თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XV)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XV)
მე­ო­რე დი­ლით, გა­იღ­ვი­ძა თუ არა, თი­კომ მო­ბი­ლუ­რი ტე­ლე­ფო­ნი გა­მორ­თო იმის ში­შით, დემ­ნას კი­დევ არ და­ე­რე­კა.
მას­თან არც სა­უბ­რის სურ­ვი­ლი ჰქონ­და, არც შეხ­ვედ­რის. უფ­რო მე­ტიც, ეში­ნო­და მი­სი. სუ­ლაც არ უნ­დო­და, დას­ვე­ნე­ბის დღე­ე­ბი მას­თან შეხ­ვედ­რით და შე­რი­გე­ბა-შე­უ­რი­გებ­ლო­ბა­ზე სა­უბ­რით ჩა­ემ­წა­რე­ბი­ნა. იმე­დოვ­ნებ­და, რომ მა­მა­კაც­მა მი­სი ად­გილ­სამ­ყო­ფე­ლი არ იცო­და და მხო­ლოდ აში­ნებ­და, სახ­ლ­ში მო­გად­გე­ბიო.
იმ დღეს ში­ნი­დან აღარ გა­სუ­ლა. ნი­კა და­ი­ყო­ლია, რომ მას­თან ერ­თად აუზ­ში ჩა­სუ­ლი­ყო და ცურ­ვა ეს­წავ­ლე­ბი­ნა. ბიჭს წყლის ისე აღარ ეში­ნო­და. ჩას­ვ­ლის­თა­ნა­ვე გა­თა­მამ­და და სი­ა­მოვ­ნე­ბით იჭყუმ­პა­ლა­ვა. თი­კო ას­წავ­ლი­და, რო­გორ დამ­დ­გა­რი­ყო წყალ­ზე, რო­გორ ემოძ­რა­ვე­ბი­ნა ხელ-ფე­ხი, რომ არ ჩა­ძი­რუ­ლი­ყო და გა­ე­ცუ­რა. რამ­დენ­ჯერ­მე ჩა­აყ­ვინ­თ­ვი­ნა კი­დეც, რაც ბავშვს ძა­ლი­ან მო­ე­წო­ნა.
ასე გა­ვი­და ორი დღე. დემ­ნა არ გა­მო­ჩე­ნი­ლა. არც ზუ­ზი. არა­და, თი­კო ორი­ვე მა­მა­კაც­ზე ფიქ­რობ­და. ამ­შ­ვი­დებ­და ის, რომ დემ­ნა აღარ ეხ­მი­ა­ნე­ბო­და, მაგ­რამ აწუ­ხებ­და ის, რომ ზუ­ზი არ ჩან­და.
დი­ლა იყო, სახ­ლის ტე­ლე­ფონ­ზე ზა­რი რომ გა­ის­მა. თი­კო ში­შის­გან შეხ­ტა. სა­ნამ ყურ­მილს აიღებ­და, კარ­გა ხანს ყოყ­მა­ნობ­და, დემ­ნა არ იყო­სო. მე­რე მხნე­ო­ბა მო­იკ­რი­ბა, ხმა შე­იც­ვა­ლა და სა­პა­სუ­ხოდ მო­ემ­ზა­და. მის­და სა­სი­ხა­რუ­ლოდ, სტე­ლა აღ­მოჩ­ნ­და. იგი ილი­ას გა­მო­ფე­ნა­ზე ეპა­ტი­ჟე­ბო­და, გა­მო­ფე­ნის შემ­დეგ კი შინ, ვახ­შამ­ზე.
მიწ­ვე­ვა­ზე უარი არ უთ­ქ­ვამს, ნი­კას ხე­ლი მოჰ­კი­და და თან წა­იყ­ვა­ნა. მარ­თა­ლია, ზუ­ზის­თან შეხ­ვედ­რის ეში­ნო­და, მაგ­რამ თან ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და, რო­დის ნა­ხავ­და. რა­ტომ გა­ნუ­ვი­თარ­და ასე­თი ში­ში მა­მა­კა­ცე­ბის მი­მართ? თუ ყო­ველ­თ­ვის ისე­თი კა­ცე­ბი ხვდე­ბოდ­ნენ ცხოვ­რე­ბის სარ­ბი­ელ­ზე, რომ­ლე­ბიც მას­ში სიყ­ვა­რულ­თან ერ­თად ში­შის ნერ­გავ­დ­ნენ? `ში­ში შე­იქმს სიყ­ვა­რულ­სა~, _ გა­ი­ფიქ­რა და გა­ე­ღი­მა. რუს­თა­ველს ეს სიტყ­ვე­ბი რომ არ და­ე­წე­რა, ალ­ბათ თვი­თონ და­წერ­და.
შე­ვი­და თუ არა სა­გა­მო­ფე­ნო დარ­ბაზ­ში, დამ­თ­ვა­ლი­ე­რე­ბელ­თა შო­რის უმალ შე­ნიშ­ნა მი­შე­ლი, რო­მე­ლიც მა­ღალ, ქე­რა, გა­რუ­ჯულ ამე­რი­კელს ესა­უბ­რე­ბო­და. ისი­ნი რა­ღა­ცა­ზე მხი­ა­რუ­ლად იცი­ნოდ­ნენ. თი­კომ თვა­ლი მო­ავ­ლო გარ­შე­მო, ზუ­ზის ეძებ­და, მაგ­რამ ვერ­სად და­ლან­და. ამ დროს ნაც­ნო­ბი ხმა შე­მო­ეს­მა:
_ ქალ­ბა­ტო­ნო თი­კო, რა სა­სი­ა­მოვ­ნოა თქვე­ნი აქ ნახ­ვა.
თი­კო შე­მობ­რუნ­და და სა­შა ახ­ვ­ლე­დი­ა­ნი შერ­ჩა ხელთ, ზუ­ზის მე­გო­ბა­რი, მას­თან სახ­ლ­ში რომ გა­იც­ნო და მან­ქა­ნით სე­ირ­ნო­ბა რომ შეს­თა­ვა­ზა.
_ რა უც­ნა­უ­რია, არა? ამ დი­ლით გა­მახ­სენ­დით და უნ­და ვა­ღი­ა­რო, რომ ჩვე­ნი პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რის შემ­დეგ ხში­რად გიხ­სე­ნებთ. რო­გორ ბრძან­დე­ბით?
სა­შამ ქალს ხელ­ზე აკო­ცა და აღარ გა­უშ­ვა. თი­კომ ფრთხი­ლად გა­ი­თა­ვი­სუფ­ლა ხე­ლი და უხერ­ხუ­ლად გა­ი­ღი­მა.
_ ეს ვინ მო­სუ­ლა! გა­მარ­ჯო­ბა, ვაჟ­კაც! რო­გორ ხარ? _ უხერ­ხუ­ლო­ბის გა­სა­ფან­ტა­ვად სა­შამ ნი­კა ჩა­ი­ხუ­ტა.
_ მე და ნი­კა გა­და­სა­რე­ვად ვართ. თა­ვად რო­გორ გი­კითხოთ? _ ძვე­ლი ნაც­ნო­ბი თი­კო­მაც მო­ი­კითხა.
მა­მა­კა­ცი წელ­ში გას­წორ­და, გაშ­ლი­ლი თი­თე­ბი თმა­ში შე­ი­ცუ­რა და მხრე­ბი აიჩე­ჩა.
_ ისე რა. ამ დრო­ში რო­გორ იქ­ნე­ბი ადა­მი­ა­ნი. კი­დევ კარ­გი, ზაფხუ­ლია და მო­საწყე­ნად ვერ ვიც­ლი. რამ­ხე­ლა გაზ­რ­დი­ლა ეს ბი­ჭი. ახ­ლა მთლად დე­და­მისს დამ­ს­გავ­სე­ბია, _ გა­ი­ცი­ნა და ნი­კას ქო­ჩო­რი მო­უ­ჩე­ჩა, _ თქვენ კი გა­რუჯ­ვა ძა­ლი­ან მოგ­ხ­დო­მი­ათ. ეს იმას ნიშ­ნავს, რომ სა­ერ­თოდ, ბა­თუ­მი გიხ­დე­ბათ.
სა­შა ისე­თი თვა­ლე­ბით შეს­ც­ქე­რო­და თი­კოს, რომ ქალ­მა სა­უბ­რის თე­მა უმალ შეც­ვა­ლა.
_ ესე იგი, ნი­კას თქვენც იც­ნობთ, არა? _ თქვა და მის გვერ­დით მდგომ პა­ტა­რას შე­ხე­და.
_ ნი­კას ვინ არ იც­ნობს, კა­ცო! ჩვე­ნი ბი­ჭია ეს! _ ამ სიტყ­ვე­ბით სა­შამ ლო­ყა­ზე მო­უ­თა­თუ­ნა ბავშვს ხე­ლი.
_ სა­შა ძია, რა­ტომ არ მო­დი­ხართ ჩვენ­თან? _ ზრდი­ლო­ბი­ა­ნად შე­ე­კითხა ნი­კა და მა­მა­კაცს მო­ჭუ­ტუ­ლი თვა­ლე­ბით ახე­და.
_ აბა, რა ვი­ცი, ამ მე­პა­ტი­ჟე­ბა ბი­ძა­შე­ნი და... _ გა­ი­ხუმ­რა სა­შამ და ბავშვს თვა­ლი ჩა­უკ­რა, _ შენ კი­დევ რა მა­გა­რი ბი­ჭი ხარ, თან ასე­თი ლა­მა­ზი ქა­ლის გვერ­დით. ჰა, რო­გორ გრძნობ თავს, თი­კო სულ გვერ­დით რომ არის, კარ­გია, არა? _ მა­მა­კაც­მა ეშ­მა­კუ­რი მზე­რა ეს­რო­ლა თი­კოს, _ არ მეს­მის, რით და­იმ­სა­ხუ­რა მარ­ტო ნი­კამ ასე­თი პა­ტი­ვი?
_ იმით, რომ მე ყვე­ლა­ზე მა­გა­რი ბი­ჭი ვარ! _ ამა­ყად წარ­მოთ­ქ­ვა ნი­კამ და გა­ი­ცი­ნა.
თი­კომ მი­ი­ხუ­ტა პა­ტა­რა და მხარ­ზე ხე­ლი მოხ­ვია.
_ თი­კო, ხომ არ გა­მო­ნა­ხავ­დით დროს ჩემ­თ­ვი­საც? იქ­ნებ შევ­ხ­ვედ­რო­დით ერ­თ­მა­ნეთს? გა­მო­ფე­ნა­ზე რას იტყ­ვით? მო­გე­წო­ნათ ნა­ხა­ტე­ბი?
თი­კოს არა­ვის­თან შეხ­ვედ­რა არ უნ­დო­და, მაგ­რამ უცებ, თით­ქოს რა­ღაც გა­დაწყ­ვი­ტაო, მხი­ა­რუ­ლად მი­უ­გო:
_ რა­ტო­მაც არა? ური­გო არ იქ­ნე­ბო­და. რაც შე­ე­ხე­ბა ნა­ხა­ტებს, ჯერ ვერ მო­ვას­წა­რი დათ­ვა­ლი­ე­რე­ბა, ახ­ლა­ხან მო­ვე­დით მე და ნი­კა. ისე, ნა­ნა­ხი მაქვს ილი­ას ატე­ლი­ე­ში, მაგ­რამ ღა­მით. დღის სი­ნათ­ლე­ზე ჯერ არ და­მით­ვა­ლი­ე­რე­ბია.
სან­დ­როს არც კი გა­უ­გია, რას ამ­ბობ­და თი­კო ნა­ხა­ტებ­ზე, იმ­დე­ნად იმოქ­მე­და მის­მა თან­ხ­მო­ბამ და რა­ღაც­ნა­ი­რად ჩა­ე­ღი­მა.
_ სა­ღა­მოს მო­დი­ხართ სტე­ლას­თან?
_ კი, რა თქმა უნ­და.
_ მა­შინ მე გა­მო­გივ­ლით. ხვალ კი გე­პა­ტი­ჟე­ბით. კარ­გი კონ­ცერ­ტი იმარ­თე­ბა და... წი­ნას­წარ გე­უბ­ნე­ბით, რომ მე­რე აღარ გა­და­ი­ფიქ­როთ. ბი­ლე­თე­ბი ჩემ­ზეა.
_ ძა­ლი­ან კარ­გი. _ უპა­სუ­ხა თი­კომ, შემ­დეგ ნი­კას ხე­ლი ჩა­ავ­ლო და სუ­რა­თე­ბის დათ­ვა­ლი­ე­რე­ბა და­იწყეს. ქა­ლი თან უხ­ს­ნი­და ბავშვს თი­თო­ე­უ­ლი სუ­რა­თის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბას. ბი­ჭი სა­ო­ცა­რი ყუ­რადღე­ბით უს­მენ­და, მაგ­რამ მა­ლე მოჰ­ბეზ­რ­და ნა­ხა­ტე­ბიც და თი­კოს კო­მენ­ტა­რე­ბიც და ყურ­ში უჩურ­ჩუ­ლა, შინ წა­ვი­დე­თო.
ზუ­ზი გა­მო­ფე­ნა­ზე არ გა­მო­ჩე­ნი­ლა. თი­კოს გა­უ­ხარ­და კი­დეც, სახ­ლ­ში დაბ­რუ­ნე­ბის მი­ზე­ზი რომ გა­უჩ­ნ­და. მო­უ­ბო­დი­შა ილი­ას და სტე­ლას, ბავ­შ­ვი არ ჩერ­დე­ბაო და წა­მო­ვი­და.

სა­ღა­მოს, ნი­კა და­აწ­ვი­ნა თუ არა, გა­მო­იპ­რან­ჭა. იმედს არ კარ­გავ­და, რომ ვახ­შამ­ზე მა­ინც ნა­ხავ­და ზუ­ზის. ვე­რა და ვერ ამო­იგ­დო თა­ვი­დან მას­ზე ფიქ­რი. ლა­მა­ზი, წვრი­ლი ყვა­ვი­ლე­ბით მო­ჩი­თუ­ლი თეთ­რი კა­ბა ჩა­იც­ვა, რაც მის გა­რუ­ჯულ კანს ძა­ლი­ან მო­უხ­და. თმა მაღ­ლა აიწია და სა­შას მოს­ვ­ლას და­ე­ლო­და.
მა­მა­კაც­მაც არ ალო­დი­ნა, დათ­ქ­მულ დროს მო­ა­კითხა.
_ არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბით, ისე­თი ლა­მა­ზი ხართ, თვალს ვერ გა­შო­რებთ! _ სა­შა აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბით შეს­ც­ქე­რო­და ქალს, შემ­დეგ მან­ქა­ნის კა­რი გა­მო­ა­ღო და ხე­ლით ანიშ­ნა, შენს გან­კარ­გუ­ლე­ბა­ში ვა­რო.
თი­კომ მა­შინ­ვე იც­ნო ზუ­ზის მან­ქა­ნა, მაგ­რამ არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს, არც ზუ­ზი უკითხავს.
გა­მო­ფე­ნამ წარ­მა­ტე­ბით ჩა­ი­ა­რა და ამი­ტომ სტუმ­რე­ბიც და მას­პინ­ძ­ლე­ბიც მშვე­ნი­ერ გუ­ნე­ბა­ზე იყ­ვ­ნენ.
უზარ­მა­ზარ სას­ტუმ­რო ოთახ­ში მოწ­ვე­უ­ლი მუ­სი­კო­სე­ბი უკ­რავ­დ­ნენ. სა­სი­ა­მოვ­ნო იყო ცოცხა­ლი შეს­რუ­ლე­ბის მოს­მე­ნა. სა­შამ თი­კო სა­ცეკ­ვა­ოდ გა­იწ­ვია. ქა­ლი კარგ ხა­სი­ათ­ზე დად­გა, მი­შელ­თან პი­რის­პირ შეხ­ვედ­რა­მაც კი ვერ გა­უ­ფუ­ჭა გუ­ნე­ბა. ამე­რი­კე­ლი გო­გო­ნა მშვე­ნი­ე­რი სა­ნა­ხა­ვი იყო ზურ­მუხ­ტის­ფერ კა­ბა­ში.
_ თი­კო, რა ლა­მა­ზი კა­ბა გაც­ვი­ათ, _ ხმა­მაღ­ლა გა­მო­აცხა­და მი­შელ­მა, _ და სა­ღა­მოც მშვე­ნი­ე­რია, არა?
თი­კომ მხო­ლოდ თა­ვი და­უკ­რა, პა­სუ­ხი არ გა­უ­ცია.
_ კარ­გი გა­მო­ფე­ნა იყო, არა? ხომ იყა­ვით?
_ რა თქმა უნ­და, ვი­ყა­ვი და ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა, _ ინ­გ­ლი­სუ­რად­ვე უპა­სუ­ხა თი­კომ, _ თქვენ რო­გორ მო­გე­წო­ნათ იტა­ლია? პირ­ვე­ლად იყა­ვით?
_ ჰო, პირ­ვე­ლად ვი­ყა­ვი. სა­ო­ცა­რი ქვე­ყა­ნაა. ბევ­რ­გან ვყო­ფილ­ვარ, მაგ­რამ ასე­თი ლურ­ჯი ზღვა არ­სად მი­ნა­ხავს. ზღაპ­რუ­ლი სა­ნა­ხა­ვია, გან­სა­კუთ­რებით თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვი­დან. თა­ვი სიზ­მარ­ში მე­გო­ნა.
თი­კომ ჩა­ი­ღი­მა. ადა­მი­ა­ნი იტა­ლი­ა­ში წახ­ვი­დე და ზღვა­ზე ილა­პა­რა­კო, ცო­ტა უც­ნა­უ­რიაო, გა­ი­ფიქ­რა. ჯერ მარ­ტო რომ­ში იმ­დე­ნი ის­ტო­რი­უ­ლი ძეგ­ლია სა­ნა­ხა­ვი, რო­მელ ზღვა­ზეა ლა­პა­რა­კი?
_ სხვა­თა შო­რის, ისე­თი­ვე ლურ­ჯი ზღვაა თურ­ქეთ­შიც და სა­ბერ­ძ­ნეთ­შიც. რო­გორც ჩანს, არც ამ ქვეყ­ნებ­ში ხართ ნამ­ყო­ფი.
მი­შელ­მა პა­სუ­ხის გა­ცე­მა და­ა­პი­რა, მაგ­რამ ამ დროს მო­სა­უბ­რე­ებს სან­დ­რო მი­უ­ახ­ლოვ­და. მის და­ნახ­ვა­ზე მი­შელს ზღვა სულ გა­და­ა­ვიწყ­და და მა­მა­კაცს მო­უთ­მენ­ლად ჰკითხა:
_ სა­შა, ზუ­ზი სად არის? რა­ტომ არ ჩანს? მა­ინ­ტე­რე­სებ­და მი­სი აზ­რი გა­მო­ფე­ნის შე­სა­ხებ.
სა­შამ თვა­ლე­ბი მო­ჭუ­ტა, მი­შელს გა­ხე­და და მშვი­დად მი­უ­გო:
_ ზუ­ზი ქა­ლაქ­ში არ არის. სხვა­გან გა­ემ­გ­ზავ­რა, საქ­მე­ებ­ზე. თუ­კი ნა­ხა­ტე­ბის შე­სა­ხებ აზ­რი გა­ინ­ტე­რე­სებთ, უმ­ჯო­ბე­სია, რო­მე­ლი­მე ტი­ლო შე­ი­ძი­ნოთ მხატ­ვ­რის ავ­ტოგ­რა­ფით. და­მერ­წ­მუ­ნეთ, კა­პი­ტალს და­ა­ბან­დებთ. ოდეს­მე ილი­ას სუ­რა­თი დიდ შე­მო­სა­ვალს მო­გი­ტანთ.
მი­შელ­მა გა­ი­ცი­ნა.
_ მსგავ­სი სიტყ­ვე­ბი დღეს უკ­ვე მე­რამ­დე­ნედ მო­ვის­მი­ნე.
სა­შამ თა­ვი გა­აქ­ნია, თი­კოს მი­უბ­რუნ­და და კვლავ სა­ცეკ­ვა­ოდ გა­იწ­ვია.
სა­ღა­მო ისე ჩამ­თავ­რ­და, რომ ზუ­ზი არ გა­მო­ჩე­ნი­ლა. თი­კომ არ იცო­და, სა­შამ სი­მარ­თ­ლე უთხ­რა მი­შელს, თუ, უბ­რა­ლოდ, გა­ი­ხუმ­რა. უნებ­ლი­ეთ გულ­ში ყრუ ტკი­ვი­ლი იგ­რ­ძ­ნო და რა­ტომ­ღაც გა­ი­ფიქ­რა, რომ ზუ­ზი მა­რის სა­ნა­ხა­ვად იტა­ლი­ა­ში გა­ემ­გ­ზავ­რა. წა­მით თვა­ლე­ბი და­ხუ­ჭა და თავს პი­რო­ბა მის­ცა, რომ მას­ზე აღარ იფიქ­რებ­და.
შინ დაბ­რუ­ნე­ბულ­მა ვე­ღარ მო­ით­მი­ნა და მო­ბი­ლუ­რი ჩარ­თო. ოჰ, რამ­დე­ნი ზა­რი იყო შე­მო­სუ­ლი დემ­ნას­გან. რო­გორც ჩანს, მა­მა­კა­ცი მთე­ლი დღე ამა­ოდ ცდი­ლობ­და მას­თან და­კავ­ში­რე­ბას. `რა­ხან აქ არ მო­მად­გა, ესე იგი, არ იცის მი­სა­მარ­თი~, _ შვე­ბით ამო­ი­სუნ­თ­ქა თი­კომ და ტე­ლე­ფო­ნი ისევ გა­მორ­თო. რაც მთა­ვა­რია, ზუ­ზის ერ­თხე­ლაც არ და­უ­რე­კავს მის­თ­ვის. ალ­ბათ თი­კო არც კი გახ­სე­ნე­ბია...

მე­ო­რე სა­ღა­მოს, კონ­ცერ­ტ­ზე წა­სას­ვ­ლე­ლად თი­კომ ცის­ფე­რი კა­ბა შე­არ­ჩია და მი­როს ნა­ჩუ­ქა­რი ყელ­სა­ბა­მი გა­ი­კე­თა.
_ ოჰოო, ჩე­მი საყ­ვა­რე­ლი ფე­რის კა­ბა ქალ­ზე, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ზე მე­ტად მომ­წონს, _ ღი­მი­ლით შე­ნიშ­ნა ნაც­რის­ფერ პე­რან­გ­ში გა­მოწყო­ბილ­მა სა­შამ და მან­ქა­ნა დაძ­რა.
კონ­ცერტს უამ­რა­ვი მა­ყუ­რე­ბე­ლი ეს­წ­რე­ბო­და. თი­კომ შე­ამ­ჩ­ნია, რომ მას და სა­შას ყვე­ლა­ნი თვალს აყო­ლებ­დ­ნენ და ესი­ა­მოვ­ნა.
ვი­ო­ლი­ნო­ზე შეს­რუ­ლე­ბულ­მა შე­სა­ნიშ­ნავ­მა მუ­სი­კამ თი­კო ოც­ნე­ბის სამ­ყა­რო­ში გა­და­ის­რო­ლა და კი­დევ ერ­თხელ შე­ახ­სე­ნა თა­ვის თავს, რომ ზუ­ზი ერ­თხელ და სა­მუ­და­მოდ და­ე­ვიწყე­ბი­ნა.
კონ­ცერ­ტის შემ­დეგ მა­მა­კაც­მა თი­კო სა­ვახ­შ­მოდ რეს­ტო­რან­ში და­პა­ტი­ჟა.
თი­კოს მო­ე­წო­ნა რეს­ტორ­ნის ინ­ტე­რი­ე­რი, მომ­სა­ხუ­რე­ბა, კერ­ძე­ბიც და ისიც, თუ რო­გო­რი მო­წი­წე­ბით ექ­ცე­ო­და მას სა­შა. იგი სა­ერ­თოდ არ ჰგავ­და ცი­ნი­კოს ზუ­ზის. დემ­ნას _ მით უფ­რო. მას­თან სა­ოც­რად თა­ვი­სუფ­ლად და ლა­ღად გრძნობ­და თავს. რამ­დე­ნი ისა­უბ­რეს... თი­კომ თა­ვი უცებ ბედ­ნი­ე­რად იგ­რ­ძ­ნო, სი­ხა­რუ­ლის­გან თვა­ლე­ბიც კი აუციმ­ციმ­და, მაგ­რამ მა­შინ­ვე და­ეშ­ვა მი­წა­ზე, რო­გორც კი სა­შამ მოხ­ვე­ვა და­უ­პი­რა.
ქალ­მა მა­მა­კა­ცის მკლა­ვე­ბის­გან თა­ვი ნე­ლა გა­ი­თა­ვი­სუფ­ლა, რად­გან ხვდე­ბო­და, რომ ამ კა­ცის ალერ­სი სრუ­ლი­ად არ სჭირ­დე­ბო­და.
_ სა­შა, თქვენ ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნი ხართ. დი­დი მად­ლო­ბა დღე­ვან­დე­ლი სა­ღა­მოს­თ­ვის, მაგ­რამ ახ­ლა უნ­და წა­ვი­დე.
_ არ იცით, რო­გო­რი ბედ­ნი­ე­რი ვარ თქვენ გვერ­დით, თი­კო. ამის ახ­ს­ნა ასე მარ­ტი­ვად არ შე­მიძ­ლია. კი ბა­ტო­ნო, წა­ვი­დეთ, მაგ­რამ პი­რო­ბა მო­მე­ცით, რომ ხვა­ლაც შემ­ხ­ვ­დე­ბით.
თი­კომ ზრდი­ლო­ბი­ა­ნად გა­უ­ღი­მა.
_ არა, არ შე­მიძ­ლია. ხვალ ნატ­კა და მი­რო ბრუნ­დე­ბი­ან და სახ­ლი­დან ვერ გა­მო­ვალ.
_ მა­შინ ორ­შა­ბათს... ა?
_ სამ­წუ­ხა­როდ, მა­ინც უარი უნ­და გითხ­რათ. არ მიყ­ვარს წი­ნას­წარ შე­პი­რე­ბა. ნატ­კა რომ ჩა­მო­ვა, არ ვი­ცი, რა რო­გორ იქ­ნე­ბა. შე­იძ­ლე­ბა უცებ მო­მი­წი­ოს თბი­ლის­ში გამ­გ­ზავ­რე­ბამ. ჩე­მი მშობ­ლე­ბიც ჩა­მო­დი­ან და ისი­ნიც სა­ნა­ხა­ვი მყავს.
ქა­ლის სიტყ­ვებ­მა სა­შა აშ­კა­რად და­ა­ღო­ნა. თი­კო­საც სევ­დი­ა­ნი გან­წყო­ბი­ლე­ბა და­ე­უფ­ლა, რა­ზეც მა­მა­კა­ცის გარ­და­სახ­ვა­მაც იმოქ­მე­და. იცო­და, რომ სა­შას გულს უკ­ლავ­და თა­ვი­სი უარით, მაგ­რამ რა ექ­ნა? მი­სი გუ­ლის სხვის­კენ მი­ი­წევ­და და ამას ვე­რა­ფერს მო­უ­ხერ­ხებ­და. ყვე­ლა­ნა­ი­რად ცდი­ლობ­და, სა­შას არა­ფე­რი შე­ემ­ჩ­ნია. არა­და, მი­სი შვე­ბუ­ლე­ბა და­სას­რულს უახ­ლოვ­დე­ბო­და და გუ­ლი უკ­ვ­დე­ბო­და, რომ შე­იძ­ლე­ბო­და ბა­თუ­მი­დან ისე წა­სუ­ლი­ყო, ზუ­ზი ვე­ღარ ენა­ხა. სხვა დროს კი­დევ სადღა ნა­ხავ­და? ილუ­ზია იყო იმა­ზე ფიქ­რი, რომ ზუ­ზი მის სა­ნა­ხა­ვად თბი­ლის­ში ჩა­მო­ვი­დო­და. ამის გა­ფიქ­რე­ბას კი სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბამ­დე მიჰ­ყავ­და...
რო­ცა სა­შამ სახ­ლამ­დე მი­ა­ცი­ლა, თი­კო ისე ჩქა­რა გად­მოხ­ტა მან­ქა­ნი­დან, მა­მა­კაცს დამ­შ­ვი­დო­ბე­ბა არ აცა­ლა. შე­ე­შინ­და, ისევ მოხ­ვე­ვა არ და­მი­პი­რო­სო. არა­და, ვერც ის უთხ­რა, არ მომ­წონ­ხარ და ჩემ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის იმე­დი ნუ გექ­ნე­ბაო. იცო­და, რა ძნე­ლი იქ­ნე­ბო­და მის­თ­ვის ამ სიტყ­ვე­ბის მოს­მე­ნა. სა­მა­გი­ე­როდ, მას­თან შეხ­ვედ­რას მე­ტად არ აპი­რებ­და. სა­ნამ ეს მო­წო­ნე­ბა სიყ­ვა­რულ­ში გა­და­იზ­რ­დე­ბო­და, დრო­ზე უნ­და გას­ც­ლო­და სა­შას­თან სი­ახ­ლო­ვეს. ტყუ­ი­ლად რად უნ­და მო­ეკ­ლა კა­ცის­თ­ვის გუ­ლი? თან ეცი­ნე­ბო­და, აქამ­დე არც ერ­თი არ იყო და ახ­ლა სა­მი მა­მა­კა­ცი ერ­თად გა­მოჩ­ნ­და მი­სი ბე­დის­წე­რის ჰო­რი­ზონ­ტ­ზე...

კვი­რა დი­ლას ქა­ლა­ქი ნის­ლ­მა და­ფა­რა. ასეთ სა­ნა­ხა­ო­ბას თი­კო პირ­ვე­ლად შე­ეს­წ­რო. აგ­რე­რი­გად და­ნის­ლუ­ლი ქა­ლა­ქი აქამ­დე არას­დ­როს ენა­ხა. ერთ მეტ­რ­ზე აღა­რა­ფე­რი ჩან­და, თუმ­ცა, ცო­ტა ხნის შემ­დეგ ნის­ლი გა­ი­ფან­ტა და მზემ იქა­უ­რო­ბა მი­სე­ბუ­რად გა­ა­ნა­თა. თი­კოს ხა­სი­ა­თი გა­მო­უ­კეთ­და, აღარ იყო წუ­ხან­დე­ლი­ვით სევ­დით გულ­დამ­ძი­მე­ბუ­ლი. ნი­კას­თან ერ­თად ისა­უზ­მა, ჩან­თა­ში სა­ბა­ნაო კოს­ტი­უ­მი ჩა­აგ­დო, ხი­ლი ჩა­ა­ლა­გა და ბავ­შ­ვი ზღვა­ზე წა­იყ­ვა­ნა. ჭირ­საც წა­უ­ღია დემ­ნას თა­ვი. მე­რე რა, თუ სად­მე შემ­თხ­ვე­ვით გა­და­ეყ­რე­ბა. დღი­სით სუ­ლაც არ ეში­ნია მი­სი, თა­ნაც, ნი­კას­თან ერ­თა­დაა, რა უნ­და და­უ­შა­ვოს?
ისევ იმ მყუდ­რო, ამო­ჩე­მე­ბულ ად­გი­ლას გა­შა­ლა პირ­სა­ხო­ცი, `იმ­ნა­ი­რი~ ქა­ლე­ბის ნავ­სა­ყუდ­ლად რომ მი­იჩ­ნე­ო­და. ნაც­ნო­ბი მო­ხუ­ცი ცოლ-ქმა­რიც აქ იყო. ნი­კამ სი­ხა­რუ­ლით მი­ირ­ბი­ნა მათ­თან, მი­ე­სალ­მა და გა­მო­ე­ლა­პა­რა­კა. სა­ნამ თი­კო ზღვა­ში ცუ­რავ­და, ბი­ჭი იქ­ვე, ხან­ში შე­სულ ძველ ნაც­ნო­ბებ­თან ერ­თად მას­ლა­ა­თით ერ­თო­ბო­და. მე­რე თი­კომ თა­ვის­თან იხ­მო ბი­ჭი და წყალ­ში ჩა­იყ­ვა­ნა. ნი­კას სა­ერ­თოდ აღარ ეში­ნო­და წყლის. ის კი არა, უკ­ვე ცურ­ვა­საც ცდი­ლობ­და.
ზღვი­დან მო­თენ­თი­ლე­ბი დაბ­რუნ­დ­ნენ. ისა­დი­ლეს, შემ­დეგ ცო­ტა ხნით ბაღ­ში ისე­ირ­ნეს და ბო­ლოს შუ­ადღის ძი­ლის გა­მოცხო­ბაც სცა­დეს. ნი­კა ისე იყო დაღ­ლი­ლი, მა­შინ­ვე ჩა­ე­ძი­ნა. თი­კომ წყა­ლი გა­და­ივ­ლო, ლა­მა­ზი, მოკ­ლე აბ­რე­შუ­მის ხა­ლა­თი მო­იც­ვა და სა­წოლ­ზე მიწ­ვა. ტალ­ღე­ბის ხმას ყურს უგ­დებ­და და ფიქ­რობ­და, ნე­ტავ ამ სა­ღა­მოს მარ­თ­ლა თუ ჩა­მოვ­ლენ ნატ­კა და მი­როო. ის იყო, ჩათ­ვ­ლი­მა, რომ კარ­ზე მა­რომ მი­უ­კა­კუ­ნა.
_ ქალ­ბა­ტო­ნო, ქვე­მოთ თქვე­ნი ნახ­ვა უნ­დათ. იცით, ვინ ჩა­მო­ვი­და? _ ჩურ­ჩუ­ლით წარ­მოთ­ქ­ვა მა­რომ.
თი­კო წა­მოხ­ტა, ქალს სიტყ­ვა არც კი და­ამ­თავ­რე­ბი­ნა, შურ­დუ­ლი­ვით გა­ვარ­და დე­რე­ფან­ში. ისე მირ­ბო­და, თით­ქოს უკან ვი­ღაც მოს­დევ­სო. კი­ბე­ზე სწრა­ფად და­ეშ­ვა, თვა­ლე­ბან­თე­ბუ­ლი და თმა­გაშ­ლი­ლი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად ლა­მა­ზი იყო.
სას­ტუმ­რო ოთახ­ში შე­ვარ­და.
_ ნატ­კა! _ იყ­ვი­რა, _ ჩა­მოხ­ვე­დით? _ მაგ­რამ მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან ად­გილ­ზე გა­ხევ­და და ენა ჩა­უ­ვარ­და, რო­ცა და­ქა­ლის ნაც­ვ­ლად ტან­მა­ღა­ლი, ცის­ფერ­კა­ბი­ა­ნი და ოქ­როს­ფერ­თ­მი­ა­ნი ულა­მა­ზე­სი ქა­ლი და­ი­ნა­ხა, რო­მე­ლიც მის და­ნახ­ვა­ზე სა­ვარ­ძ­ლი­დან წა­მოდ­გა.
თი­კო ყვე­ლა­ფერს მიხ­ვ­და. ამ­წუ­თას არც ამ ქა­ლის და­ნახ­ვა უნ­დო­და და არც იმ კა­ცი­სა, რო­მე­ლიც ფან­ჯა­რას­თან იდ­გა და და­ჟი­ნე­ბულ მზე­რას არ აშო­რებ­და.
სა­ხე­გა­ფით­რე­ბუ­ლი ქა­ლი ფარ­თოდ გა­ხე­ლი­ლი თვა­ლე­ბით შეს­ც­ქე­რო­და მო­უ­ლოდ­ნელ სტუმ­რებს.
სი­ჩუ­მე ზუ­ზიმ და­არ­ღ­ვია.
_ გა­მარ­ჯო­ბა, თი­კო, _ გა­ის­მა მი­სი ხა­ვერ­დო­ვა­ნი, მაგ­რამ ამ­ჯე­რად გან­სა­კუთ­რე­ბით ალერ­სი­ა­ნი ხმა, _ მა­პა­ტიე, რომ გა­უფ­რ­თხი­ლებ­ლად მო­გა­დე­ქით კარს, მაგ­რამ იმე­დია, გვა­პა­ტი­ებ. გა­ი­ცა­ნი, ეს მა­რია, ნი­კას დე­და.
ზუ­ზიმ შე­ამ­ჩ­ნია თი­კოს დაბ­ნე­უ­ლო­ბა და თვა­ლი შე­ავ­ლო მის მოკ­ლე ხა­ლათს, რო­მე­ლიც ნა­ხევ­რა­დაც ვერ ფა­რავ­და ქა­ლის აშ­ხ­ვარ­თულ ფე­ხებს.
თი­კომ თა­ვი ხელ­ში აიყ­ვა­ნა, გა­ი­ღი­მა და სტუ­მარს ხე­ლი გა­უ­წო­და.
_ მა­პა­ტი­ეთ, მა­რი, ასე­თი რე­აქ­ცია რომ მქონ­და, მაგ­რამ ნუ მიწყენთ... მე­გო­ნა, ნატ­კა ჩა­მო­ვი­და....
მა­რიმ ცალ­ყ­ბად გა­უ­ღი­მა და ყო­ველ­გ­ვა­რი ემო­ცი­ის გა­რე­შე თქვა:
_ სა­სი­ა­მოვ­ნოა შე­ნი გაც­ნო­ბა, გო­გო­ნი, _ მი­სი ხმა ცი­ვად და გულ­გ­რი­ლად ჟღერ­და, შე­იძ­ლე­ბა ცო­ტა ირო­ნი­უ­ლა­დაც, არც თვა­ლე­ბი გა­მო­ხა­ტავ­და არა­ფერს. არა­და, ულა­მა­ზე­სი მწვა­ნე თვა­ლე­ბი ჰქონ­და.
_ ახ­ლა­ვე... ახ­ლა­ვე მოგ­ხე­დავთ... _ უფ­რო და უფ­რო იბ­ნე­ო­და თი­კო, არ ეგო­ნა, ბავ­შ­ვის დე­და ასე მტრუ­ლად თუ შეხ­ვ­დე­ბო­და, _ ახ­ლა­ვე ხილს მო­ვა­ტა­ნი­ნებ და... _ სათ­ქ­მე­ლი ვე­ღარ და­ამ­თავ­რა, ღო­ნე­მიხ­დი­ლი თა­ვა­დაც სა­ვარ­ძელ­ში ჩა­ეშ­ვა და გვერ­დუ­ლად ისე შებ­რუნ­და, რომ ზუ­ზის მზე­რას მო­რი­დე­ბო­და.
_ არა, მად­ლო­ბა, ნუ შე­წუხ­დე­ბი. მა­ლე უნ­და წა­ვი­დეთ. _ და მზე­რა ზუ­ზის მი­აპყ­რო, თით­ქოს დას­ტურს მის­გან ელო­და.
სა­ვარ­ძ­ლის გვერ­დით მა­იკლ კორ­სის ხელ­ჩან­თა და ელე­გან­ტუ­რი ხელ­თათ­მა­ნე­ბი იდო. ჩან­თა გა­სა­გე­ბი იყო, მაგ­რამ ამ გა­გა­ნია ზაფხულ­ში ხელ­თათ­მა­ნი რა როლს თა­მა­შობ­და, ვე­რაფ­რით მიხ­ვ­და. თი­კო შეჰ­ყუ­რებ­და ქა­ლის ცივ, ამ­პარ­ტა­ვან სა­ხეს და გრძნობ­და, რომ ეს ამა­ყი ქა­ლი ყვე­ლას მო­ნუს­ხ­ვას ერ­თ­ნა­ი­რად ახერ­ხებ­და.
_ მა­რი რამ­დე­ნი­მე დღით ჩემ­თან აპი­რებს დარ­ჩე­ნას. ოღონდ აქ არა, ფერ­მა­ში. _ აუწყა ზუ­ზიმ, რო­მე­ლიც ფან­ჯ­რის რა­ფას იდაყ­ვით დაჰ­ყ­რ­დ­ნო­ბო­და.
მა­მა­კა­ცის ოფი­ცი­ა­ლურ­მა ტონ­მა თი­კო გა­მო­აფხიზ­ლა. მი­სი ნათ­ქ­ვა­მი მხო­ლოდ ერთს ნიშ­ნავ­და _ მო­ახ­ლო­ე­ბულ ქორ­წი­ნე­ბას. გულ­ში სა­ში­ნე­ლი ჩხვლე­ტა იგ­რ­ძ­ნო. ზუ­ზის გა­ხე­და და და­ბა­ლი ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა:
_ ნი­კას სძი­ნავს. დღეს ძა­ლი­ან და­ი­ღა­ლა, ზღვა­ზე ვი­ყა­ვით და დიდ­ხანს ვი­ცუ­რა­ვეთ. შე­მიძ­ლია გა­ვაღ­ვი­ძო, თუ...
მა­რიმ გა­ო­ცე­ბის­გან წარ­ბე­ბი აზი­და.
_ მე არც ვა­პი­რებ­დი მის ნახ­ვას.
_ რო­გორ? _ თი­კოს აღელ­ვე­ბის­გან სუნ­თ­ქ­ვა შე­ეკ­რა და სა­ი­დან­ღაც, სიღ­რ­მი­დან ბავ­შ­ვი­სად­მი სიბ­რა­ლუ­ლი­სა და სით­ბოს ტალ­ღამ ამო­ხეთ­ქა. ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და ეთ­ქ­ვა ამ ქა­ლი-აის­ბერ­გის­თ­ვის, რომ მი­სი ერ­თა­დერ­თი შვი­ლი ბედ­ნი­ე­რი იქ­ნე­ბო­და, თუ დე­და თან წა­იყ­ვან­და. მაგ­რამ თა­ვი დრო­ზე შე­ი­კა­ვა, სიტყ­ვა შუ­ა­ზე გაწყ­ვი­ტა და გან­ზე გა­ი­ხე­და.
_ მხო­ლოდ იმი­ტომ შე­მო­ვი­ა­რე, რომ ჩე­მი დარ­ჩე­ნი­ლი ბარ­გი წა­ვი­ღო. მა­რო ჩა­მი­ლა­გებს და გა­მო­მი­ტანს. თქვენ დი­დი ხნით ხართ ჩა­მო­სუ­ლი?
_ არა, _ მოკ­ლედ მო­უჭ­რა თი­კომ.
_ და არ გბეზ­რ­დე­ბათ ნი­კუ­შას­თან ყოფ­ნა? _ მან ისე გა­მო­ხე­და, რომ ეტყო­ბო­და, ეს წარ­მო­უდ­გენ­ლად მი­აჩ­ნ­და, _ გაქვთ ბავ­შ­ვე­ბის მოვ­ლის გა­მოც­დი­ლე­ბა?
_ რა თქმა უნ­და, არა მაქვს. მე სულ სხვა პრო­ფე­სი­ის ვარ, მაგ­რამ ნი­კას­თან ყოფ­ნა ჩემ­თ­ვის ერ­თი სი­ა­მოვ­ნე­ბაა, _ თქვა და მა­რის გა­ხე­და, მაგ­რამ ქა­ლის სა­ხე­ზე ცი­ვი ღი­მი­ლი რომ შე­ნიშ­ნა, გა­აგ­რ­ძე­ლა, _ რო­ცა ჩა­მო­ვე­დი, პა­ტა­რა, აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი და დაბ­ნე­უ­ლი ბი­ჭი დამ­ხ­ვ­და, ახ­ლა კი, მგო­ნია, უკ­ვე გა­ი­ზარ­და და და­კაც­და. იგი თით­ქ­მის ბედ­ნი­ე­რია.
_ თით­ქ­მის? _ მწვა­ნე თვა­ლებ­ში სი­ცი­ვემ გა­ი­ელ­ვა.
_ ბედ­ნი­ე­რია იმ­დე­ნად, რამ­დე­ნა­დაც შე­იძ­ლე­ბა იყოს მშობ­ლე­ბის ზრუნ­ვა­სა და ალერსს მოკ­ლე­ბუ­ლი ბავ­შ­ვი. მი­როს ძა­ლი­ან უყ­ვარს და არა­ფერს აკ­ლებს, თუმ­ცა...
ამ დროს სა­უ­ბარ­ში ზუ­ზი ჩა­ერ­თო:
_ ნი­კა ძა­ლი­ან შე­იც­ვა­ლა. უნ­და გე­ნა­ხა, რო­გორ გა­ი­ხა­რა ფერ­მა­ში.
წარ­ბე­ბა­წე­უ­ლი მა­რი ზუ­ზის მი­უბ­რუნ­და:
_ ჩემ­თ­ვის არ გით­ქ­ვამს, რომ ნი­კა შენ­თან იყო?
_ სა­მა­გი­ე­როდ, ახ­ლა გე­უბ­ნე­ბი. ორი დღით მყავ­და წაყ­ვა­ნი­ლი. სხვა­თა შო­რის, მი­სი ასე­თი გარ­დაქ­მ­ნა დიდ­წი­ლად თი­კოს დამ­სა­ხუ­რე­ბაა. მად­ლო­ბე­ლი უნ­და იყო, რომ შე­ნი შვი­ლი უკე­თე­სო­ბის­კენ ამ ქალ­ბა­ტონ­მა შეც­ვა­ლა.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
რომანის ავტორი სვეტა კვარაცხელია
მა­რიმ თა­ვი თი­კოს­კენ შე­მო­აბ­რუ­ნა და დაკ­ვირ­ვე­ბით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა.
ოთახ­ში მო­სამ­სა­ხუ­რე შე­მო­ვი­და.
ზუ­ზის ხმა თი­კოს შო­რი­დან ჩა­ეს­მო­და.
ზუ­ზის მან­ქა­ნა ისე ნე­ლა მიჰ­ყავ­და, თით­ქოს ტა­რე­ბა ეზა­რე­ბა ან დრო­ის გაყ­ვა­ნა სურ­სო.

თი­კო და ნი­კა ბა­თუმ­ში სა­ღა­მო ხანს დაბ­რუნ­დ­ნენ.
უხ­მოდ მი­ა­ბი­ჯებ­დ­ნენ, ირ­გ­ვ­ლივ მხო­ლოდ მა­თი ნა­ბი­ჯე­ბის ხმა ის­მო­და. თი­კომ ვე­ღარ მო­ით­მი­ნა და სი­ჩუ­მე და­არ­ღ­ვია:
ბაზ­რი­დან გა­მო­სულ­მა ზო­ო­მა­ღა­ზი­ა­ში შე­ირ­ბი­ნა, ლა­მა­ზი ქვე­ბით მო­ფე­ნი­ლი მი­ნი­ა­ტი­უ­რუ­ლი აკ­ვა­რი­უ­მი იყი­და და სხვა­დას­ხ­ვა ფე­რის თევ­ზე­ბიც შე­არ­ჩია.
უკ­ვე ის დრო იყო, რო­ცა და­ნაყ­რე­ბულ და შე­ზარ­ხო­შე­ბულ სა­ზო­გა­დო­ე­ბას ცეკ­ვის სურ­ვი­ლი გა­უჩ­ნ­და.
კვირის სიახლეები
ქალის სასტიკი ხვედრი "მესამე სამყაროში" - სულისშემძვრევლი ამბავი გაყიდულ შვილებზე
ავღანელი გოგონას უმძიმესი ცხოვრების ამბავი
3 კომენტარი
მა­ჩაბ­ლის იდუ­მა­ლე­ბით მო­ცუ­ლი ცხოვ­რე­ბა და გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბა
"რუ­დუ­ნე­ბით შე­მო­ნა­ხუ­ლი მი­სი სა­მი ნეკ­ნი მთაწ­მინ­დას მი­ა­ბა­რეს..."
8 კომენტარი
რო­გო­რი იქ­ნე­ბა ოქ­ტომ­ბე­რი ზო­დი­ა­ქოს ნიშ­ნე­ბის­თ­ვის
სულ მა­ლე შე­მოდ­გო­მის მე­ო­რე თვე, ყვე­ლა­ზე ფე­რა­დი და მდიდ­რუ­ლი ოქ­ტომ­ბე­რი შე­ვა ძა­ლა­ში.
0 კომენტარი
თემა, რომელზეც ილო ბეროშვილი საჯაროდ პირველად ალაპარაკდა
ილო ბეროშვილის "ფერისცვალება" და განცდა, რომელიც ხელახლა დაბადების ტოლფასია
1 კომენტარი
ვინ არის გამოსახული ფოტოზე, რომელიც დღემდე ნატო ვაჩნაძე გვეგონა
"სახითა და აღნაგობით ჰგავდნენ ერთმანეთს, ორივე ძალიან ლამაზი იყო..."
14 კომენტარი
რო­გორ აშენ­და "დი­ნა­მოს" სტა­დი­ო­ნი?
თა­ნა­მედ­რო­ვე სტა­დი­ო­ნის ასა­გე­ბად, სა­ჭი­რო იყო პრაქ­ტი­კუ­ლად მთლი­ა­ნად და­ენ­გ­რი­ათ ძვე­ლი სტა­დი­ო­ნი
7 კომენტარი
"სიყვარული ყველა ეტაპზე სხვადასხვანაირი და სხვადასხვა ფერია"
დავიწყებული პირველი პაემანი და კარგად გამოყენებული ცხოვრებისეული შანსი
1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
 "შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
"წი­თე­ლი" მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბა და და­კარ­გუ­ლი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა
1 კომენტარი
უძლური ქმრისა და 18 წლის ცოლის დავა - 11 წლის ასაკში გათხოვილი გოგონას უცნაური თავგადასავალი

უმოწყალესო ხელმწიფევ, ვეკრ­ძალვი და ვიშიშვი თუ ვითარ გავბედო ესე ვითარი მოხსენება
1 კომენტარი
კეთილ სიცრუეში გაზრდილი ქალის ცრემლები
ვერ დავუშვებდი ორმეტრიანი ბიძის უხმოდ გასვენებას

0 კომენტარი