ნი­კა რუ­რუა "ნა­ცი­ო­ნა­ლე­ბის" შეც­დო­მე­ბი­სა და "ოც­ნე­ბის" კარ­გი საქ­მე­ე­ბის შე­სა­ხებ
font-large font-small
ნი­კა რუ­რუა "ნა­ცი­ო­ნა­ლე­ბის" შეც­დო­მე­ბი­სა და "ოც­ნე­ბის" კარ­გი საქ­მე­ე­ბის შე­სა­ხებ
მიყ­ვარს ლი­ტე­რა­ტუ­რა, რო­მე­ლიც და­მა­ჯე­რე­ბე­ლია, კავ­შირ­შია სი­ცოცხ­ლეს­თან

პრო­ფე­სი­ით იურის­ტი და რე­ჟი­სო­რი, პო­ლი­ტი­კო­სი, მუ­სი­კო­სი, 2008-2012 წლებ­ში სა­ქარ­თ­ვე­ლოს კულ­ტუ­რის, ძეგ­ლ­თა დაც­ვის და სპორ­ტის მი­ნის­ტ­რი; "ვარ­დე­ბის რე­ვო­ლუ­ცი­ის" შემ­დეგ, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მე­ექ­ვ­სე მოწ­ვე­ვის პარ­ლა­მენ­ტის წევ­რი (თავ­დაც­ვი­სა და უშიშ­რო­ე­ბის კო­მი­ტე­ტის თავ­მ­ჯ­დო­მა­რის პირ­ვე­ლი მო­ად­გი­ლე და იური­დი­ულ სა­კითხ­თა კო­მი­ტე­ტის წევ­რი) - ნი­კო­ლოზ რუ­რუა თა­ვი­სი ცხოვ­რე­ბი­სა და კა­რი­ე­რის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი ეტა­პე­ბის, ხე­ლოვ­ნე­ბის, სპორ­ტუ­ლი აქ­ტი­ვო­ბე­ბის, პარ­ტი­უ­ლი საქ­მი­ა­ნო­ბი­სა და სხვა თე­მე­ბის შე­სა­ხებ გვე­სა­უბ­რე­ბა:


- ჩე­მი ერ­თი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი დღეც სა­მუ­შაოა, რად­გან მუ­შა­ო­ბა ჩემ­თ­ვის მხო­ლოდ სამ­სა­ხურ­ში სი­ა­რულს არ ნიშ­ნავს, მუ­შა­ო­ბაა ფიქ­რი, აზ­როვ­ნე­ბა, კითხ­ვა, ურ­თი­ერ­თო­ბა იმ ხალ­ხ­თან, რო­მელ­თა­ნაც რა­ღაც გა­ერ­თი­ა­ნებს. კარ­გი დღე­ე­ბი ად­რე ად­გო­მით იწყე­ბა, ცუ­დი - გვი­ან ად­გო­მით; სა­უზ­მით, მო­წეს­რი­გე­ბით და დღის გან­რი­გის გა­და­ხედ­ვით, რომ­ლის ჩა­მო­ნათ­ვალს, წი­ნა­ღა­მეს ვა­კე­თებ. მო­წეს­რი­გე­ბუ­ლი, დის­ციპ­ლი­ნი­რე­ბუ­ლი დღე მიყ­ვარს, პა­ტარ-პა­ტა­რა იმ­პ­რო­ვი­ზა­ცი­ე­ბით.
- წიგ­ნე­ბის მა­ღა­ზია-კა­ფე­ში ვიმ­ყო­ფე­ბით, რო­მე­ლია თქვე­ნი საყ­ვა­რე­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბე­ბი?

- მხატ­ვ­რუ­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რაც მიყ­ვარს და არამ­ხატ­ვ­რუ­ლიც. რამ­დე­ნი­მე მი­მარ­თუ­ლე­ბა არ მომ­წონს. მა­გა­ლი­თად, ძა­ლი­ან დი­დი რო­მა­ნე­ბი, ფან­ტას­ტი­კა, რო­გორც ჟან­რი, რო­მან­სი. მიყ­ვარს ლი­ტე­რა­ტუ­რა, რო­მე­ლიც და­მა­ჯე­რე­ბე­ლია, კავ­შირ­შია სი­ცოცხ­ლეს­თან, ის გან­ც­დე­ბი, გრძნო­ბე­ბი, შეგ­რ­ძ­ნე­ბე­ბი, რომ­ლე­ბიც კონ­ცენ­ტ­რი­რე­ბუ­ლი ფიქ­რი­სას რჩე­ბა. კითხ­ვა ყვე­ლა­სათ­ვის აუცი­ლე­ბე­ლია, ფიქ­რი­სა და ფან­ტა­ზი­ის­თ­ვის ამ­ხე­ლა გა­ქა­ნე­ბა არც ერთ სხვა საქ­მი­ა­ნო­ბას არ ახ­ლავს თან.
ძა­ლი­ან მიყ­ვარს მუ­სი­კის მოს­მე­ნა, შვიდ­წ­ლე­დი და­ვამ­თავ­რე, ფორ­ტე­პი­ა­ნოს გან­ხ­რით, შემ­დეგ, კონ­ტ­რა­ბას­ზეც ვუკ­რავ­დი, ჯა­ზი მიყ­ვარს; სპორ­ტის სა­ხე­ო­ბე­ბი­დან მომ­წონს კა­ლათ­ბურ­თი, ჩოგ­ბურ­თი, პინგ-პონ­გი, კრი­ვი, ცხე­ნით ჯი­რი­თი, თხი­ლა­მუ­რე­ბით სრი­ა­ლი, რო­მე­ლიც შე­უც­ვ­ლე­ლი სი­ა­მოვ­ნე­ბაა, სი­ა­რუ­ლი, გან­სა­კუთ­რე­ბით, მთა­ში, ლაშ­ქ­რო­ბებ­შიც ხში­რად დავ­დი­ო­დი. ფი­ზი­კუ­რი აქ­ტი­ვო­ბა აუცი­ლე­ბე­ლია, მენ­ტა­ლუ­რი და სუ­ლი­ე­რი ბა­ლან­სის­თ­ვის, სუ­ლი­ე­რი სიმ­შ­ვი­დის­თ­ვის, რად­გან ორ­გა­ნიზ­მ­ში ყვე­ლა­ფე­რი მოქ­მე­დე­ბა­შია და გა­რე­თა პა­სი­უ­რო­ბა, უძ­რა­ო­ბა არ უნ­და და­უ­პი­რის­პი­რო. ამი­ტომ, ყვე­ლას ვურ­ჩევ­დი, ივარ­ჯი­შონ, მე ახ­ლაც სპორტ-დარ­ბა­ზი­დან მოვ­დი­ვარ.
- ად­რე­ულ წლებ­ში, პრო­ფე­სი­ის არ­ჩე­ვა­ზე რამ იქო­ნია გავ­ლე­ნა?
- რთუ­ლი პე­რი­ო­დი და­ემ­თხ­ვა - საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის ნგრე­ვა, მთე­ლი ეს არე­უ­ლო­ბე­ბი და მივ­ხ­ვ­დი, რომ მუ­სი­კო­სო­ბა­ზე მე­ტად, სა­ხელ­მ­წი­ფოს მოწყო­ბა უფ­რო მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, რად­გან და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მშე­ნებ­ლო­ბა სწო­რედ იმ პე­რი­ო­დი­დან და­იწყო. პო­ლი­ტი­კა ბავ­შ­ვო­ბი­დან მა­ინ­ტე­რე­სებ­და. მახ­სოვს, რუ­სუ­ლი ჟურ­ნა­ლი გა­მო­დი­ო­და სა­ხე­ლად - "ა­მე­რი­კა" და 11-12 წლი­სამ აშშ-ის და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბის დეკ­ლა­რა­ცია ვთარ­გ­მ­ნე რუ­სუ­ლი­დან ქარ­თუ­ლად. სა­ხელ­მ­წი­ფო მოწყო­ბის სხვა­დას­ხ­ვა მო­დელ­ზე ინ­ფორ­მა­ცი­ებს ყვე­ლა ეპო­ქა­ზე ვკითხუ­ლობ­დი. რო­ცა ეროვ­ნუ­ლი მოძ­რა­ო­ბა და­იწყო, ძა­ლი­ან ამაღ­ლე­ბუ­ლი მუხ­ტი გვქონ­და ყვე­ლას. ან­ტი­საბ­ჭო­თა გა­რე­მო­ში გა­ვი­ზარ­დე, კო­მუ­ნიზ­მის მთე­ლი მან­კი­ე­რე­ბე­ბი ჩე­მი მშობ­ლე­ბის­გან ჩემ­თ­ვის კარ­გად ნაც­ნო­ბი იყო, ჩვენს სახ­ლ­ში აკ­რ­ძა­ლუ­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რაც ხვდე­ბო­და. ამ ყვე­ლა­ფერს პა­ტა­რა ასა­კი­დან ვე­ზი­ა­რე და ვი­ცო­დი, რომ სა­ქარ­თ­ვე­ლო იყო დაპყ­რო­ბი­ლი ქვე­ყა­ნა და ად­რე თუ გვი­ან, გა­თა­ვი­სუფ­ლ­დე­ბო­და. თუმ­ცა, ეს ძა­ლი­ან ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვი პრო­ცე­სი აღ­მოჩ­ნ­და.
- თუმ­ცა, თავ­და­პირ­ვე­ლად მა­ინც თე­ატ­რა­ლურ ინ­ს­ტი­ტუტ­ში ჩა­ა­ბა­რეთ, ხომ?

- სა­ინ­ტე­რე­სო პე­რი­ო­დი იყო. ტე­ლე­სა­რე­ჟი­სო­რო­ზე ვი­ყა­ვი, სა­დაც თე­ატ­რის რე­ჟი­სუ­რა­საც ვსწავ­ლობ­დით და სამ­სა­ხი­ო­ბო ხე­ლოვ­ნე­ბა­საც. ჩე­მი ლექ­ტო­რე­ბი თე­მურ ჩხე­ი­ძე, თე­მურ ბაბ­ლუ­ა­ნი, ნუგ­ზარ ლორ­თ­ქი­ფა­ნი­ძე იყ­ვ­ნენ. ვი­ნა­ი­დან, მხატ­ვ­რის ოჯახ­ში გა­ვი­ზარ­დე, თან მა­მა­ჩე­მი კი­ნო­ში მუ­შა­ობ­და დიდ­ხანს, მუ­სი­კო­სო­ბის მე­რე, უცებ იმ პრო­ფე­სი­ის არ­ჩე­ვა მო­მინ­და, სა­დაც მუ­სი­კაც იქ­ნე­ბო­და, ლი­ტე­რა­ტუ­რაც და სინ­თე­ზუ­რად ყვე­ლა­ფე­რი. საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის რღვე­ვამ, ამ კა­ტაკ­ლიზ­მებ­მა კი­ნოს გან­ვი­თა­რე­ბა­სა და ბევრ სხვა რა­მეს, ხე­ლი შე­უ­შა­ლა. ჩე­მი სტუ­დენ­ტო­ბის დრო­ინ­დე­ლი სცე­ნა­რე­ბი დღე­საც შე­ნა­ხუ­ლი მაქვს და რამ­დე­ნი­მეს გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბას ვა­პი­რებ კი­დეც.
- აშშ-ში სას­წავ­ლებ­ლად წას­ვ­ლამ ალ­ბათ თქვენ­ში მენ­ტა­ლუ­რი ცვლი­ლე­ბე­ბიც გა­მო­იწ­ვია, რა შეგ­ძი­ნათ იქ ყოფ­ნამ?
- აფხა­ზე­თის დრო­ე­ბი­თი ოკუ­პა­ცია რომ მოხ­და, მო­ხა­ლი­სე ვი­ყა­ვი და იქ ბევ­რი რამ ვნა­ხე. მა­შინ მივ­ხ­ვ­დი, რომ აუცი­ლე­ბე­ლი იყო, მე­ტი მეს­წავ­ლა. ამი­ტომ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, სა­მარ­თალ­მ­ცოდ­ნე­ო­ბა შე­მეს­წავ­ლა და მე­უღ­ლეს­თან ერ­თად, აშშ-ში წა­ვე­დი, სა­დაც მი­სი და და დის მე­უღ­ლე ცხოვ­რობ­დ­ნენ და მუ­შა­ობ­დ­ნენ. ჯერ ენის კურ­სებ­ზე ვი­ა­რეთ, რომ­ლის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დე­გაც, მო­ვემ­ზა­დე და ჯორ­ჯი­ის სა­ხელ­მ­წი­ფო უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში, იური­დი­ულ სკო­ლა­ში ჩა­ვა­ბა­რე, სა­დაც ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ძალ­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი, რთუ­ლი, გა­მოწ­ვე­ვე­ბის, დის­ციპ­ლი­ნის, წვა­ლე­ბის, ძა­ლი­ან მა­გა­რი სწავ­ლე­ბის, გა­თე­ნე­ბუ­ლი ღა­მე­ე­ბის სა­მი წე­ლი გა­ვა­ტა­რე. ამე­რი­კის სა­მარ­თალ­მ­ცოდ­ნე­ო­ბის სკო­ლა დი­დი გა­მოც­დი­ლე­ბაა. სხვა­თა შო­რის, ჩე­მი შვი­ლე­ბი - ლი­ზა და მა­რი­ა­მი შტა­ტებ­ში და­ი­ბად­ნენ. პირ­ვე­ლი ქა­ლიშ­ვი­ლიც, ქე­თი, რო­მე­ლიც, სამ­წუ­ხა­როდ, სა­მი თვის ასაკ­ში დავ­კარ­გეთ. ქე­თის შემ­დეგ კი, ღმერ­თ­მა ტყუ­პი გო­გო­ნა გვა­ჩუ­ქა. სა­მი შვი­ლი მყავს - ლი­ზა, მა­რი­ა­მი და გი­ორ­გი.
- მი­ხე­ილ სა­ა­კაშ­ვი­ლი და ზუ­რაბ ჟვა­ნია რო­გორ გა­ი­ცა­ნით?
- რო­ცა ჩა­მო­ვე­დი, გი­ორ­გი მარ­გ­ვე­ლაშ­ვილ­თან სახ­ლ­ში ზუ­რა ჟვა­ნია გა­ვი­ცა­ნი, რო­მელ­მაც თა­ვი­დან­ვე ინ­ტე­რე­სი გა­მო­ი­ჩი­ნა, რო­ცა გა­ი­გო, რომ აშშ-ში დიპ­ლო­მი­რე­ბუ­ლი იურის­პ­რუ­დენ­ცი­ის დოქ­ტო­რი ვი­ყა­ვი. პო­ლი­ტი­კა­ში ჩაბ­მა შე­მომ­თა­ვა­ზა. ცო­ტა ხან­ში, "რუს­თა­ვი 2"-ის ამ­ბე­ბის შემ­დეგ, ის პარ­ლა­მენ­ტის თავ­მ­ჯ­დო­მა­რე­ო­ბი­დან გა­დად­გა და მე­რე უკ­ვე, უფ­რო ინ­ტენ­სი­უ­რად მი­წევ­და მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა. ძა­ლი­ან გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი, ჭკვი­ა­ნი, ნი­ჭი­ე­რი პო­ლი­ტი­კო­სი იყო, ცო­ტა ცი­ნი­კუ­რიც. მი­შა სა­ა­კაშ­ვი­ლი უფ­რო გვი­ან გა­ვი­ცა­ნი, რო­ცა მა­შინ­დე­ლი ოპო­ზი­ცია გარ­კ­ვე­უ­ლი იდე­ის გარ­შე­მო ერ­თი­ან­დე­ბო­და - "სა­ქარ­თ­ვე­ლო შე­ვარ­დ­ნა­ძის გა­რე­შე", "სა­ქარ­თ­ვე­ლო კო­რუფ­ცი­ის გა­რე­შე". ქვე­ყა­ნა ახალ ეტაპ­ზე გა­დას­ვ­ლას მო­ითხოვ­და. ჩე­მი პო­ლი­ტი­კუ­რი მე­გობ­რე­ბი სწო­რედ მა­შინ გა­ვი­ცა­ნი. ზუ­რა სა­ქარ­თ­ვე­ლოს პო­ლი­ტი­კის­თ­ვის დი­დი და­ნა­კარ­გია. ახალ­გაზ­რ­დე­ბის მოყ­ვა­ნით, მან ახა­ლი პო­ლი­ტი­კუ­რი კლა­სი შექ­მ­ნა. მეც და სა­ა­კაშ­ვი­ლიც მან მოგ­ვიყ­ვა­ნა. სხვა­თა შო­რის, ის შე­სა­ნიშ­ნა­ვი ლექ­ტო­რიც იყო, და­სავ­ლუ­რი დე­მოკ­რა­ტი­ის შე­სა­ხებ ლექ­ცი­ებს კითხუ­ლობ­და.
- რა იყოს ის მთა­ვა­რი, რაც ამ ადა­მი­ა­ნებს გა­ერ­თი­ა­ნებ­დათ?
- ფუნ­ქ­ცი­ო­ნა­ლუ­რი, დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი, ევ­რო­პუ­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლო, რაც დღე­საც ყვე­ლა იმ ადა­მი­ან­თან მა­ერ­თი­ა­ნებს, ვი­საც ეს უნ­და. დის­ციპ­ლი­ნა რომ გვქონ­დეს, ქარ­თ­ვე­ლე­ბი ძა­ლი­ან ნი­ჭი­ე­რი, კონ­კუ­რენ­ტუ­ნა­რი­ა­ნი ხალ­ხი ვართ, იდე­უ­რად დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი და თა­ვი­სუფ­ლე­ბა­ზე ორი­ენ­ტი­რე­ბუ­ლე­ბი. ამ მთავ­რო­ბის ორი­ენ­ტა­ცია, ჩე­მი აზ­რით, პრო­რუ­სუ­ლია, მაგ­რამ ამას ვერ აჩენს, რად­გან ეს ძა­ლა­უფ­ლე­ბას და­ა­კარ­გ­ვი­ნებს. ვი­ზა­ლი­ბე­რა­ლი­ზა­ცია კარ­გია, მაგ­რამ ეს ზღვა­ში წვე­თია. სა­ქარ­თ­ვე­ლო მა­შინ იქ­ნე­ბა და­ცუ­ლი თა­ვის სუ­ვე­რე­ნი­ტეტ­ში, რო­ცა ჩვენ გავ­ხ­დე­ბით ნა­ტოს წევ­რე­ბი, ესაა მი­ზა­ნი. ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბით დღეს სვლა ძა­ლი­ან შემ­ცი­რე­ბუ­ლია, თავ­დაც­ვა - და­სუს­ტე­ბუ­ლი. ჯა­რის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცია აღარ ხდე­ბა, წლე­ბია სამ­ხედ­რო აღ­ლუ­მებს აღარ ვა­ტა­რებთ და ეს ყვე­ლა­ფე­რი ე.წ. ქარ­თუ­ლი ოც­ნე­ბის პი­რო­ბებ­ში ხდე­ბა. ეს სულ არ მი­ხა­რია, და­სა­ნა­ნია.
- რას შე­უ­ფა­სებთ "ქარ­თულ ოც­ნე­ბას" და­დე­ბი­თად?
- ც ჰე­პა­ტი­ტის პროგ­რა­მამ ნამ­დ­ვი­ლად კარ­გად იმუ­შა­ვა, თუმ­ცა, ეს მხო­ლოდ ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის დამ­სა­ხუ­რე­ბა არაა, უცხო­ელ­მა პარ­ტ­ნი­ო­რებ­მა გვა­ჩუ­ქეს ეს პროგ­რა­მა, პრე­პა­რა­ტე­ბი და კი­დევ კარ­გი, ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა არ გა­ჯი­უტ­და და მი­ი­ღო. ბევ­რ­მა ადა­მი­ან­მა იმ­კურ­ნა­ლა. შე­და­რე­ბით ნორ­მა­ლუ­რია სოფ­ლის მე­ურ­ნე­ო­ბის გარ­კ­ვე­ულ დარ­გებ­ში გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბუ­ლი ინ­ვეს­ტი­ცი­ე­ბიც, მა­გა­ლი­თად, მეღ­ვი­ნე­ო­ბა­ში. რამ­დე­ნი­მე მეღ­ვი­ნე მე­გო­ბა­რი მყავს და მათ­გან ვი­ცი, რომ იაფი სეს­ხი ბიზ­ნეს­წა­მოწყე­ბა­ში ეხ­მა­რე­ბათ. ობი­ექ­ტუ­რო­ბა მო­ითხოვს, კარ­გიც აღი­ნიშ­ნოს, მაგ­რამ ასე­თი, სამ­წუ­ხა­როდ, ძა­ლი­ან ცო­ტაა. ახალ­გაზ­რ­დო­ბა აქ მო­მა­ვალს ვერ ხე­დავს და საზღ­ვარ­გა­რეთ უნ­და წას­ვ­ლა. ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა თა­ვი­სუ­ფალ სიტყ­ვას ებ­რ­ძ­ვის. ყვე­ლა­ფე­რი იმა­ზე მი­ა­ნიშ­ნებს, რომ ივა­ნიშ­ვი­ლის უკან რუ­სე­თი დგას, რო­მე­ლიც და­სავ­ლუ­რი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს იდე­ას ჩა­ნა­სახ­ში­ვე გუ­დავს.
- თქვენ რომ ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვი­ლი იყოთ, პირ­ველ რიგ­ში, რას გა­ა­კე­თებ­დით?
- აბ­სო­ლუ­ტუ­რად არ ჩა­ვე­რე­ო­დი ქარ­თულ პო­ლი­ტი­კა­ში, კონ­კუ­რენ­ტუ­ნა­რი­ა­ნი პო­ლი­ტი­კუ­რი გა­რე­მოს არ­სე­ბო­ბას შე­ვუწყობ­დი ხელს და თუ სა­ჭი­რო იქ­ნე­ბო­და, რამ­დე­ნი­მე წლით სხვა ქვე­ყა­ნა­შიც გა­ვემ­გ­ზავ­რე­ბო­დი, უბ­რა­ლოდ, არა­ვის რომ არ სცოდ­ნო­და, სად ვარ, რა­თა ჩე­მი გავ­ლე­ნა ნუ­ლო­ვა­ნი ყო­ფი­ლი­ყო. საკ­მა­ოდ მდი­და­რი კა­ცია იმის­თ­ვის, რომ მსოფ­ლი­ოს ნე­ბის­მი­ერ წერ­ტილ­ში მშვი­დად იცხოვ­როს. დღეს, ის ჩარ­თუ­ლია პო­ლი­ტი­კურ ცხოვ­რე­ბა­ში, ყო­ველ­გ­ვა­რი ან­გა­რიშ­ვალ­დე­ბუ­ლე­ბის გა­რე­შე, ოლი­გარ­ქი­უ­ლი მმარ­თ­ვე­ლია. მის ად­გი­ლას, თუ­კი აქ დარ­ჩე­ნა მენ­დო­მე­ბო­და, თა­ნამ­დე­ბო­ბას და­ვი­კა­ვებ­დი, სა­ი­და­ნაც ჩე­მი გა­წე­უ­ლი სა­მუ­შა­ოს შე­სა­ბა­მი­სად შე­მა­ფა­სებ­და ამომ­რ­ჩე­ვე­ლი, რო­მე­ლიც ან გა­და­მირ­ჩევ­და, ან დამ­ტო­ვებ­და. ეს ყვე­ლა­ზე ნა­მუ­სი­ა­ნი საქ­ცი­ე­ლი იქ­ნე­ბო­და.
- თუ ივა­ნიშ­ვი­ლი ოლი­გარ­ქი­უ­ლი მმარ­თ­ვე­ლო­ბის მო­დე­ლით მარ­თავს ქვე­ყა­ნას, თქვე­ნი აზ­რით, მის გა­რე­შე, რამ­დე­ნად მო­ა­ხერ­ხებ­და მთავ­რო­ბა და­მო­უ­კი­დებ­ლად მუ­შა­ო­ბას?
- მგო­ნი, ვერ მო­ა­ხერ­ხებ­და, რად­გან ეს კა­ცი მათ თა­ვი­სი ფი­ნან­სუ­რი რე­სურ­სით ერთ მუ­ჭად კრავს. რომ არა ივა­ნიშ­ვი­ლის ფუ­ლი, ქვი­შის სახ­ლი­ვით და­იშ­ლე­ბოდ­ნენ.
- არ­ჩევ­ნებ­ზე ვი­ხი­ლეთ, რომ "ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი მოძ­რა­ო­ბა" აღარ სარ­გებ­ლობს ად­რინ­დე­ლი პო­პუ­ლა­რო­ბით; მარ­თა­ლია, გარ­კ­ვე­უ­ლი მი­ნუ­სე­ბი დღე­ვან­დელ ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა­საც აქვს, მაგ­რამ მო­სახ­ლე­ო­ბის უმე­ტე­სო­ბა მა­ინც "ქარ­თულ ოც­ნე­ბას" უფ­რო ენ­დო. ეს პარ­ტი­აც რომ არა, რო­გორ ფიქ­რობთ, ვინ უნ­და მარ­თოს ქვე­ყა­ნა? ვინ შე­იძ­ლე­ბა იყოს რე­ა­ლუ­რი ძა­ლა სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში?
- ქვე­ყა­ნას კომ­პე­ტენ­ტუ­რი, გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი ხალ­ხი უნ­და მარ­თავ­დეს, რო­მე­ლიც რა­ღაც დრო­ი­თაა არ­ჩე­უ­ლი გარ­კ­ვე­ულ თა­ნამ­დე­ბო­ბებ­ზე. ესაა დე­მოკ­რა­ტია. თუ არ მო­ე­წო­ნე­ბათ, გა­და­ირ­ჩე­ვენ, ახალს აირ­ჩე­ვენ. ჩვენ­თან ასე­თი სის­ტე­მა არ არის. ბო­ლო არ­ჩევ­ნე­ბი იყო სპე­ცო­პე­რა­ცია სა­ხე­ლად არ­ჩევ­ნე­ბი. პარ­ლა­მენ­ტი ნო­ტა­რი­უ­სის ბი­უ­რო­სა­ვით არ­ტყამს ბე­ჭედს ყო­ველ აბ­სურ­დულ კა­ნონს, რო­მელ­საც აცხობს.
- იმა­ვეს ამ­ბობ­დ­ნენ "ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი მოძ­რა­ო­ბის" ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა­ში ყოფ­ნის დრო­საც, რომ ბო­რო­ტად იყე­ნებ­დ­ნენ ძა­ლა­უფ­ლე­ბას და ყვე­ლა­ფე­რი ერ­თი ადა­მი­ა­ნის ახი­რე­ბებ­ზე ტრი­ა­ლებ­და. ხომ ასე იყო?
- კი, გვეს­მო­და, მაგ­რამ ამ გან­ცხა­დე­ბე­ბი­დან ბევ­რი ტყუ­ი­ლი იყო და ის ერ­თი ადა­მი­ა­ნი, ვის­ზეც ­თქვენ სა­უბ­რობთ, არ­ჩევ­ნე­ბის გზით წა­ვი­და. ის ან­გა­რიშ­ვალ­დე­ბუ­ლი თა­ვი­სი ხალ­ხის წი­ნა­შე იყო და მათ გა­და­ირ­ჩი­ეს, ივა­ნიშ­ვილს კი ვერ გა­და­ირ­ჩევ - ოლი­გარ­ქი­უ­ლი სის­ტე­მაა და ის თა­ნამ­დე­ბო­ბა­ზე არაა. ამი­ტომ, ეს სა­ში­შია.
- უკ­რა­ი­ნა­შიც ოპო­ზი­ცი­ა­ში მყო­ფი მი­ხე­ილ სა­ა­კაშ­ვი­ლი გა­და­ცე­მის წამ­ყ­ვა­ნად მოგ­ვევ­ლი­ნა და რო­გორც თვი­თონ აღ­ნიშ­ნავს, სა­ინ­ფორ­მა­ციო ბლო­კა­და გა­არ­ღ­ვია და იმ არ­ხის რე­ი­ტინ­გი უკ­ვე საკ­მა­ოდ გა­ი­ზარ­და. რას იტყ­ვით მის ამ ამ­პ­ლუ­ა­ზე?
- პო­ლი­ტი­კო­სებს სჭირ­დე­ბათ ხოლ­მე სა­კუ­თა­რი თა­ვის გა­ნახ­ლე­ბა. შე­საძ­ლოა, ესეც ამი­სი მცდე­ლო­ბაა და ჩე­მი აზ­რით, აბ­სო­ლუ­ტუ­რად ნორ­მა­ლუ­რია. გვი­ნა­ხავს, რომ წამ­ყ­ვა­ნე­ბი პო­ლი­ტი­კა­ში წა­სუ­ლან და პი­რი­ქით. ასე რომ, სი­ახ­ლე და ინო­ვა­ცია თა­ვის­თა­ვად კარ­გია, თუ ადა­მი­ანს ეს გა­მოს­დის.
- რა იყო "ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი მოძ­რა­ო­ბის" ყვე­ლა­ზე დი­დი შეც­დო­მა? ყბა­და­ღე­ბუ­ლი "ცი­ხის კად­რე­ბის" გარ­და.
- ალ­ბათ, ძა­ლო­ვა­ნი უწყე­ბე­ბის ცუ­დი კონ­ტ­რო­ლი, მათ­ზე კონ­ტ­რო­ლის მე­ქა­ნიზ­მე­ბის არარ­სე­ბო­ბა, გან­სა­კუთ­რე­ბით, პრო­კუ­რა­ტუ­რა­სა და პო­ლი­ცი­ა­ზე.
- თვლით, რომ მა­შინ ეს პრობ­ლე­მა იყო?
- კი, ნამ­დ­ვი­ლად. ძი­რი­თა­დად, ამას, მეტს არა­ფერს. კონ­ტ­რო­ლის შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ბევ­რი რამ არ მოხ­დე­ბო­და. მა­შინ რომ ძა­ლო­ვა­ნე­ბი უკე­თე­სად მოქ­ცე­უ­ლიყ­ვ­ნენ, დღეს ესე­ნი ბევრ რა­მეს ვერ გა­ბე­დავ­დ­ნენ, ხში­რად გვეს­მის წა­მო­ძა­ხი­ლე­ბი - თქვენს დროს რო­გორ იყო, მა­ში­ნაც ხომ გვის­მენ­დ­ნე­ნო... დღეს რაც ხდე­ბა, ძვე­ლი შეც­დო­მე­ბი­თაა გან­პი­რო­ბე­ბუ­ლი. პრე­ცე­დენტს დი­დი ძა­ლა აქვს. სამ­წუ­ხა­როდ, არ ვი­ყა­ვი იმ პო­ზი­ცი­ა­ზე, რომ ეს მე­კონ­ტ­რო­ლე­ბი­ნა.
- თქვე­ნი ოპო­ნენ­ტე­ბის­გან ძმე­ბი რუ­რუ­ე­ბის სა­ხე­ლიც ხში­რად გვეს­მო­და, სხვა­დას­ხ­ვა უარ­ყო­ფით კონ­ტექ­ს­ტ­ში და ეს კულ­ტუ­რულ ღო­ნის­ძი­ე­ბებს აშ­კა­რად არ უკავ­შირ­დე­ბო­და...
- რას ვი­ზამთ, პო­ლი­ტი­კოსს თმე­ნის უნა­რი და ვალ­დე­ბუ­ლე­ბა აქვს, ამი­ტომ ათას­ნა­ირ სი­სუ­ლე­ლეს და ცი­ლის­წა­მე­ბას ზე­მო­დან უნ­და შე­ხე­დო, რო­გორც თან­მ­დევ ბო­რო­ტე­ბას. თავ­დას­ხ­მებს სიმ­შ­ვი­დით ვპა­სუ­ხობ, ყუ­რადღე­ბას არ ვაქ­ცევ. ეს ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი რუ­სუ­ლი, ბოლ­შე­ვი­კუ­რი მე­თო­დია. ქა­ქუ­ცა ჩო­ლო­ყაშ­ვილს კო­მუ­ნის­ტე­ბი ყა­ჩაღს უწო­დებ­დ­ნენ, მაგ­რამ ამით მი­სი სა­ხე­ლი არ შებღა­ლუ­ლა.

თამ­თა და­დე­შე­ლი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (2)
29.04.2017
ჯაბა იოსელიანის წიგნებზე რას იტყვი,სადაც ნატლად ჩანს ორივე ძმების 'საკმენი საგმირონი'?ასე,რომ გაჩუმდი და ცოდვები მოინანიე.
ნინივირფასო ვასო
25.04.2017
რუსეთი რომ არ ყოფილიყო ნეტა ვის გადააბრალებდით თქვენს შეცდომებს? აღიარეთ და მორჩით წუწუნს....
:-)
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები

"ერთი ქალი მოვიდა - თქვენ დაცვის გარეშე ხართო?!"

საქართველოს მოსახლეობას ვურჩევ, რომ ჯერ საქართველო შეიცნონ

არა­საქ­მი­ან გა­რე­მო­ში ორ­მა­გად მე­გობ­რუ­ლი ვარ


ნინი გრძელიშვილი: "პლაჟზე გადაპრანჭული სიარული "მეგოიმება"

"ცოტათი უცნაური ვიყავი, არაკომუნიკაბელური და ჩაკეტილი"


კვირის სიახლეები
"ეს მხოლოდ ძალიან ახლობლებმა იციან, სხვა ვერ შემამჩნევს" - თათია დოლიძის წარმატების ფორმულა, რისკი, რომანტიზმი და ახალი გამოწვევები

"საკუთარ თავს ყოველთვის შთავაგონებ და შედეგს ბრძოლით ვაღწევ"

"საყვარელი ადამიანების გარემოცვაში, თავს ყოველთვის მეტის უფლებას ვაძლევ"

2 კომენტარი
"ექსპერტები დამნაშავეზე ერთი ნაბიჯით ყოველთვის წინ ვართ"  -  როგორ იხსნება დანაშაულები?

"ხსნარების საშუალებით ანაბეჭდების ამოღება წვიმიან ამინდშიც შეგვიძლია"


1 კომენტარი
სავსე დარბაზისთვის არც შეუხედავს - რა ხდებოდა დედის მკვლელობის ბრალდებით დაკავებული ბალერინას სასამართლო პროცესზე?

"თურმე ეუბნებოდნენ, - სახლიდან წადი, ჩემი შვილი არა ხარ, თავი მოგვაბეზრეო..."


1 კომენტარი
ვინ იყო ლეო ესა­კია და რა თა­ნამ­დე­ბო­ბა ეკა­ვა მას მთავ­რო­ბა­ში
"ბა­ში-აჩუ­კი" მო­ხე­ლეს უზო­მოდ მო­ე­წო­ნა, თვა­ლე­ბი ცრემ­ლე­ბით ჰქონ­და სავ­სე

0 კომენტარი
"ისე წავიდა ჩემი ცხოვრება, სულ ლურჯას როლში ვიყავი" რატომ არ ისურვა მსახიობობა "სოფომ", ფილმიდან - "მაგდანას ლურჯა"
"ვიძახდი: მორჩა! არც მაწონი გამაგონოთ და არც ფილმში გადაღებაზე მითხრათ რამე-მეთქი"

3 კომენტარი
თბილისელი ბოშას ელიტური ცხოვრება
"ერთ ბინაში გაჩერება დიდხანს არ შემიძლია"

4 კომენტარი
რას ვჭამთ?!
ცოლს რომ არ გა­ე­წი­რა თა­ვი და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში არ გა­დახ­ვე­წი­ლი­ყო სა­მუ­შა­ოდ, ალ­ბათ, ოჯა­ხიც და­ენ­გ­რე­ო­და და თა­ვიც მო­საკ­ლა­ვი გა­უხ­დე­ბო­და

ერ­თი ახ­ლო­ბე­ლი მყავს - და­თო, რო­მელ­მაც თა­ვის დრო­ზე პო­ლი­ტექ­ნი­კუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ერთი დღე ქუჩაში მცხოვრებ და მომუშავე ბავშვებთან
ცენტრში გვითხრეს, რომ ყველაზე დიდი ნაკადი ზამთარში შემოდის, როდესაც ცივა.

1 კომენტარი
პო­ლი­ცი­ის მა­ხე­ში გაბ­მუ­ლი შუ­რის­მა­ძი­ე­ბე­ლი
"15 წლის ვი­ყა­ვი, რო­ცა პირ­ველ "საქ­მე­ზე" გავ­ყე­ვი ბი­ჭებს"

4 კომენტარი
"ხში­რად მი­წევს ყელ­ში მობ­ჯე­ნი­ლი ცრემ­ლე­ბის გა­დაყ­ლაპ­ვაც" - ქმარ­ზე უგო­ნოდ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ქა­ლის ამ­ბა­ვი
ქალ­ბა­ტონ­მა მა­ნო­ნიმ რომ მითხ­რა, ძა­ლი­ან გთხოვ, ჩემ შე­სა­ხე­ბაც გა­მო­აქ­ვეყ­ნეთ რა­მე
8 კომენტარი