რას ვჭამთ?!
font-large font-small
რას ვჭამთ?!
ცოლს რომ არ გა­ე­წი­რა თა­ვი და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში არ გა­დახ­ვე­წი­ლი­ყო სა­მუ­შა­ოდ, ალ­ბათ, ოჯა­ხიც და­ენ­გ­რე­ო­და და თა­ვიც მო­საკ­ლა­ვი გა­უხ­დე­ბო­და

ერ­თი ახ­ლო­ბე­ლი მყავს - და­თო, რო­მელ­მაც თა­ვის დრო­ზე პო­ლი­ტექ­ნი­კუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის კვე­ბის ტექ­ნო­ლო­გი­ის ფა­კულ­ტე­ტი და­ამ­თავ­რა, მაგ­რამ სპე­ცი­ა­ლო­ბით მუ­შა­ო­ბა ვე­ღარ მო­ას­წ­რო ცნო­ბი­ლი მი­ზე­ზე­ბის გა­მო: მრეწ­ვე­ლო­ბა გა­ნად­გურ­და და სა­ხელ­მ­წი­ფოს აღარც ინ­ჟინ­რე­ბი დას­ჭირ­და. იმ­დე­ნი კი, არც ფუ­ლი აღ­მო­აჩ­ნ­და და არც მა­რი­ფა­თი, კერ­ძო ბიზ­ნე­სი რომ წა­მო­ეწყო და კარ­გა ხანს იარა უმუ­შე­ვარ­მა. მის ცოლს რომ არ გა­ე­წი­რა თა­ვი და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში არ გა­დახ­ვე­წი­ლი­ყო სა­მუ­შა­ოდ, ალ­ბათ, ოჯა­ხიც და­ენ­გ­რე­ო­და და თა­ვიც მო­საკ­ლა­ვი გა­უხ­დე­ბო­და, რად­გან სა­მი შვი­ლის მა­მას პუ­რიც ვერ მიჰ­ქონ­და სახ­ლ­ში...

ცო­ტა ხნის წინ შინ მო­მად­გა და და­ბეჭ­დი­ლი ფურ­ც­ლე­ბი და­მი­ტო­ვა: გად­მო­მი­თარ­გ­მ­ნე ქარ­თუ­ლად და თუ ბიზ­ნე­სი ავაწყ­ვე, მე ვი­ცი შე­ნი პა­ტი­ვის­ცე­მაო...
მა­სა­ლა არ იყო რთუ­ლი სა­თარ­გ­მ­ნი: ხორ­ცის­გან ძეხ­ვე­უ­ლის წარ­მო­ე­ბა­სა და ამის­თ­ვის სა­ჭი­რო და­ნად­გა­რებ­ზე გახ­ლ­დათ ინ­ფორ­მა­ცია. ორ დღე­ში გა­ვუმ­ზა­დე და წარ­მა­ტე­ბაც ვუ­სურ­ვე.
ტექსტს ჩემ თვალ­წინ მო­უთ­მენ­ლად გა­და­ხე­და და წარ­ბე­ბი შეჭ­მუხ­ნა: აქ რაც წე­რია, ყვე­ლა­ფე­რი თუ ისე გა­ვა­კე­თე, მცი­რე ბიზ­ნე­სი კი არა, სა­ხელ­მ­წი­ფო სა­წარ­მოც გა­კოტ­რ­დე­ბა, ხორცს ისე­თი ფა­სი ადევ­სო. თუმ­ცა, ჩე­მი დახ­მა­რე­ბით მა­ინც გა­ა­კე­თა შეკ­ვე­თა რამ­დე­ნი­მე და­ნად­გარ­ზე: ცო­ლი მა­ფი­ნან­სებს და უნ­და გა­ვუ­მარ­თ­ლო იმე­დი. ათი წე­ლი­წა­დია, გა­დახ­ვე­წი­ლია და ოჯა­ხის მო­ნატ­რე­ბას ვე­ღარ უძ­ლებს. მი­სი დაბ­რუ­ნე­ბა კი იმა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, შევ­ძ­ლებ თუ არა რა­ი­მე საქ­მის წა­მოწყე­ბას და მომ­გე­ბი­ან ბიზ­ნე­სად ქცე­ვა­სო...
წა­ვი­და და ალ­ბათ, არც და­თო გა­მახ­სენ­დე­ბო­და და არც მი­სი ბიზ­ნე­სი, ერთ დღეს გა­ხა­რე­ბუ­ლი რომ არ მომ­დ­გო­მო­და კარ­ზე: სამ თვე­ში ამო­ვი­ღე და­ნა­ხარ­ჯი და მინ­და, შენც გცე პა­ტი­ვი. ამ­ჯე­რად ჩემს სა­წარ­მო­ში დამ­ზა­დე­ბუ­ლი ძეხ­ვე­უ­ლი მო­გარ­თ­ვი და რო­ცა მო­გე­ბა­ზე წა­ვალ, ღი­რე­ბულ სა­ჩუ­ქარ­საც მო­გარ­თ­მე­ვო. ათ კი­ლოგ­რა­მამ­დე მა­ინც იქ­ნე­ბო­და და არ ვი­ტო­ვებ­დი, რად­გან ვე­გე­ტა­რი­ა­ნე­ლი ვარ და არც კი ვი­ცი, რო­დის ვჭა­მე ბო­ლოს ხორ­ცი. რომ ვუთხა­რი, გა­ე­ცი­ნა: ჰო­და, ზუს­ტად სა­შე­ნო პრო­დუქ­ტი ყო­ფი­ლა, ხორ­ცი თით­ქ­მის არ­ცაა ში­გო და აღარ და­მი­ზუს­ტა, რა იგუ­ლის­ხ­მა. კი­ბე ჩა­ირ­ბი­ნა და ნო­ბა­თი შე­მო­სას­ვ­ლელ­ში და­მი­ტო­ვა. გავ­ხ­სე­ნი და სუ­ნი ნამ­დ­ვი­ლად არ ჰქონ­და ცუ­დი, არც ფე­რი და არც შე­სა­ხე­და­ო­ბა. ეზო­ში გა­და­ვი­ხე­დე და ჩრდილ­ში მჯდომ მე­ზობ­ლებს გავ­ძა­ხე: ძეხ­ვე­უ­ლი მო­მი­კითხეს, მე კი ასეთ რა­მე­ებს არ ვჭამ. თუ ინე­ბებთ, წა­ი­ღეთ და ღმერ­თ­მა შე­გარ­გოთ-მეთ­ქი!..
გა­ხა­რე­ბუ­ლებ­მა წა­ი­ღეს. რო­გორც მთელ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში, ჩემს ეზო­შიც თით­ქ­მის ყვე­ლა კა­ცი უმუ­შე­ვა­რია და ასეთ მო­სა­კითხ­ზე რა­ტომ იტყოდ­ნენ უარს? ნა­ხე­ვარ სა­ათ­ში გაშ­ლი­ლი ჰქონ­დათ სუფ­რა, სას­მე­ლიც კი მო­უდ­გეს გვერ­დით ძეხვს...
მე კი ერ­თი ძეხ­ვი და­ვი­ტო­ვე. ეზო­ში ძა­ლი­ან კარ­გი ძაღ­ლი გვყავს - ბომ­ბო­რა. ყვე­ლა ვაჭ­მევთ, რა­საც და რო­გორც მო­ვა­ხერ­ხებთ. გა­და­ვი­ხე­დე ფან­ჯ­რი­დან და ვერ და­ვი­ნა­ხე. ძეხ­ვი იქ­ვე, რა­ფა­ზე დავ­ტო­ვე, - გა­მოჩ­ნ­დე­ბა ცო­ტა ხან­ში და გა­და­ვუგ­დებ-მეთ­ქი, მაგ­რამ...
ის ძეხ­ვი სულ გა­და­მა­ვიწყ­და. მხო­ლოდ სა­მი დღის შემ­დეგ და­ვი­ნა­ხე რა­ფის კუთხე­ში მიგ­დე­ბუ­ლი, ფარ­და რომ გა­დავ­წიე. ზიზღის გრძნო­ბა გა­მიჩ­ნ­და, რად­გან ჯერ კი­დევ ცხე­ლი დღე­ე­ბი იდ­გა და წე­სით, უნ­და დამ­პა­ლი­ყო, მაგ­რამ... ნუ­რას უკაც­რა­ვად - ძვე­ლე­ბუ­რად მიმ­ზიდ­ვე­ლი სუ­ნი ას­დი­ო­და. ეგ იყო, ცო­ტა ფე­რი შეს­ც­ვ­ლო­და, თით­ქოს გა­მომ­შ­რა­ლი­ყო და გა­ხუ­ნე­ბუ­ლი­ყო.
მა­შინ­ვე მივ­ხ­ვ­დი, რომ საკ­ვე­ბად ნამ­დ­ვი­ლად უვარ­გი­სი გახ­ლ­დათ და შე­მე­შინ­და, - მე­ზობ­ლე­ბი ხომ არ დავ­წამ­ლე-მეთ­ქი? მაგ­რამ ისევ ეზო­ში ის­ხ­დ­ნენ და ისევ მხი­ა­რუ­ლად ყა­ყა­ნებ­დ­ნენ. ღმერთს მად­ლო­ბა შევ­წი­რე, რომ ამ­დე­ნი კა­ცის ცოდ­ვა არ და­ვი­დე თუნ­დაც, უნე­ბუ­რად...
ბომ­ბო­რაც იქ­ვე დარ­ბო­და. ავ­დე­ქი და გა­და­ნა­ხუ­ლი ძეხ­ვი გა­და­ვუგ­დე: მი­ვი­და, დაყ­ნო­სა და მა­შინ­ვე იბ­რუ­ნა პი­რი. რაც ადა­მი­ა­ნებ­მა არ და­ი­წუ­ნეს, იმას ძაღ­ლ­მა პი­რი არც და­ა­კა­რა.
მა­შინ­ვე და­თოს ნო­მე­რი ავ­კ­რი­ბე: და­ნამ­დ­ვი­ლე­ბით ვი­ცი, რომ ხორ­ცის ნამ­ცე­ციც არაა იმ შენს ძეხ­ვე­ულ­ში და გა­ფი­ცებ ყვე­ლა­ფერს, მითხა­რი, რის­გან ამ­ზა­დებთ ან ვინ­მე თუ ყი­დუ­ლობს-მეთ­ქი?!
პირ­და­პირ პა­სუხს თა­ვი აარი­და: მეც იმას ვა­კე­თებ, რა­საც ყვე­ლა. ლა­რი­ან ძეხ­ვ­ში რომ ხორცს არა­ვინ ჩა­გი­დებთ, ამას ყვე­ლა ჭკვი­ა­ნი მიხ­ვ­დე­ბაო... არა­და, მოგ­ვი­ა­ნე­ბით და­ვაკ­ვირ­დი და ყვე­ლა ხალ­ხ­მ­რა­ვალ ად­გილ­ზე და­ვი­ნა­ხე თი­თო რე­ა­ლი­ზა­ტო­რი მა­ინც, მკლავ­ზე ათო­ბით "ძეხ­ვი" რომ ჩა­მო­ე­კი­დე­ბი­ნა და მყიდ­ვე­ლის გა­სა­გო­ნად ყელს იღად­რავ­და: "ა­ბა, ახა­ლი ძეხ­ვი, იაფად!.." სამ­წუ­ხა­როდ, მყიდ­ვე­ლიც არ აკ­ლ­დათ და ძა­ლი­ან მეწყი­ნა, შე­მე­შინ­და და შე­მე­ცო­და ხალ­ხი, რად­გან ყვე­ლა გვღა­ლა­ტობს და ისე "გვყი­დის", რო­გორც ახერ­ხებს და ვუ­ღირ­ვართ. უხელ­ფა­სო­ბი­თა და უპენ­სი­ო­ბით გა­წა­მე­ბუ­ლი მო­სახ­ლე­ო­ბა, ძა­ლი­ა­ნაც კარ­გად არ­ჩევს კარ­გ­სა და ცუდს, მაგ­რამ ლა­რი­ან "ძეხვს" რო­მელ სუ­პერ­მარ­კეტ­ში და­ახ­ვედ­რე­ბენ? ჰო­და, ბევ­რ­საც აღარ ფიქ­რობს: მთა­ვა­რია, კი­დევ ერ­თი დღე გა­და­ა­გო­როს და კუ­ჭი მო­ატყუ­ოს. შორს არც და ვერც იხე­დე­ბა, მაგ­რამ სა­ხელ­მ­წი­ფო სა­დაა და რას აკე­თებს ამ დროს? რა­ტომ არ ალაგ­მავს "ბიზ­ნეს­მენ­თა" ბო­რო­ტე­ბას, რომ­ლე­ბიც ისეთ პრო­დუქტს სთა­ვა­ზო­ბენ ხალხს, თავ­მოყ­ვა­რე ძაღ­ლიც რომ არ შე­ჭამს და მო­მა­ვალ­ში ყვე­ლას სე­რი­ო­ზულ პრობ­ლე­მას შე­უქ­მ­ნის?!
ხალ­ხო, ნუ იყი­დით სა­ეჭ­ვო პრო­დუქტს ქუ­ჩა­ში. ხმელ პუ­რი­სა და უშაქ­რო ჩა­ის მირ­თ­მე­ვა გერ­ჩივ­ნოთ ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის გა­ნად­გუ­რე­ბას...

ინ­გა ჯა­ყე­ლი

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (3)
02.09.2017
საქართველოში ყველაფერს იაფს ყიდულობენ საჭმელად და ყველაფერ ძვირს კი ჩასაცმელად!!!მერე უკვირთ რატომ იხოცებიან ადრიანად....
მარი
23.08.2017
რა ნამუგარეცხილია ის არაკაცი
კოლხი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
მე­გობ­რო­ბით დაწყე­ბუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა წლის ბო­ლოს შე­იძ­ლე­ბა ქორ­წი­ნე­ბის შან­სებ­ში გა­და­ი­ზარ­დოს
"კე­თილ­დღე­ო­ბა თა­ვი­სით არ მო­დის, უნ­და წახ­ვი­დე და ის აიღო"
ახ­ლა­ხან ფსი­ქი­კუ­რი ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის მსოფ­ლიო დღე აღი­ნიშ­ნა.
შე­მოდ­გო­მა ჯა­დოს­ნუ­რი პე­რი­ო­დია და ბევ­რის­თ­ვის ახა­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბის დაწყე­ბის პერ­ს­პექ­ტი­ვას­თან ასო­ცირ­დე­ბა.
ამ­ბო­ბენ, მას­წავ­ლებ­ლო­ბა და­უ­ფა­სე­ბე­ლი პრო­ფე­სიააო, მაგ­რამ არა მგო­ნია, ასე იყოს
"პალიტრა L"-ში ხშირად შემოდიოდა მომხმარებელთა ზარები, წერილები. გვთხოვდნენ, ეს წიგნი როგორმე მეტად ხელმისაწვდომი გაგვეხადა
ბრმა დე­გუს­ტა­ცი­ით და­იწყო ხმის მი­ცე­მა სა­უ­კე­თე­სო ღვი­ნის სა­ხე­ო­ბე­ბის გა­მო­სავ­ლე­ნად
რო­გორ ვი­ყოთ აუღელ­ვე­ბელ­ნი უტიფ­რო­ბი­სა და თავ­ხე­დო­ბის სა­პი­რის­პი­როდ
კბილების გათეთრების უამრავი რეცეპტი არსებობს სოდის, აქტივირებული ნახშირის, კალციუმის გლუკონატისა და წყალბადის ზეჟანგის გამოყენებით.
კვირის სიახლეები
ექ­ს­კ­ლუ­ზი­უ­რი ქალ­თა ჰო­როს­კო­პი ანუ რა ელით ქა­ლებს 2018 წელს ზო­დი­ა­ქოს ნიშ­ნის მი­ხედ­ვით
მე­გობ­რო­ბით დაწყე­ბუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა წლის ბო­ლოს შე­იძ­ლე­ბა ქორ­წი­ნე­ბის შან­სებ­ში გა­და­ი­ზარ­დოს
0 კომენტარი
მეუფე შიო - გამორჩეული მღვდელმსახური
როგორც საპატრიარქოში აცხადებენ, რამდენიმე დღეში წერილობით გაიწერება მისი უფლება-მოვალეობები
0 კომენტარი
ქალის სასტიკი ხვედრი "მესამე სამყაროში" - სულისშემძვრევლი ამბავი გაყიდულ შვილებზე
ავღანელი გოგონას უმძიმესი ცხოვრების ამბავი
8 კომენტარი
მა­ჩაბ­ლის იდუ­მა­ლე­ბით მო­ცუ­ლი ცხოვ­რე­ბა და გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბა
"რუ­დუ­ნე­ბით შე­მო­ნა­ხუ­ლი მი­სი სა­მი ნეკ­ნი მთაწ­მინ­დას მი­ა­ბა­რეს..."
7 კომენტარი
"დრო ყველაფერს "ალაგებს"... - რაში გაუმართლა თინი გალდავას
როდესაც იცვლება შენი ფიქრები, მაშინვე იცვლება შენი ცხოვრებაც
0 კომენტარი
თემა, რომელზეც ილო ბეროშვილი საჯაროდ პირველად ალაპარაკდა
ილო ბეროშვილის "ფერისცვალება" და განცდა, რომელიც ხელახლა დაბადების ტოლფასია
5 კომენტარი
ვინ არის გამოსახული ფოტოზე, რომელიც დღემდე ნატო ვაჩნაძე გვეგონა
"სახითა და აღნაგობით ჰგავდნენ ერთმანეთს, ორივე ძალიან ლამაზი იყო..."
18 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
 "შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
"წი­თე­ლი" მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბა და და­კარ­გუ­ლი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა
1 კომენტარი
უძლური ქმრისა და 18 წლის ცოლის დავა - 11 წლის ასაკში გათხოვილი გოგონას უცნაური თავგადასავალი

უმოწყალესო ხელმწიფევ, ვეკრ­ძალვი და ვიშიშვი თუ ვითარ გავბედო ესე ვითარი მოხსენება
3 კომენტარი
კეთილ სიცრუეში გაზრდილი ქალის ცრემლები
ვერ დავუშვებდი ორმეტრიანი ბიძის უხმოდ გასვენებას

0 კომენტარი