ბერა ივანიშვილის ემოციურად რთული 2015 წელი
font-large font-small
ბერა ივანიშვილის ემოციურად რთული 2015 წელი
წინასაახალწლოდ, მომღერალ ბერა ივანიშვილს სტუდიაში ვესტუმრე.
სხვადასხვა თემაზე საუბრის გარდა, მან ექსკლუზიური ინფორმაციაც გამანდო - ბერამ მსოფლიოში ერთ-ერთ დიდ სამოდელო სააგენტოსთან კონტრაქტი გააფორმა და "ფეშენის" სფეროშიც აქტიურად ჩაება...

- 2015 ჩემთვის ძალიან პოზიტიური, ნაყოფიერი წელიწადი იყო. თუმცა, შედეგით კმაყოფილი იშვიათად ვარ - ყოველთვის უფრო მეტი მინდა. ძირითადად, რაღაცების შექმნის პროცესზე ვიყავი გადართული და საზოგადოების წინაშე ნაკლებად ვჩანდი: ბევრი სიმღერა ჩავწერეთ, ბევრი კლიპი გადავიღეთ... დაგროვდა მასალა, რომელიც 2016 წლისთვის მზად მაქვს. თავდაჯერებული გახლავართ...
- მუსიკის გარდა, შენი საპროდიუსერო საქმიანობაც წარმატებული აღმოჩნდა, არა?
- დიახ, "ჯიდიესისთვის" ნამდვილად კარგი წელი იყო: ისეთი პროექტები შეიქმნა, როგორიცაა: "ტიფლისი", "ქერჩი"... პროექტებს კარგი გამოხმაურება მოჰყვა, რაც სასიხარულოა.
- საქმიანობას რომ დავანებოთ თავი, სხვა მხრივ, 2015 წელს როგორ შეაფასებ?
- ემოციურად რთული წელი იყო. ამერიკაში 6 თვე ვიყავი - ამდენი ხნით უცხოეთში არასოდეს წავსულვარ და ცოტა არ იყოს, გამიჭირდა. თან, ჩემი უმცროსი ძმის დაბადების დღე გამოვტოვე. საერთოდ, ოჯახის წევრებისგან შორს ყოფნა ძნელია, მით უმეტეს - თუ ამერიკაში ვარ, რადგან იქ ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს სხვა პლანეტაზე ვიმყოფები. ევროპაში ყოფნისას საქართველოსთან ახლოს ვარ.
- რამდენიმე დღის წინ შენი დაბადების დღე იყო. როგორ აღნიშნე?
- მშვიდ გარემოში, ახლობლების გარემოცვაში: ჯერ ოჯახურ წრეში, შემდეგ - სტუდიაში, ჩემი "დიდი ოჯახის" წევრებთან, მეგობრებთან და იმ ადამიანებთან, რომლებთან ერთადაც საქართველოში ბევრ დროს ვატარებ.
- მუსიკალურ პროექტში, რომლის ჟიურის წევრიც ხარ, მონაწილეებს უთხარი, - მართალია, შენიშვნებს გაძლევთ, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ თქვენზე მეტი ვიციო. ჟიურის წევრი რატომ ხარ?
- ზუსტი ფრაზა არ მახსოვს, მაგრამ ის ვიგულისხმე, რომ მონაწილეებისგან, ნებისმიერი მომღერლისგან მეც ბევრი რამის სწავლა შემიძლია. არ არსებობს ადამიანი, რომელმაც ყველაფერი იცის. თავადაც ბევრი რამ მაქვს სასწავლი. უბრალოდ, გადაცემის პროდიუსერებმა მთხოვეს, რომ ზაკთან ერთად, ჟიურის წევრი ვყოფილიყავი და უარი ვერ ვთქვი. ჟიურიში ყოფნა უხერხულობას მიქმნიდა, რადგან თავადაც ახალგაზრდა შემსრულებელი ვარ. პროექტის მონაწილეებს ზემოდან არ ვუყურებ. თუ კონკურსანტს შენიშვნას ვაძლევ, ვცდილობ, ისეთი რამ ვთქვა, რაც დანამდვილებით ვიცი.
- შენი ფავორიტი კონკურსანტი ვინ იყო?
- ერთი გამოკვეთილი ფავორიტი არ მყავდა. სუპერფინალში საკმაოდ კარგი მონაწილეები იყვნენ. ფინალის დღეს მოუთმენლად ველოდი...
- თავად გაართმევდი თავს იმ დავალებებს, რასაც კონკურსანტები აკეთებდნენ?
- კონკურსანტები მართლა რთულ საქმეს აკეთებდნენ: ძნელია, ერთ გადაცემაში სხვადასხვა მუსიკალურ ჟანრს მოერგო. კარგი კითხვაა, მაგრამ პასუხი არ მაქვს... თავს გავართმევდი თუ ვერა, არ ვიცი, მაგრამ მუსიკაში ყველაზე მეტად, "სონგრაიტინგი" მიყვარს - ანუ როცა იცი, სიმღერა როგორ დაწერო, მელოდია და ტექსტი ერთმანეთს როგორ შეუხამო. ამჟამად ყველაზე დიდ სიამოვნებას ეს საქმე მანიჭებს.
- როგორ ფიქრობ - შენი, როგორც შემსრულებლის მთავარი ხიბ­ლი რა არის?
- ამაზე მარტივი პასუხი მაქვს: ჩემს გულშემატკივრებს უნდა ჰკითხოთ, ჩემი ხიბლი რა არის.
- თავად რას მიიჩნევ?
- ჩემთვის ამაზე ლაპარაკი უხერხულია. ყოველთვის ვცდილობ, ჩემს მსმენელებს ხარისხიანი "პროდუქტი" შევთავაზო. სიმღერის თითოეულ "ხაზს" მართლა ბევრ
You must have Flash Player installed in order to see this player.
დროს ვუთმობ, თუმცა შეიძლება, ნახევარ საათშიც - "ფრი სტაილის" რეჟიმში "დავწერო" (წერისას ფურცელსა და კალამს არ ვიყენებ). ვცდილობ, ყოველთვის გულწრფელი, "ნამდვილი" ვიყო შემოქმედებაში, გულშემატკივრებთან ურთიერთობაში... ჩემი აზრით, მსმენელი ამას გრძნობს.
- საკუთარ თავს გემოვნებიან ადამიანად მიიჩნევ?
- არა მგონია, არსებობდეს ადამიანი, ვინც საკუთარ თავს უგემოვნოდ მიიჩნევს.
- შენი გემოვნების ჩამოყალიბებაზე განსაკუთრებული ზეგავლენა ვინ ან რამ მოახდინა?
- ალბათ, ყველა ადამიანის მსგავსად, უპირველეს ყოვლისა - ოჯახმა, შემდეგ - იმ გარემომ, რომელშიც მოვხვდი, სამეგობრო წრემ, საქმიანობის სფერომ...
- გარეგნობაზე, სამოსზე ზრუნვას რამდენ დროს უთმობ?
- ვცდილობ, ფორმაში ვიყო. მუსიკის შემდეგ, ჩემი ყველაზე დიდი გატაცება სპორტია. დღე ისე არ გავა, რომ არ ვივარჯიშო. არავინ მიწყენს, თუ ვიტყვი, რომ ახალგაზრდა კაცისთვის აუცილებელია, კარგ ფიზიკურ ფორმაში იყოს (ცხადია, თუ ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული პრობლემა არ აქვს). ვფიქრობ, არასპორტული ცხოვრების სტილი არც ერთ ახალგაზრდას არ შეშვენის. ჩემი ბოლო სიმღერაც - "ჩემპიონი" ამ თემას უკავშირდება და სამოტივაციო სიმღერა გახლავთ... ჩაცმულობას რაც შეეხება: ჩემი აზრით, დღესდღეობით "ფეშენი" და მუსიკა ორი, თითქმის განუყოფელი სფეროა. ჩემმა მეგობარმა მუსიკოსებმა "ფეშენ ვიკზე" რამდენჯერმე დამპატიჟეს (უცხოეთში). მოდის სფეროში საკმაოდ კარგი სანაცნობო მყავს. მაგალითად, ვივიენ ვესტვუდს პირადად ვიცნობ. ბოლოს პარიზის "ფეშენ ვიკზე" გახლდით. მსოფლიოში ერთ-ერთ დიდ სააგენტოსთან - "ნექსტ მოდელთან" კონტრაქტი გავაფორმე. ასე ვთქვათ, "ტალანტის განყოფილებაში" ამიყვანეს, როგორც ერთ-ერთი ცნობილი ადამიანი და არა - როგორც მოდელი. პარიზის "ფეშენ ვიკი" საკმაოდ წარმატებული იყო. ჩემდა გასაკვირად, ხალხი ქუჩაში მცნობდა (ბოლო კლიპის გამო). ჩასვლიდან მეორე-მესამე დღეს, სააგენტოდან დამიკავშირდნენ და კონტრაქტი შემომთავაზეს.
- კონტრაქტის პირობებში რა შედის?
- ისინი ჩემს იმიჯზე ზრუნავენ; მათ ინტერესშია, რომ ჩემი იმიჯი სწორი მიმართულებით ვითარდებოდეს (თუნდაც - "სწორ" "ფეშენ შოუებზე" დასწრებით). ცდილობენ, რაც შეიძლება მეტ "ფეშენ კამპანიაში" ჩამრთონ, ამა თუ იმ ბრენდის სახე გამხადონ...
- მოდელობაზე გიფიქრია?
- პოდიუმზე სიარულზე ნამდვილად არ მიფიქრია, მაგრამ ამა თუ იმ ბრენდის რეკლამაში მონაწილეობას თუ შეიძლება, "მოდელობა" დავარქვათ, გამოდის, რომ ამ სფეროში ვარ...
- შენი აზრით, შეიძლება, განათლებული ადამიანი უგემოვნოდ ჩაცმული იყოს?
- არ ვიცი, სასკოლო თუ უფრო მაღალი დონის განათლება გემოვნებიანად ჩაცმასთან კავშირში რამდენად არის: ვიცნობ ადამიანებს, ვინც დღე და ღამე იმდენს სწავლობენ, რომ ტანსაცმელზე არც ფიქრობენ. საერთოდ, ჩაცმულობა ადამიანზე ბევრის მთქმელია: შეგიძლია, ერთი შეხედვით მისი ინტელექტი და ბევრი სხვა რამეც განსაზღვრო. ამ თემა­ზე იმ ადამიანებთანაც მისაუბრია, რომლებმაც "ფეშენის" სფეროში ჩემზე მეტი იციან. ჩემი აზრით, სამოსში ადამიანი თავს კომფორტულად უნდა გრძნობდეს. პირადად მე, ისეთ რამეს არ ჩავიცვამ, რაშიც დისკომფორტს ვიგრძნობ.
- ჩაცმულობის მხრივ, შენთვის სამაგალითო, გემოვნებიანი ადამიანი ვინ არის?
- ვერავის დაგისახელებთ. კონცერტის ან კლიპის გადაღების წინ, ტანსაცმლის შერჩევაში ყოველთვის დედა მეხმარებოდა, რჩევებს ყოველთვის მისგან ვიღებდი. არსებობენ ადამიანები, რომელთა ჩაცმის სტილიც მომწონს...
- ახალი წლის დღესასწაულს როგორ ხვდები?
- საუკეთესო განწყობილებით. მჯერა, 2016 წელი წარმატებული, აქტიური და შეიძლება ითქვას, ჩემს კარიერაში გარდამტეხი იქნება. ახალი წლის დღესასწაულზე ოჯახის წევრები ყოველთვის სახლში ვიკრიბებით, ერთად ვსხდებით, ვსაუბრობთ სხვადასხვა თემაზე (როგორ ჩაიარა გასულმა წელმა, რას ველით ახალი წლისგან...), ჩვენს სურვილებზე...
- ბერა, კულინარიაში მოგისინჯავს ძალები?
- კი, ბავშვობაში: წვნიანი მოვამზადე და ისეთ ადამიანებს გავასინჯე, ვისაც ჩემი ხათრი ჰქონდათ, მაგრამ იმდენად ცუდი გახლდათ, რომ ხათრმაც არ გაჭრა და მითხრეს, რომ ჩემი ნახელავი საშინელება იყო. მერე კერძის მომზადება აღარ მიცდია (იცინის). სამაგიეროდ, სიმღერებს "ვაცხობ".
- "გზის" მკითხველებს რას უსურვებ?
- უპირველეს ყოვლისა, წარმატებულ წელიწადს, ბევრ პოზიტივს, ბედნი­ერებას, ოჯახებში მშვიდობას და ყველაფერს საუკეთესოს ვუსურვებ!

ეთო ყორღანაშვილი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები



- მოგ­ზა­უ­რო­ბა ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ნა­წი­ლია, მის გა­რე­შე ვერ ვძლებ. ამ დროს ბევრ რა­მეს სწავ­ლობ, ახალ კულ­ტუ­რებს ით­ვი­სებ, გე­მოვ­ნე­ბას იყა­ლი­ბებ, უფ­რო შემ­წყ­ნა­რე­ბე­ლი ხდე­ბი, შენს ქვე­ყა­ნას მე­ტად აფა­სებ, უფ­რო სწრა­ფად იზ­რ­დე­ბი, ახალ ადა­მი­ა­ნებს ეც­ნო­ბი და ა.შ. უცხო­ეთ­ში, ძი­რი­თა­დად, არ­ქი­ტექ­ტუ­რა და ეთ­ნოგ­რა­ფია მა­ინ­ტე­რე­სებს - გა­რე­მო, სა­დაც ადა­მი­ა­ნე­ბი ცხოვ­რო­ბენ და გა­რე­მო, თუ რო­გორც ცხოვ­რო­ბენ. სულ დავ­დი­ვარ სოფ­ლებ­ში, სახ­ლებ­ში შე­ვიჭყი­ტე­ბი ხოლ­მე, ადა­მი­ა­ნებს ვე­სა­უბ­რე­ბი, თი­თო­ე­უ­ლი მათ­გა­ნი ის­ტო­რიაა, უმ­რავ­ლე­სო­ბამ ინ­გ­ლი­სუ­რი არ იცის, მაგ­რამ სათ­ქ­მელს ჟეს­ტე­ბის ენით ვა­გე­ბი­ნებ.

მსოფ­ლიო ეგ­ზო­ტი­კა
- გემ­რი­ე­ლი კერ­ძე­ბი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, გან­სა­კუთ­რე­ბით, აზი­უ­რი - ჩი­ნუ­რი, ტა­ი­ლან­დუ­რი, იაპო­ნუ­რი, ინ­დუ­რი, ევ­რო­პუ­ლი­დან - ფრან­გუ­ლი და იტა­ლი­უ­რი და კი­დევ უფ­რო შორს რომ წა­ვი­დე, - მექ­სი­კუ­რი. ეს კერ­ძე­ბი, ძი­რი­თა­დად, სუ­ნე­ლე­ბი­თა და საკაზ­მე­ბი­თაა მდი­და­რი, თო­რემ ხორ­ცი ყველ­გან ხორ­ცია, ბოს­ტ­ნე­უ­ლი - ყველ­გან ბოს­ტ­ნე­უ­ლი და ცო­მე­უ­ლი - ყველ­გან ცო­მე­უ­ლი. სწო­რედ ამ გე­მოს თა­ვი­სე­ბუ­რე­ბე­ბის გა­მო მომ­წონს ზე­მო­ჩა­მოთ­ვ­ლი­ლი და ისი­ნი თა­ვი­ან­თი კუ­ლი­ნა­რი­ით მე­ზო­ბელ ქვეყ­ნებ­ზეც კი ახ­დე­ნენ გავ­ლე­ნას. მა­გა­ლი­თად, ინ­დუ­რი სამ­ზა­რე­უ­ლო ისეთ ქვეყ­ნებ­შიც შეგ­ვ­ხ­ვ­დე­ბა, რო­გო­რი­ცაა - ბან­გ­ლა­დე­ში, შრი-ლან­კა, მავ­რი­კი. არა­ბულ ქვეყ­ნებ­ში ცხვარს ანი­ჭე­ბენ უპი­რა­ტე­სო­ბას, აზი­ა­ში ფრინ­ვე­ლი და ზღვის ნო­ბა­თია უფ­რო პო­პუ­ლა­რუ­ლი, ნაკ­ლე­ბად - ღო­რის ხორ­ცი. ინ­დო­ე­თის ნა­წი­ლი ის­ლა­მუ­რია, პა­კის­ტა­ნიც და მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, ძრო­ხა მათ­თ­ვის წმინ­და ცხო­ვე­ლია.

"ბრენ­დუ­ლი" "ჩი­ხირ­თ­მა" და "ჩა­ქა­ფუ­ლი"

- საჭ­მ­ლის კე­თე­ბა მა­ინ­ც­და­მა­ინც არ მიყ­ვარს, ორი მი­ზე­ზის გა­მო შემ­ძულ­და - ამის­თ­ვის დრო არ მაქვს და ჭურ­ჭ­ლის რეცხ­ვა სა­შინ­ლად არ მიყ­ვარს... ქარ­თუ­ლი კერ­ძე­ბი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლია, ოღონდ მგო­ნია, რომ უკ­ვე ცო­ტა დახ­ვე­წა სჭირ­დე­ბა, კუ­ჭის­თ­ვის ძა­ლი­ან მძი­მეა და მა­თი ერ­თ­მა­ნეთ­ში არე­ვაც ცუ­დად მოქ­მე­დებს. დახ­ვე­წა­ში ვგუ­ლის­ხ­მობ, მა­გა­ლი­თად, პუ­რის სა­ფუ­არ­ზე უარის თქმას ან ნაკ­ლე­ბად გა­მო­ყე­ნე­ბას. კარ­გია, რომ შე­მო­ვი­და მა­გა­ლი­თად, ცომ­გა­მოც­ლი­ლი აჭა­რუ­ლი ხა­ჭა­პუ­რი და უფ­რო გამ­სუ­ბუქ­და. ანა­ლო­გი­უ­რად კარ­გი იქ­ნე­ბა სხვა კერ­ძე­ბის უფ­რო შემ­სუ­ბუ­ქე­ბა, "გა­ევ­რო­პე­ლე­ბა". ჩვე­ნი კერ­ძე­ბი ძი­რი­თა­დად, ნიგ­ვ­ზის­გან, ზე­თის­გან მზად­დე­ბა, მა­გა­ლი­თად, სა­ბერ­ძ­ნეთ­სა და ხმელ­თა­შუა ზღვის ქვეყ­ნებ­ში ზე­ი­თუ­ნის ზეთს იყე­ნე­ბენ აქ­ტი­უ­რად. იგი ხელს უწყობს საჭ­მ­ლის გა­და­მუ­შა­ვე­ბას, ძა­ლი­ან მსუ­ბუ­ქია და რაც მთა­ვა­რია, მავ­ნე­ბე­ლი არ არის. ძა­ლი­ან სა­სარ­გებ­ლო კერ­ძია "ჩა­ქა­ფუ­ლი", მე ვიტყო­დი, რომ თუ კარ­გად გა­ა­კე­თებ, მსოფ­ლიო ბრენ­დია. ტყე­მა­ლი არც ერთ უცხო­ურ კერ­ძ­ში არ შეგ­ვ­ხ­ვ­დე­ბა, ცო­ტა თეთ­რი ღვი­ნოც ხომ თა­ვი­სე­ბურ არო­მატს აძ­ლევს და ძა­ლი­ან უხ­დე­ბა. ქარ­თუ­ლი წვნი­ა­ნე­ბი­დან, ჩემ­თ­ვის ჩი­ხირ­თ­მაა ძა­ლი­ან გემ­რი­ე­ლი. ქათ­მის­გან მომ­ზა­დე­ბუ­ლი კერ­ძი ბევ­რ­გან მი­ჭა­მია, მაგ­რამ ჩი­ხირ­თ­მის­ნა­ი­რი - არ­სად. წვნი­ა­ნე­ბი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, არის ასე­თი - ტა­რა­ტო­რი, ოდ­ნავ შეს­ქე­ლე­ბუ­ლი მა­წო­ნია, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან პო­პუ­ლა­რუ­ლია ბულ­გა­რეთ­ში. მას­ში ცო­ტა­ო­დე­ნი ნი­ო­რი, ნი­გო­ზი და გა­ხე­ხი­ლი კიტ­რია. ტა­რა­ტო­რი შე­გიძ­ლია თლი­ლი ჭი­ქი­თაც და­ლიო ან კოვ­ზით მი­ირ­თ­ვა. ცი­ვად მზად­დე­ბა, ოღონდ ეს არ არის ე.წ. "აკ­როშ­კა", რო­მელ­შიც, მის­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ბო­ლო­კია. ტა­ი­ლან­დუ­რი წვნი­ა­ნია - ტო­მი­ა­მუ, ძა­ლი­ან გემ­რი­ე­ლია. ტა­ი­ლან­დურ სა­წე­ბ­ლებს უც­ნა­უ­რი გე­მო აქვს - მი­ირ­თ­მევ და არ იცი, ტკბი­ლია, მწა­რე თუ მჟა­ვე. მხა­ლე­ულს თუ არ ჩავ­თ­ვ­ლით, ქარ­თულ კერ­ძებ­ში არ გვხვდე­ბა უხ­ვი რა­ო­დე­ნო­ბით ბოს­ტ­ნე­უ­ლი, რაც ასე სა­სარ­გებ­ლოა ორ­გა­ნიზ­მის­თ­ვის. და­სავ­ლეთ­ში უამ­რა­ვი სა­ხის სა­ლა­თი არ­სე­ბობს, ქარ­თუ­ლი ბაღ­ჩე­უ­ლი კი იძ­ლე­ვა იმის სა­შუ­ა­ლე­ბას, რომ ახალ-ახა­ლი სა­ლა­თე­ბი მო­ვი­გო­ნოთ. მა­გა­ლი­თად, ახალ­ცი­ხე­ში, მეს­ხეთ­ში, უამ­რა­ვი სა­ხე­ო­ბის კერ­ძია ისე­თი, რაც ქა­ლაქ­ში ნაკ­ლე­ბად იცი­ან. ყაზ­ბე­გი­დან, მთი­უ­ლე­თი­დან ხინ­კა­ლი გვაქვს წა­მო­ღე­ბუ­ლი, მაგ­რამ ამას გარ­და, ბევ­რი რამ არ­სე­ბობს.

ყვე­ლა­ფე­რი ეროვ­ნუ­ლი და სა­ფირ­მო - ტყე­მა­ლი და სვა­ნუ­რი მა­რი­ლი

- მე უფ­რო მე­ტად, სოფ­ლის პრო­დუქ­ტი მიყ­ვარს და რაც მთა­ვა­რია, ყო­ველ­თ­ვის ვცდი­ლობ, ქარ­თუ­ლი ნა­წარ­მი ვი­ყი­დო, მა­გა­ლი­თად, რო­ცა ვინ­მეს­თან ოჯახ­ში ავ­დი­ვარ, ქარ­თუ­ლი შო­კო­ლა­დი მი­მაქვს და ამით იმის გან­ც­და მაქვს, რომ მი­ნი­მუმ 5 თეთ­რი იქ და­საქ­მე­ბუ­ლი თა­ნამ­შ­რომ­ლე­ბის ხელ­ფას­ში წა­ვი­და და ბევ­რ­ჯერ შე­სუ­ლი 5 თეთ­რით მას უკ­ვე ექ­ნე­ბა იმის შე­საძ­ლებ­ლო­ბა, რომ ღო­ბე გა­ა­მაგ­როს, თა­ვის შვილს გა­ნათ­ლე­ბა მის­ცეს და სეს­ხის აღე­ბა­ზე აღარ იფიქ­როს. და­კონ­სერ­ვე­ბულ ბოს­ტ­ნე­ულ­საც ქარ­თუ­ლი წარ­მო­ე­ბი­სას ვყი­დუ­ლობ. ტყე­მა­ლი და სა­წე­ბე­ლა უცხო­ეთ­ში სა­ჩუქ­რად, აუცი­ლებ­ლად, და­ფა­სო­ე­ბუ­ლი, ბოთ­ლებ­ში ჩა­მოს­ხ­მუ­ლი მი­მაქვს და აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლე­ბი რჩე­ბი­ან ხოლ­მე. ტყემ­ლის მსგავ­სი და ქარ­თუ­ლი კერ­ძე­ბის მსგავ­სი არ­სად არა­ფე­რი შემ­ხ­ვედ­რია. ტყე­მა­ლი და სვა­ნუ­რი მა­რი­ლიც კი, ვფიქ­რობ, უნი­კა­ლუ­რი მოვ­ლე­ნაა. ასე­ვე, ღვი­ნო­ში დამ­ზა­დე­ბუ­ლი მა­რი­ლი. მა­რილს ურე­ვენ წი­თელ ღვი­ნო­ში, მე­რე აშ­რო­ბენ და უცხო არო­მა­ტი აქვს. ქარ­თუ­ლია, მაგ­რამ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­შიც იშ­ვი­ა­თად ამ­ზა­დე­ბენ. ეს უფ­რო მე­ტად მეს­ხეთ­ში, სამ­ცხე-ჯა­ვა­ხეთ­ში იყო გავ­რ­ცე­ლე­ბუ­ლი. ზო­გი­ერთ მო­ნას­ტერ­ში ახ­ლაც იყე­ნე­ბენ.

ქორ­წი­ლი ხან­ჯ­ლე­ბით

- აფ­რი­კულ, ინ­დურ, არა­ბულ ქორ­წი­ლებ­ში მოვ­ხ­ვედ­რილ­ვარ. მა­თი ტრა­დი­ცი­ე­ბი იმ­დე­ნად კერ­ძებ­ში არ აისა­ხე­ბა, რამ­დე­ნა­დაც სა­ქორ­წი­ლო რი­ტუ­ალ­ში. ყველ­გან თა­ვი­სე­ბუ­რია. ზღვის ქვეყ­ნებ­ში წყვი­ლის სა­ნა­პი­რო­ზე გა­სე­ირ­ნე­ბა უყ­ვართ. ნავ­მი­სად­გო­მე­ბია გა­კე­თე­ბუ­ლი, ბო­ლომ­დე მი­დი­ან, წრეს არ­ტყა­მენ და გა­მო­დი­ან. მე მომ­წონს ქარ­თუ­ლი სა­ქორ­წი­ლო ტრა­დი­ცია - ნე­ფე-დე­დოფ­ლის ხან­ჯ­ლე­ბის ქვეშ გავ­ლა. ერთ-ერ­თი უნი­კა­ლუ­რი ტრა­დი­ციაა, რო­მე­ლიც არ­სად მი­ნა­ხავს. ქორ­წი­ლებ­ში, სა­დაც მე ვარ ნამ­ყო­ფი, ევ­რო­პულს თუ არ ჩავ­თ­ვ­ლით, უფ­რო მე­ტად ეროვ­ნულ სა­მოს­ში არი­ან გა­მოწყო­ბი­ლე­ბი. ჩვენ­თან ჩო­ხა-ახა­ლუ­ხი ბო­ლო პე­რი­ოდ­ში უფ­რო აქ­ტუ­ა­ლუ­რი გახ­და და ეს კარ­გია. შოტ­ლან­დი­უ­რი სა­მო­სი იყო და­სა­მახ­სოვ­რე­ბე­ლი, ინ­დუ­რიც. კა­ბა თით­ქ­მის ყველ­გან თეთ­რია, მაგ­რამ აზი­ა­ში, მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, თეთ­რი ზო­გან მგლო­ვი­ა­რე ფე­რია.

ეროვ­ნუ­ლი კერ­ძე­ბი უცხო­ურ ა-ლა-ფურ­შე­ტებ­ზე
- ოფი­ცი­ა­ლურ წვე­უ­ლე­ბებ­ზე, რო­გორც წე­სი, ა-ლა-ფურ­შე­ტე­ბია და ცდი­ლო­ბენ, თა­ვი­ან­თი ქვე­ყა­ნაც წარ­მო­ა­ჩი­ნონ და მა­თი სამ­ზა­რე­უ­ლოს და­მა­ხა­სი­ა­თე­ბე­ლი შტრი­ხე­ბიც შე­ი­ტა­ნონ, მცი­რე ზო­მის ულუ­ფე­ბით. ჩვენ­თან ეს სინ­ჯეს მომ­ც­რო ზო­მის ხა­ჭა­პუ­რე­ბის, ფე­ნო­ვა­ნი ლო­ბი­ა­ნე­ბის, მხა­ლი­სა და მჭა­დის ფონ­ზე. ჩე­მი აზ­რით, ა-ლა-ფურ­შე­ტებ­ზეც შეგ­ვიძ­ლია ქარ­თუ­ლი სამ­ზა­რე­უ­ლო უფ­რო ფარ­თოდ წარ­მო­ვად­გი­ნოთ. მა­გა­ლი­თად, სულ­გუ­ნის ბურ­თუ­ლე­ბი შე­იძ­ლე­ბა გა­კეთ­დეს, სა­მა­რი­ლის ზო­მის ფინ­ჯ­ნებ­ში ბა­ჟე­ე­ბი იყოს, რო­მელ­შიც ადა­მი­ა­ნი რა­მეს ჩა­ა­წობს და ისე მი­ირ­თ­მევს. ბა­ჟე ჩვე­ნი ერთ-ერ­თი სა­უ­კე­თე­სო კერ­ძია. კუბ­და­რიც მო­უ­ხერ­ხე­ბე­ლი იქ­ნე­ბა, მაგ­რამ შე­იძ­ლე­ბა რა­ი­მე ფორ­მის მო­ფიქ­რე­ბა. ინ­დო­ეთ­ში არის ღვე­ზ­ლის ტი­პის - სა­მო­სა, სამ­კუთხე­დის ფორ­მი­საა, მას­ში ბოს­ტ­ნე­უ­ლია და ინ­დო­ეთ­სა და ინ­დუ­რი კულ­ტუ­რის ქვეყ­ნებ­ში ყვე­ლა წვე­უ­ლე­ბა­ზე ნა­ხავ.

ცხო­ვე­ლე­ბი­სა და ქვე­წარ­მავ­ლე­ბის "რო­ლი" კუ­ლი­ნა­რი­ა­ში

- მაქვს გა­სინ­ჯუ­ლი ბევ­რი კერ­ძი, მაგ­რამ არ გა­მი­სინ­ჯავს ძაღ­ლის ხორ­ცი. ცუ­დად გავ­ხ­დე­ბი. და­ნარ­ჩე­ნი ყვე­ლა­ფე­რი - ხო­ჭო, ტა­რა­კა­ნა, გვე­ლი, კუ, ცხე­ნი. ზიზღის გრძნო­ბა არა მაქვს. რო­დე­საც პირ­ვე­ლად ბა­ყა­ყის ხორ­ცი გავ­სინ­ჯე, მახ­სოვს, მა­ლა­ი­ზი­ის დე­და­ქა­ლაქ­ში ვი­ყა­ვი და მივ­ხ­ვ­დი, რომ ძა­ლი­ან ცუ­დად გავ­ხ­დე­ბო­დი. მაგ­რამ ერ­თი წა­მით დავ­ფიქ­რ­დი და წარ­მო­ვიდ­გი­ნე, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა გავ­ხ­დე ცუ­დად, რო­ცა სხვე­ბი მი­ირ­თ­მე­ვენ და არა­ფე­რი მოს­დით-მეთ­ქი და ძა­ლი­ან ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად და­ვიწყე ღეჭ­ვა. მალ­ტა­ში კურ­დღ­ლის ხორ­ცია ძა­ლი­ან პო­პუ­ლა­რუ­ლი და ის რეს­ტო­რა­ნი, რო­მელ­საც კურ­დღ­ლის ხორ­ცი აქვს. კარ­გად მომ­ზა­დე­ბუ­ლი ძა­ლი­ან გემ­რი­ე­ლია.

ცუ­ლის­პი­რა და ლო­ბი­ა­ნი
- ქარ­თ­ვე­ლებს ძა­ლი­ან გემ­რი­ე­ლი მარ­ც­ვ­ლე­უ­ლი გვქონ­და, რო­მე­ლიც გა­დაგ­ვარ­და და სი­მინ­დ­მა და ლო­ბი­ომ ჩა­ა­ნაც­ვ­ლა. მა­გა­ლი­თად, ლო­ბი­ა­ნე­ბის მსგავ­სი ნამ­ზა­დი ცუ­ლის­პი­რა­თი კეთ­დე­ბო­და. იგი და­ახ­ლო­ე­ბით ბარ­დის მარ­ც­ვ­ლის­ხე­ლა მარ­ც­ვ­ლე­უ­ლია, რო­მელ­საც მარ­თ­ლაც ცუ­ლის ფორ­მა აქვს, ოღონდ მი­ნუ­სი ის ჰქონ­და, რომ დიდ­ხანს უნ­დო­და ხარ­შ­ვა. ლო­ბიო შე­და­რე­ბით მა­ლე იხარ­შე­ბა, ამი­ტომ დი­ა­სახ­ლი­სე­ბის­თ­ვის უფ­რო პრაქ­ტი­კუ­ლი გა­მოდ­გა ლო­ბი­ო­ზე გა­დას­ვ­ლა და ლო­ბი­ა­ნის გა­მოცხო­ბა, ვიდ­რე ცუ­ლის­პი­რა­სი.

რიო, კარ­ნა­ვა­ლი, მა­დო­ნა

- სამ­ხ­რეთ ამე­რი­კის ქვეყ­ნე­ბი­დან ნამ­ყო­ფი ვარ ბრა­ზი­ლი­ა­ში, არ­გენ­ტი­ნა­ში, ჩი­ლე­ში, პა­რაგ­ვა­ი­სა და პა­ნა­მა­ში. ჩემ­თ­ვის ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სონი იყვნენ იქა­უ­რი ინ­დი­ე­ლე­ბი, ისი­ნი ყვე­ლა ქვე­ყა­ნა­ში სხვა­დას­ხ­ვა­ნა­ი­რე­ბი არი­ან, სხვა­დას­ხ­ვა­ნა­ი­რი სა­მო­სი აც­ვი­ათ. სამ­ხ­რეთი ამე­რი­კა ზედ­მე­ტად კრი­მი­ნო­გე­ნუ­ლია, შე­იძ­ლე­ბა ჰალ­ს­ტუ­ხი­ა­ნი, ინ­ტე­ლი­გენ­ტუ­რად ჩაც­მუ­ლი ტი­პი მო­ვი­დეს, იარა­ღი მო­გა­დოს და და­გა­ყა­ჩა­ღოს. რი­ო­ში კარ­ნა­ვა­ლის დროს მოვ­ხ­ვ­დი, პირ­და­პირ გა­მაფ­რ­თხი­ლეს, საც­ვ­ლე­ბი­სა­მა­რა გა­დი, ლუ­დის­თ­ვის 3 დო­ლა­რი ჩა­ი­დე და რაც კი ძვირ­ფა­სი გაქვს, მო­იხ­სე­ნიო. 2010-ის კარ­ნა­ვალ­ზე ვი­ყა­ვი და სა­ოც­რად შთამ­ბეჭ­და­ვი იყო. ერთ-ერთ გა­მომ­ს­ვ­ლელ­ზე ვთქვი, ეს გა­ი­მარ­ჯ­ვებს-მეთ­ქი და მარ­თ­ლაც, იმ წელს "ტი­ჟუ­კამ" გა­ი­მარ­ჯ­ვა. სხვა­თა შო­რის, ჩემ პირ­და­პირ მა­დო­ნა იჯ­და თა­ვის ბო­იფ­რენ­დ­თან ერ­თად და ამ სა­ნა­ხა­ო­ბას ერ­თად ვა­დევ­ნებ­დით თვალ­ყურს.

ყვე­ლა­ზე მო­უ­წეს­რი­გე­ბე­ლი ქვეყ­ნე­ბი სა­ში­ში საკ­ვე­ბით
- გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბე­ბი ვი­ეტ­ნამ­მა, ტუ­ნის­მა მო­ახ­დი­ნა, ბან­გ­ლა­დე­ში ჩემ­თ­ვის იყო ქვე­ყა­ნა, რო­მელ­მაც გა­მა­ო­რა. ჯერ იყო და გა­მოქ­ცე­ვა მინ­დო­და და ახ­ლა რომ გა­მიშ­ვან, სი­ა­მოვ­ნე­ბით წა­ვი­დო­დი. სადაც ყველაზე მოუწესრიგებელია მოძრაობის წესები, ეს ქვეყანა ყველაზე მტვრიანია. ჩვენ ან­გე­ლო­ზე­ბი ვართ მათ­თან შე­და­რე­ბით. რაც იქ ხდე­ბა, მოძ­რა­ო­ბის წე­სე­ბის შე­უ­რაცხ­ყო­ფაა. და­კა რამ­დე­ნი­მე მი­ლი­ო­ნი­ა­ნი დე­და­ქა­ლა­ქია და უბინ­ძუ­რე­სია. სულ შიშ­ში ვი­ყა­ვი, რად­გან ხში­რად ეჯა­ხე­ბი­ან ქვე­ი­თებს და მძღო­ლე­ბი ისე ეჩხუ­ბებიან ერ­თ­მა­ნეთს, გე­გო­ნე­ბა, სიყ­ვა­რულს უხ­ს­ნი­ა­ნო. მან­ქა­ნე­ბი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად იჭყ­ლი­ტე­ბა და ისი­ნი გზას აგ­რ­ძე­ლე­ბენ. სამ ადა­მი­ან­ზე ერ­თი ვე­ლო­რიქ­შა მო­დის და ორ­ზე - ერ­თი ტუკ­ტუ­კი. ბან­გ­კოკ­ში შე­და­რე­ბით უფ­რო მო­წეს­რი­გე­ბუ­ლი მოძ­რა­ო­ბაა. ავ­ღა­ნეთ­ში, პა­კის­ტან­ში, ინ­დო­ე­თის თით­ქ­მის ყვე­ლა ქა­ლაქ­ში მო­უ­წეს­რი­გე­ბე­ლია. აფ­რი­კის ქვეყ­ნე­ბია ძა­ლი­ან ბინ­ძუ­რი, მო­ზამ­ბი­კი, ზიმ­ბაბ­ვე. ნა­გა­ვი თა­ვის გარ­შე­მო დაფ­რი­ა­ლებს, მაგ­რამ თუ ამას გა­ნი­ხი­ლავ, რო­გორც მა­თი კულ­ტუ­რის ნა­წილს, მა­შინ არ არის შე­მა­წუ­ხე­ბე­ლი. ტუ­რის­ტე­ბი, რო­გორც წე­სი, ად­გი­ლობ­რივ საკ­ვებს არ ეტა­ნე­ბი­ან, თუ რა­მე მეტ-ნაკ­ლე­ბად კარ­გი რეს­ტო­რა­ნი არაა. იქ ქუ­ჩა­ში ჭა­მა ყოვ­ლად და­უშ­ვე­ბე­ლია, ინ­ფექ­ცია გა­რან­ტი­რე­ბუ­ლი გაქვს. წყლის ხა­რის­ხი კრი­ტი­კა­საც კი ვერ უძ­ლებს, უბ­რა­ლოდ, მა­თი ორ­გა­ნიზ­მი ამ ბაქ­ტე­რი­ებს შეჩ­ვე­უ­ლია და ნაკ­ლე­ბად მგრძნო­ბი­ა­რეა, მაგ­რამ და­სავ­ლე­თი­დან ჩა­სუ­ლი ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის, გა­მა­ნად­გუ­რე­ბე­ლია.

ლაშ­ქ­რო­ბე­ბის საკ­ვე­ბი - ჩურ­ჩხე­ლა და კიტ­რი
- ლაშ­ქ­რო­ბებ­ში ყვე­ლა ადა­მი­ანს ის კერ­ძი და წა­სა­ხემ­სე­ბე­ლი მი­აქვს, რო­მელ­საც მომ­ზა­დე­ბა არ სჭირ­დე­ბა. შე­იძ­ლე­ბა ეს იყოს მშრა­ლი წვნი­ა­ნი, რო­მელ­საც ადუ­ღე­ბულ წყალს და­ას­ხამ და ეგაა. ჩურ­ჩხე­ლა, ნი­გო­ზი ან კიტ­რი ლაშ­ქ­რო­ბის­თ­ვის აუცი­ლე­ბე­ლი საკ­ვე­ბია. კიტ­რი ბევრ წყალს შე­ი­ცავს, ჩურ­ჩხე­ლა კი ისე­თი ნო­ყი­ე­რია, გა­ნაყ­რებს. თევ­ზა­ო­ბა და ნა­დი­რო­ბა არ მიყ­ვარს, ცხოვ­რე­ბა­ში ერ­თა­დერ­თხელ გა­და­ვაგ­დე ან­კე­სი ბა­ზა­ლე­თის ტბა­ზე, ერ­თი პა­ტა­რა თევ­ზი ამო­ვიყ­ვა­ნე და იმის მე­რე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ეს ჩე­მი საქ­მე არ იყო.

სა­სარ­გებ­ლო რჩე­ვე­ბი უზ­მო­დან სამ­ხ­რამ­დე
- სა­სურ­ვე­ლია, კერ­ძებ­ში ხახ­ვი იყოს. კო­რე­ელ­მა მეც­ნი­ე­რებ­მა და­ად­გი­ნეს, რომ ადა­მი­ა­ნის დიდ­ხანს სი­ცოცხ­ლის ერთ-ერ­თი "მი­ზე­ზი" შე­იძ­ლე­ბა იყოს ხახ­ვი. ამი­ტომ, თუ გინ­დათ დიდ­ხანს იცოცხ­ლოთ, ხახ­ვ­ზე უარს ნუ იტყ­ვით! ნი­ორს მა­ინც უფ­რო ან­ტი­სეპ­ტი­კურ და­ნიშ­ნუ­ლე­ბას ანი­ჭე­ბენ. ჩი­ნეთ­ში სა­ინ­ტე­რე­სო ტრა­დი­ცია აქვთ, ჭა­მის წინ, ცხელ ჩა­ის მო­გი­ტა­ნენ, უფა­სოდ, უმე­ტე­სად, მწვა­ნე ჩა­ის და შეკ­ვე­თა მე­რე მო­აქვთ. ჭა­მის წინ ჩა­ის და­ლე­ვა თურ­მე ნიშ­ნავს, რომ კუ­ჭი ივ­სე­ბა სითხით და იმ­დენს აღარ ჭამ, რომ გა­სუქ­დე, ის ცხე­ლი სითხე კი მო­ნე­ლე­ბას უწყობს ხელს. სა­ერ­თოდ, ამ­ბო­ბენ, რომ საჭ­მელს 10-15 წუ­თი წყა­ლი არ უნ­და და­ა­ყო­ლო, რომ ეს საკ­ვე­ბი კუჭ­ში თა­ვი­სით ჩა­ვი­დეს, წყლით არ უნ­და და­აჩ­ქა­რო. მწვა­ნე ჩაი კარ­გია, ოღონდ და­ძი­ნე­ბამ­დე 2-3 სა­ა­თით ად­რე ნუ მი­ირ­თ­მევთ. მწვა­ნე ჩა­ის ნა­ყენს მე­ო­რედ რომ და­ას­ხამ წყალს, იმა­ზე უკე­თე­სია, ვიდ­რე - პირ­ვე­ლი დას­ხ­მი­სას. ბა­ლა­ხე­ულ ჩა­ის 100 გრა­დუ­სამ­დე ცხე­ლი წყლის დას­ხ­მა უხ­დე­ბა, ხი­ლის ჩა­ის - 80 გრა­დუ­სამ­დე. ეს ძა­ლი­ან მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნია და არ იცა­ვენ ხოლ­მე. თუ კარ­გი ჩაია, ჩა­ი­დან­ში ფე­რი ორ წუთ­ზე მეტ­ხანს არ უნ­და იყოს გა­ჩე­რე­ბუ­ლი.
ზო­გი­ერთ ქვე­ყა­ნა­ში ძა­ლი­ან აქ­ტი­უ­რად გა­მო­ი­ყე­ნე­ბა თაფ­ლი, რო­გორც ორ­გა­ნიზ­მის­თ­ვის აუცი­ლე­ბე­ლი ნა­წარ­მი, ზო­გან უზ­მო­ზე და ძი­ლის წინ თაფ­ლი­ან წყალს სვა­მენ, სა­ღა­მოს რომ და­ა­ყე­ნებ, დი­ლით უნ­და და­ლიო და პი­რი­ქით. ოღონდ კოვ­ზი არ ჩა­ტო­ვოთ. ზო­გი წყალ­ში ვერ­ცხ­ლის კოვზს ტო­ვებს ღა­მით და დი­ლით იმას სვამს. ასე­ვე, კარ­გია კა­მი­ა­ნი ან ლი­მო­ნი­ა­ნი წყა­ლი, ბევრ ვი­ტა­მინს შე­ი­ცავს. ერთ კოვზ ზე­ი­თუ­ნის ზეთ­საც სვა­მენ, კუ­ჭის­თ­ვი­საც სა­სარ­გებ­ლოა. 2-3 წუ­თის მე­რე აყო­ლე­ბენ თაფლს, მე­რე 20-30 გრა­მი არა­ყი - პა­ტარ-პა­ტა­რა შუ­ა­ლე­დე­ბით, ბო­ლოს ვაშ­ლი და 15 წუთ­ში ჭა­მენ. ვაშ­ლი ხომ რკი­ნას შე­ი­ცავს და კარ­გია უზ­მო­ზე. ბევრ ქვე­ყა­ნა­ში უპი­რა­ტე­სო­ბას 4-5-ჯე­რად კვე­ბას ანი­ჭე­ბენ, ცოტ-ცო­ტა ულუ­ფე­ბით და შე­და­რე­ბით ნო­ყი­ე­რი - სა­დი­ლია.


თამ­თა და­დე­შე­ლი
"როცა ადამიანთან ძლიერი სიყვარული გაკავშირებს, მას ყველგან გაჰყვები"

სკო­ლა­ში სწავ­ლის დროს კითხ­ვა სა­ერ­თოდ არ მიყ­ვარ­და

მშობლებთან მეგობრული ურთიერთობა მქონდა და ასეა დღემდე.

რატომ ოცნებობდა ტრაქტორისტობაზე გიორგი ცხადაძე

კვირის სიახლეები
"მაჩუქეთ მე ეს ქალი" - რატომ დაუპირისპირდა ლავრენტი ბერია სანდრო ახმეტელს?
"ახმეტელისა და წულუკიძის შეუღლების წინააღმდეგ წავიდნენ ახმეტელის უახლოესი მეგობრები"

6 კომენტარი
სტალინის დაუძინებელი მტრის მკვლელობის ამბავი
სტალინის მეუღლე - ნადეჟდა ალილუევა ტროცკის დავალებით იყო მოწამლული

1932 წელს მოსკოვში, იოსებ სტალინის დაუძინებელი მტრის - ლევ ტროცკის ბინაში "მოულოდნელად" ხანძარი გაჩნდა და ყველაფერი განადგურდა.
20 კომენტარი
წერილი, რომლის გამოც 73 წლის დიმიტრი ყიფიანი სამუდამოდ გადაასახლეს
დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი - მო­ხუ­ცი წა­მე­ბუ­ლის გვირ­გ­ვი­ნით
8 კომენტარი
"ისე გააჩინა ტყუპი, დღემდე დაქალებმაც  არ ვიცით ვინ არის მამა"
ქალთა უამრავი ტიპიდან რომელი ხარ შენ?!

4 კომენტარი
რა წარწერა გააკეთა ჰიტლერმა "ვეფხისტყაოსანზე"?!
აი, რას ყვება გურამ ახალაია:
1 კომენტარი
უინ­ს­ტო­ნის სტი­ლი მარ­ლ­ბო­როს­გან
ნო­ბე­ლის პრე­მი­ის ლა­უ­რე­ა­ტი ლი­ტე­რა­ტუ­რის დარ­გ­ში, ის­ტო­რი­კო­სი, ფერ­მ­წე­რი...

0 კომენტარი
გულის დაავადების 6 სიმპტომი, რომელიც არ უნდა უგულებელყოთ!
პერიოდონტიტმა შეიძლება ათეროსკლეროზული გულის დაავადება და გულის შეტევა გამოიწვიოს
0 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
დამალული სიმართლე, რომელიც ლამის, ტრაგედიად იქცა...
"არასოდეს დაბრუნდებოდა საქართველოში, რომ არა ცალმხრივი სიყვარული და ფეხმძიმობა"
3 კომენტარი
"ახალი ცოცხი"... დედის სახლიდან გაშვება მოსთხოვა: მოხუცთა თავშესაფარში უშოვე ადგილიო
რვა კლასის მეტი მართლა არ ჰქონდა დამთავრებული შუშანას

1 კომენტარი