე­მოდ­გო­მა ჯა­დოს­ნუ­რი პე­რი­ო­დია და ბევ­რის­თ­ვის ახა­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბის დაწყე­ბის პერ­ს­პექ­ტი­ვას­თან ასო­ცირ­დე­ბა.
1 კომენტარი
"ლაიქ-შეარს" იმდენი დრო უნდა, ჩემმა მზემ, რომ ამდენი აღარ მცალია" - "არქაულ-თანამედროვედ" მოსაუბრე ჩოხოსანი
მე სიყვარულს წარსულში არ მოვიხსენიებ. თუ გიყვარს, სიკვდილამდე უნდა გიყვარდეს
4 კომენტარი
ქალის სასტიკი ხვედრი "მესამე სამყაროში" - სულისშემძვრევლი ამბავი გაყიდულ შვილებზე
ავღანელი გოგონას უმძიმესი ცხოვრების ამბავი
8 კომენტარი
მა­ჩაბ­ლის იდუ­მა­ლე­ბით მო­ცუ­ლი ცხოვ­რე­ბა და გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბა
"რუ­დუ­ნე­ბით შე­მო­ნა­ხუ­ლი მი­სი სა­მი ნეკ­ნი მთაწ­მინ­დას მი­ა­ბა­რეს..."
8 კომენტარი
"დრო ყველაფერს "ალაგებს"... - რაში გაუმართლა თინი გალდავას
როდესაც იცვლება შენი ფიქრები, მაშინვე იცვლება შენი ცხოვრებაც
0 კომენტარი
თემა, რომელზეც ილო ბეროშვილი საჯაროდ პირველად ალაპარაკდა
ილო ბეროშვილის "ფერისცვალება" და განცდა, რომელიც ხელახლა დაბადების ტოლფასია
7 კომენტარი
ვინ არის გამოსახული ფოტოზე, რომელიც დღემდე ნატო ვაჩნაძე გვეგონა
"სახითა და აღნაგობით ჰგავდნენ ერთმანეთს, ორივე ძალიან ლამაზი იყო..."
21 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
 "შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
"წი­თე­ლი" მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბა და და­კარ­გუ­ლი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა
1 კომენტარი
უძლური ქმრისა და 18 წლის ცოლის დავა - 11 წლის ასაკში გათხოვილი გოგონას უცნაური თავგადასავალი

უმოწყალესო ხელმწიფევ, ვეკრ­ძალვი და ვიშიშვი თუ ვითარ გავბედო ესე ვითარი მოხსენება
2 კომენტარი
კეთილ სიცრუეში გაზრდილი ქალის ცრემლები
ვერ დავუშვებდი ორმეტრიანი ბიძის უხმოდ გასვენებას

0 კომენტარი