ზუ­რა ვა­დაჭ­კო­რი­ას კუ­ლი­ნა­რი­უ­ლი "ფო­კუ­სე­ბი"
font-large font-small
ზუ­რა ვა­დაჭ­კო­რი­ას კუ­ლი­ნა­რი­უ­ლი "ფო­კუ­სე­ბი"
"უნ­და ეცა­დო, საკ­ვებ­მა გარ­გოს, აბა, რაც არ გარ­გებს, იმით უბ­რა­ლოდ ნაყ­რ­დე­ბი"

ზუ­რა ვა­დაჭ­კო­რი­ას 24 თე­ბერ­ვალს 55 წე­ლი შე­უს­რულ­და და ვი­ნა­ი­დან და­ბა­დე­ბის დღე სუფ­რას­თან, ქე­იფ­თან, გემ­რი­ელ საკ­ვებ­სა და ტრა­დი­ცი­ებ­თან ასო­ცირ­დე­ბა, გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ცნო­ბი­ლი ილუ­ზი­ო­ნის­ტი "გურ­მა­ნის" რუბ­რი­კის­თ­ვის ჩა­მე­წე­რა, თა­ნაც მი­სი კუ­ლი­ნა­რი­უ­ლი მო­ნა­ცე­მე­ბი გა­და­ცე­მებ­შიც მი­ნა­ხავს და ვი­ცი, რომ ზო­გი­ერ­თი კერ­ძის მომ­ზა­დე­ბა თა­ვა­დაც კარ­გად გა­მოს­დის, პრო­დუქ­ტის ურ­თი­ერ­თ­შე­ხა­მე­ბის სარ­გებ­ლი­ა­ნო­ბა­შიც ერ­კ­ვე­ვა და რჩე­ვებს ჩვენც გვაძ­ლევს. სა­უ­კე­თე­სო სურ­ვი­ლე­ბით ვუ­ლო­ცავთ მას იუბი­ლეს.


საკ­ვე­ბი პრო­დუქ­ტის სარ­გებ­ლი­ა­ნო­ბა
- კარ­გი და გემ­რი­ე­ლი საჭ­მე­ლი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს და თუ სად­მე არ მო­მე­წო­ნა, იქ მე­ო­რედ აღარც შე­ვალ. ძი­რი­თა­დად ან ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გი აქვთ, ან ყვე­ლა­ფე­რი - ცუ­დი, მზა­რე­ულ­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი. ლა­მა­ზად გა­ფორ­მე­ბუ­ლი უგე­მუ­რი საჭ­მ­ლის არ "მწამს". უპი­რა­ტე­სო­ბას სა­ლა­თებს ვა­ნი­ჭებ და თვი­თო­ნაც ვამ­ზა­დებ. მა­გა­ლი­თად, ქათ­მის ფი­ლეს მო­ხარ­შავ, და­ძიძ­გ­ნი, დიდ მწვა­ნე ვაშლს წვრი­ლად დაჭ­რი, ჩაყ­რი, ცო­ტა ბე­კო­ნი, მა­ი­ო­ნე­ზი, მა­რი­ლი გე­მოვ­ნე­ბით, პილ­პი­ლი არ უნ­და და მა­გა­რი რა­მე გა­მო­დის. ჩე­მებ­მა ამ სა­ლათას "მე­ჯიკ ზუ­რა" და­არ­ქ­ვეს (ი­ცი­ნის). კი­დევ გეტყ­ვით: კიტ­რი, სა­ლა­თის ფურ­ცე­ლი, ოხ­რა­ხუ­ში, 1 ს/კ თაფ­ლი და ერ­თი ცა­ლი ლი­მო­ნი ჩა­წუ­რუ­ლი. სა­ლათა­ში ძმარს არას­დ­როს ვუშ­ვ­რე­ბი, რად­გან პრო­დუქტს ვი­ტა­მი­ნებს აკარ­გ­ვი­ნებს. ლი­მონ­მა რომ თა­ვი­სი სა­სარ­გებ­ლო თვი­სე­ბე­ბი შე­ი­ნარ­ჩუ­ნოს, ცხელ წყალ­ში ჩაგ­დე­ბა არ შე­იძ­ლე­ბა, ვი­ტა­მი­ნებს კარ­გავს. თუ გინ­და, რკი­ნა მი­ი­ღო, ვაშ­ლი აუცი­ლებ­ლად ლი­მონ­თან ერ­თად უნ­და მი­ირ­თ­ვა. ჩ ვი­ტა­მი­ნიც გერ­გე­ბა და რკი­ნა­საც იღებ. უნ­და ეცა­დო, საკ­ვებ­მა გარ­გოს, აბა, რაც არ გარ­გებს, იმით უბ­რა­ლოდ ნაყ­რ­დე­ბი. მა­გა­ლი­თად, სო­კო არა­ნა­ი­რად არ მიყ­ვარს, მძი­მეა კუ­ჭის­თ­ვი­საც, ნაღ­ვ­ლის ბუშ­ტის­თ­ვი­საც და არა­ფე­რი სა­სარ­გებ­ლო მას­ში არ არის.

ვი­ტა­მი­ნე­ბით სავ­სე წვე­ნი
- თუ ხვდე­ბი, რომ ცივ­დე­ბი, იღებ თი­თო ცალ გრე­იპ­ფ­რუტს, ფორ­თო­ხალ­სა და ლი­მონს. ჭრი და მათ­გან წვენს აკე­თებ, ერ­თ­მა­ნეთ­ში ურევ და ას­ხამ ერთ სუფ­რის კოვზ ნორ­მა­ლურ თაფლს, ჩაყ­რი ოთხი კაკ­ლის ლებ­ნებს, ერთ ცალ დაჭ­რილ კივის. ამ სითხეს სამ ნა­წი­ლად გა­ყოფ და აუცი­ლებ­ლად ჭა­მის მე­რე სვამ, კუ­ჭი და ნაღ­ვ­ლის ბუშ­ტი რომ არ გა­ა­ღი­ზი­ა­ნოს. ყო­ველ­დღი­უ­რად ამის და­ლე­ვა არ შე­იძ­ლე­ბა. ეს არის ვი­ტა­მი­ნე­ბის ნაკ­რე­ბი, რო­მე­ლიც ენერ­გი­ას გაძ­ლევს. ვი­საც ციტ­რუს­ზე ალერ­გია აქვს, ჯო­ბია, მის­გან თა­ვი შე­ი­კა­ვოს და ვაშ­ლი ან მი­სი წვე­ნი მი­ირ­თ­ვას. ბავ­შ­ვო­ბი­დან მო­ყო­ლე­ბუ­ლი, ვაშლს კურ­კე­ბი­ა­ნად ვჭამ, მხო­ლოდ ყუნწს ვტო­ვებ. რო­გორც ვი­ცი, ვაშ­ლის კურ­კას რა­ღაც სა­სარ­გებ­ლო თვი­სე­ბე­ბი აქვს. ინ­გ­ლი­სე­ლე­ბი ამ­ბო­ბენ, დღე­ში ორ ვაშლს თუ მი­ი­ღებ, ექი­მის გზა და­გა­ვიწყ­დე­ბაო.

კვე­ბის რე­ჟი­მი
- მსა­ხი­ობს ვერ ექ­ნე­ბა აწყო­ბი­ლი კვე­ბის რე­ჟი­მი. მით უმე­ტეს, თუ გას­ტ­როლ­ზე ხში­რად უწევს სი­ა­რუ­ლი. 7-8 სა­ათ­ზე რომ კონ­ცერ­ტი გაქვს და ათ სა­ათ­ზე ბან­კე­ტი, მე­რე გვი­ან დგე­ბი ან ხუ­თი სა­ა­თი გზა­ში ხარ, რე­ჟი­მის დაც­ვას ვერ მო­ა­ხერ­ხებ. დი­ლით, უზ­მო­ზე ხა­ჭოს ვჭამ, ესაა ჩე­მი საჭ­მე­ლი. მე­რე, შვრი­ის ფა­ფას ან წი­წი­ბუ­რას. ისეთ საჭ­მელს ვე­რი­დე­ბი, რაც და­მამ­ძი­მებს.

საყ­ვა­რე­ლი კერ­ძე­ბი, ინ­დუ­რი სა­ცი­ვი და ჩაი
- ხორ­ცე­უ­ლის მომ­ზა­დე­ბა მა­ინ­ც­და­მა­ინც არ მომ­წონს, კარგ ხორცს ვერ ავარ­ჩევ. ყველს კი კარგს ავარ­ჩევ, ვხვდე­ბი, "პა­რა­შო­კი­ა" თუ არა. ზედ­მე­ტად მა­რი­ლი­ან ყველს ვე­რი­დე­ბი. კვერცხს მო­ხარ­შულს უფ­რო ვჭამ, ვიდ­რე შემ­წ­ვარს, უფ­რო სა­სარ­გებ­ლოა. საზღ­ვარ­გა­რეთ ყოფ­ნი­სას თევ­ზის ჭა­მა უფ­რო მიყ­ვარს. იქ საჭ­მელს ვარ­ჩევ ხოლ­მე, ყვე­ლა ქვე­ყა­ნას ხომ თა­ვი­სი და­მა­ხა­სი­ა­თე­ბე­ლი კუ­ლი­ნა­რია აქვს. ჩე­მი პირ­ვე­ლი გას­ტ­რო­ლი ინ­დო­ეთ­ში იყო - დე­ლი, ბომ­ბეი, კალ­კუ­ტა, 1984 წელს და იქ სა­ცი­ვი ვჭა­მე. უგემ­რი­ე­ლე­სი იყო და გა­მიკ­ვირ­და. მა­შინ მე­გო­ნა, რომ სა­ცი­ვი მხო­ლოდ ქარ­თ­ვე­ლებ­მა ვი­ცო­დით. ლო­ბი­ოც ვჭა­მე, კარ­გად შე­ნე­ლე­ბუ­ლი. იქ ჩა­ის რძით სვა­მენ და ცო­ტა და­რი­ჩინს ამა­ტე­ბენ, თა­ვი­სე­ბურ არო­მატს აძ­ლევს. ჩა­ი­ში რძე იმ მხრი­ვაა კარ­გი, რომ თუ რა­ი­მე ცუ­დი კონ­ცენ­ტ­რა­ტია, რძე თვი­თონ იღებს, ლი­მო­ნიც - ანა­ლო­გი­უ­რად. მა­გა­ლი­თად, ზო­გი­ერ­თი გა­ზი­ა­ნი სას­მ­ლის და­ლე­ვი­სას, შიგ­ნით აუცი­ლებ­ლად ლი­მონს ვა­წუ­რავ. ყვე­ლა­ზე კარ­გი, და­სა­ყე­ნე­ბე­ლი ჩაია.

პი­ცის წარ­მო­შო­ბის ამ­ბა­ვი
- პი­ცა, იცი, რო­გორ კეთ­დე­ბო­და თა­ვი­დან? რო­ცა იყო კა­პი­ტა­ლიზ­მი და გა­ჭირ­ვე­ბუ­ლი ქვე­ყა­ნა, დე­და საჭ­მელს რომ გა­ა­კე­თებ­და, კიტრს ხომ გაფ­ც­ქ­ვ­ნი­და, პო­მი­დორს ყუნ­წის ნა­წილს ხომ აჭ­რი­და, ამას არ ყრი­და, ამ ნარ­ჩე­ნებს აგ­რო­ვებ­და, პუ­რი­დან რა ფქვი­ლი და ცო­მიც დარ­ჩე­ბო­და, იმას კი­დევ და­ათხე­ლებ­და და ამ კიტ­რის, პო­მიდ­ვ­რის, ხახ­ვის, ძეხ­ვის ნარ­ჩე­ნებს ზედ და­აყ­რი­და. ენ­რი­კემ მო­მიყ­ვა, მექ­სი­კელ­მა მზა­რე­ულ­მა, აქ ერთ-ერთ რეს­ტო­რან­ში მუ­შა­ობ­და. საჭ­მ­ლის კე­თე­ბი­სას ისიც არა­ფერს ყრი­და და იმ ნარ­ჩე­ნე­ბის­გან კი­დევ რა­ღა­ცას აკე­თებ­და.

ქარ­თუ­ლი სუფ­რის ავ-კარ­გი და "ტრი­პა­ჩი" თა­მა­დე­ბი

- სა­ერ­თოდ, სუფ­რა­ზე რომ მივ­დი­ვარ, არ მიყ­ვარს რია-რია, თა­მა­და რომ ყო­ველ წუთს ფეხ­ზე მა­ყე­ნებს სადღეგ­რ­ძე­ლოს დროს. ასე­თი ად­გი­ლე­ბი­დან ბევ­რ­ჯერ "გა­მოვ­პა­რულ­ვარ". ადა­მი­ა­ნი სუფ­რას­თან უნ­და ის­ვე­ნებ­დეს და თუ თა­მა­დამ თა­ვი­სი უაზ­რო ლა­პა­რა­კით დამ­ღა­ლა, და­ლე­ვაც აღარ მინ­დე­ბა, ცო­ტა ხან­ში ბო­დიშს მო­ვუხ­დი და გავ­დი­ვარ. ზო­გი ლა­მაზ ქალ­თან "ტრი­პა­ჩობს", - აი, რო­გო­რი მჭევ­რ­მეტყ­ვე­ლი და დიქ­ტა­ტო­რი ვა­რო. სუფ­რა, ქე­ი­ფი გან­ტ­ვირ­თ­ვის­თ­ვი­საა მო­გო­ნი­ლი. იმი­ტომ მიყ­ვარს, ერ­თი ჭკუ­ის 3-4 ადა­მი­ა­ნის დას­ხ­დო­მა. დღეს ადა­მი­ა­ნებს ვე­რაფ­რით გა­აკ­ვირ­ვებ, ერ­თის გარ­და - მე შენ მო­გე­ცი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა. თა­ვი­სუფ­ლე­ბით გა­აკ­ვირ­ვებ. ბავ­შ­ვო­ბი­დან რა­საც ვის­მენ, იგი­ვე რომ მითხ­რა, თან უაზ­როდ, ამით ვერ გა­მაკ­ვირ­ვებ.

სა­ქე­ი­ფო სიმ­ღე­რე­ბი უც­ნა­უ­რი ტექ­ს­ტე­ბით
- ჩვე­ნი სუფ­რის ყვე­ლა­ზე მე­ტად იცი, რა მიკ­ვირს? შე­იძ­ლე­ბა, ორი სა­ა­თი ვი­ქე­ი­ფოთ და სა­მი სა­ა­თი ერ­თ­მა­ნეთს ვა­ცი­ლებ­დეთ, ვერ მო­ა­ბა თა­ვი, რომ მან­ქა­ნა­ში ჩას­ვა და გა­ა­ცი­ლო. სიმ­ღე­რა რომ გვაქვს - ქე­იფს ვიწყებ დი­ლი­დან. დი­ლი­დან რომ ქე­იფს და­იწყებს კა­ცი, იმან რა საქ­მე უნ­და გა­გი­კე­თოს? კი­დევ, უყუ­რე - მტრის ჯი­ნა­ზე ვი­ლო­თა­ვებ დღე და ღა­მე. მტრის ჯი­ნა­ზე რა­ტომ უნ­და ილო­თაო? ან ეს - დო­ქის ტუ­ჩი მირ­ჩევ­ნია ქა­ლი­სას. აი, რა­ტომ უნ­და გერ­ჩივ­ნოს? ყვე­ლა­ფე­რი ღვი­ნო­ზეა აწყო­ბი­ლი, რაც ხა­სი­ათ­ში გვაქვს ქარ­თ­ვე­ლებს. ბუ­ნე­ბა­ში გა­ვალთ, დავ­ს­ხ­დე­ბით, დავ­ლევთ, სამ­შობ­ლოს, უფ­ლის, წი­ნაპ­რე­ბის, მი­წა-წყლის სადღეგ­რ­ძე­ლო­ებს შევ­ს­ვამთ, უფ­ლის­გან და­ლოც­ვი­ლი მი­წა რომ ვართ, აღ­ვ­ნიშ­ნავთ და ბო­ლოს, ასე­თი იცი, რას გა­ა­კე­თებს? იმ ნა­გავს იქ და­ტო­ვებს და პირ­ვე­ლი­ვე ხეს­თან მო­შარ­დავს. ამას ყვე­ლა არ აკე­თებს, მაგ­რამ 80% მა­ინც... ბუ­ნე­ბას და­გი­ლო­ცავს და ბო­ლოს... ად­რე მარ­თ­ლა ქე­ი­ფობ­დ­ნენ, ძვე­ლი თბი­ლი­სე­ლე­ბი. მა­მა­ჩე­მის დრო მახ­სოვს, ქე­ი­ფი ის და­სას­ვე­ნე­ბე­ლი სი­ტუ­ა­ცია იყო, სა­დაც კა­ცე­ბი ის­ვე­ნებ­დ­ნენ. ახ­ლა სვა­მენ, ლო­თო­ბენ. ერ­თე­უ­ლებს შე­მორ­ჩა ქე­ი­ფის კულ­ტუ­რა.

ილუ­ზი­ო­ნის­ტის 55 წლის იუბი­ლე
- დი­დი და­ბა­დე­ბის დღე­ე­ბის გა­დახ­და არ მიყ­ვარს, სულ ყუ­რადღე­ბის ცენ­ტ­რ­ში რომ ხარ და ყვე­ლა­ფე­რი შენ გარ­შე­მო ტრი­ა­ლებს, ეს თა­ვი­სუფ­ლე­ბას მი­კარ­გავს, და­ძა­ბუ­ლი ვარ... სა­მი შვი­ლიშ­ვი­ლი მყავს, ბი­ჭის­გან ორი - სე­სი­ლი და ზუ­რა ვა­დაჭ­კო­რი­ე­ბი, ქა­ლიშ­ვი­ლის­გან - ნი­კა კუპ­რა­ვიშ­ვი­ლი. კარ­გი ბავ­შ­ვე­ბი არი­ან, საყ­ვარ­ლე­ბი, მოს­წონთ, რო­ცა ფო­კუ­სებს ვუ­ტა­რებ. ერ­თხელ ჩემ­მა ამ­ხა­ნაგ­მა იხუმ­რა, იმ­დე­ნად კარ­გე­ბი არი­ან, თა­ვი­დან­ვე რომ შვი­ლიშ­ვი­ლი ჩნდე­ბო­დეს, მა­გა­რი იქ­ნე­ბო­დაო (ი­ცი­ნის).

თამ­თა და­დე­შე­ლი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
"ფეხმძიმედ იყო, როცა პოლიტიკაში წასვლის შეთავაზება მიიღო"


"მნიშვნელოვანია, როცა ადამიანმა ბავშვობიდანვე იცი, რა გინდა"


"ნინო კასრაძესა და მერაბ ნინიძესთან თამაში ძალიან სასიამოვნო და საინტერესოა"

როგორც ყველა ქართველზე, გავრცელებულმა ციხის კადრებმა ჩემზეც ცუდად იმოქმედა
"თვითმფრინავიდან პარაშუტით გადმოხტომაზე ვოცნებობდი"
"პესიმისტურ განწყობაზე ძალიან ცოტა ხანი ვარ. უხასიათობა არ მჩვევია",
"ერთმანეთს ლონდონში, კინო­ფესტივალზე შეხვდნენ, როდესაც თურქული ფილმების ჩვენება იყო."

კვირის სიახლეები
თეთ­რ­ხა­ლა­თი­ა­ნი მკვლე­ლე­ბი
ადა­მი­ან­თა ცნო­ბი­ე­რე­ბა­ში ჩა­ბეჭ­დი­ლია მო­საზ­რე­ბა, რომ მე­დი­ცი­ნის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი მხსნე­ლე­ბი არი­ან.
0 კომენტარი
ამ­ბა­ვი პრო­ფე­სი­ო­ნალ თაღ­ლით­სა და მდიდ­რე­ბის "მპარ­სავ­ზე"

სა­უ­ბა­რი წი­ნაპ­რებ­ზე, რო­მელ­საც დამ­ნა­შა­ვის ალა­პა­რა­კე­ბა მოჰ­ყ­ვა


1 კომენტარი
"არასოდეს მიყიდია კარგი ბრენდის ტანსაცმელი, ვინაიდან ძვირი ღირს" - პირველი ლედი სტილსა და ეტიკეტზე

პირველი ლედის თავისუფალი სტილი, ჩაცმულობა და განსაკუთრებული ელეგენტურობა არასდროს რჩება ყურადღების მიღმა.
12 კომენტარი
ამ­ბა­ვი ლუ­კა მე­წის­ქ­ვი­ლე­ზე

"აზ­რ­ზე რო­ცა მო­ვი­და, უკუ­ნი იდ­გა ირ­გ­ვ­ლივ, რო­მე­ლიც აღა­რას­დ­როს გა­თენ­და..."


5 კომენტარი
"მისი პირადი ცხოვრება ჩემი საქმე არ არის" - რას ჰყვება სოფო ნიჟარაძის პროტოტიპი ფილმიდან "ჰეროკრატია"?
"ფეისბუკზე" ათასობით წერილი მომდის. პირდაპირ მეკითხებიან - სოფო ნიჟარაძე "ხარო"?

6 კომენტარი
ცამეტი წლის გოგონას "ბედნიერება" და ტრაგედია...

სანამ ესეც სხვას არ გაუუბედურებია, წაიყვანე და უპატრონე, სიცოცხლის ბოლომდე შენზე ვილოცებთო...


3 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
მო­ღა­ლა­ტე სა­ცო­ლე და სას­ტი­კი შუ­რის­ძი­ე­ბა
"გათხო­ვი­ლი ქა­ლის გა­ტა­ცე­ბა მქონ­და გან­ზ­რა­ხუ­ლი..."


15 კომენტარი
ბუთხუზა მეეზოვის გულისტკივილი
"ისეთ კარგ "დუხებს" ვისხამ, თავადაც მსიამოვნებს"

5 კომენტარი
რის­თ­ვის კვდე­ბი­ან ქარ­თ­ვე­ლი ქა­ლე­ბი?!
ცო­ტა ხნის წინ, 40 წლის ახ­ლო­ბე­ლი გარ­და­მეც­ვა­ლა და მი­სი "არ­ყოფ­ნა" ორ­მა­გად მტკივ­ნე­უ­ლი გა­ხა­და სიკ­ვ­დი­ლის მი­ზეზ­მა...

11 კომენტარი
ძა­ლით გათხო­ვი­ლი და ქმრის ღა­ლა­ტით გა­ხა­რე­ბუ­ლი ქა­ლი - ის მისაბაძი ადამიანი იყო
ელ­და ეცათ, მო­უ­ლოდ­ნე­ლი სტუმ­რე­ბი რომ და­ად­გ­ნენ თავს

3 კომენტარი