ჯონ როკ­ფე­ლე­რი - პორ­ტ­რე­ტი რა­კურ­სით
font-large font-small
ჯონ როკ­ფე­ლე­რი - პორ­ტ­რე­ტი რა­კურ­სით
"კე­თილ­დღე­ო­ბა თა­ვი­სით არ მო­დის, უნ­და წახ­ვი­დე და ის აიღო"


ჯონ როკ­ფე­ლე­რი სა­კუ­თარ კა­ბი­ნეტ­ში იჯ­და და ბირ­ჟის სი­ახ­ლე­ებს ეც­ნო­ბო­და. უცებ, კა­რი გა­ი­ღო და ოთახ­ში სი­ხა­რუ­ლის ყი­ჟი­ნით, მი­სი უმ­ც­რო­სი ვა­ჟი შე­მო­იჭ­რა. მან მუშ­ტი გახ­ს­ნა და მა­მას ხე­ლის­გულ­ზე მო­თავ­სე­ბუ­ლი ხუ­თი მკვდა­რი ბუ­ზი უჩ­ვე­ნა. კმა­ყო­ფილ­მა მშო­ბელ­მა მას შე­პი­რე­ბუ­ლი ათი ცენ­ტი ჩა­უთ­ვა­ლა (ო­რი ცენ­ტი ყო­ველ ბუზ­ზე) და თავ­ზე ხე­ლი გა­და­უს­ვა. - რა ბედ­ნი­ე­რე­ბაა, რომ მას მემ­კ­ვიდ­რე­ე­ბი ეზ­რ­დე­ბა! ის მათ თა­ვის იმ­პე­რი­ას გა­და­ა­ბა­რებს, რო­მელ­საც ნა­წილ-ნა­წილ, არა­ერ­თი წლის მან­ძილ­ზე აკო­წი­წებ­და, მაგ­რამ გახ­დე­ბი­ან ისი­ნი ისე­თე­ბი, რო­გო­რიც თვი­თონ იყო - ჟი­ნი­ა­ნი, შე­უ­პო­ვა­რი და გამ­ჭ­რი­ა­ხი? ევო­ლუ­ცი­ის კა­ნო­ნე­ბის მი­ხედ­ვით, შვი­ლე­ბი წე­სით, მშობ­ლებს უნ­და ჰგავ­დ­ნენ, მაგ­რამ თვი­თონ ოდეს­ღაც და­ი­ფი­ცა, რომ არას­დ­როს იქ­ნე­ბო­და დედ-მა­მის მსგავ­სი.

ბავ­შ­ვო­ბა
მა­მა თით­ქ­მის არ უნა­ხავს. უილი­ამ როკ­ფე­ლე­რი მუდ­მი­ვად რა­ღაც აფე­რებ­ში მო­ნა­წი­ლე­ობ­და და მი­წის ნაკ­ვე­თე­ბის ყიდ­ვა-გა­ყიდ­ვით, ხა­ნაც - "ჯა­დოს­ნუ­რი ელექ­სი­რე­ბის" გა­სა­ღე­ბით იყო და­კა­ვე­ბუ­ლი. მას ოჯა­ხი სუ­ლაც არ ანაღ­ვ­ლებ­და. ფულს იოლად შო­უ­ლობ­და, მაგ­რამ ასე­ვე იოლად ხარ­ჯავ­და. მი­სი მომ­ლო­დი­ნე ექ­ვ­სი შვი­ლი არც ახ­სოვ­და.
პა­ტა­რა ჯონ­მა გა­დაწყ­ვი­ტა, რომ ასე და­უ­დევ­რად არას­დ­როს მო­იქ­ცე­ო­და. თუმ­ცა, მა­მი­ლოს ისე­თი თვი­სე­ბე­ბიც ჰქონ­და, რომ­ლე­ბიც შვილს გა­და­ე­ცა: ამე­რი­კის პრო­ვინ­ცი­ულ ქა­ლა­ქებ­ში მცხოვ­რებ­თა­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, სპირ­ტი­ან სას­მე­ლებს არ ეკა­რე­ბო­და და ფუ­ლის შოვ­ნის სა­ო­ცა­რი უნა­რით იყო და­ჯილ­დო­ე­ბუ­ლი. შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, რომ ის ფულს აღ­მერ­თებ­და. მო­რი­გი კუ­შის მოხ­ს­ნი­სას, უილი­ა­მი ბან­კ­ნო­ტებს მა­გი­და­ზე ყრი­და, შემ­დეგ კი მოშ­რი­ა­ლე დას­ტებს ჭე­რის­კენ ის­ვ­რი­და და მა­თი ნე­ლი ფარ­ფა­ტით ტკბე­ბო­და. შვილს მა­მის­გან მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბად ერ­თი შე­გო­ნე­ბა დარ­ჩა: "შვი­ლო, ფუ­ლი უნ­და გიყ­ვარ­დეს და ის შე­სა­ბა­მი­სად გი­პა­სუ­ხებს!" - ეს სა­მუ­და­მოდ ჩა­ი­ბეჭ­და ჯო­ნის გო­ნე­ბა­ში.
ელა­ი­ზა უკი­დუ­რე­სად ძუნ­წი ადა­მი­ა­ნი გახ­ლ­დათ. მან იცო­და, რომ ქმრის მო­ტა­ნი­ლი ფუ­ლი მე­ო­რე დღეს კვამ­ლი­ვით გაქ­რე­ბო­და. ჯონს მუ­დამ ახ­სოვ­და, რო­გორ უყ­ვი­რო­და დე­და, რო­ცა შარ­ვალს და­ხევ­და (ტა­ნი­სა­მო­სი ხომ მის და-ძმებ­საც უნ­და ეტა­რე­ბი­ნათ) და ვინ მოს­თ­ვ­ლის, რამ­დენ­ჯერ ურ­ბე­ნია ფეხ­შიშ­ველს იმის გა­მო, რომ ფეხ­საც­მე­ლი ზედ­მე­ტად არ გა­ეც­ვი­თა.
რო­ცა ჯო­ნი დე­დის ამ­გ­ვარ მორ­ჩი­ლე­ბას აკ­ვირ­დე­ბო­და, დას­კ­ვ­ნებს აკე­თებ­და: რა­ტომ უნ­და ელო­დო მი­თურ ბედ­ნი­ე­რე­ბას ზე­ცა­ში, თუ­კი მი­წი­ე­რი ბედ­ნი­ე­რე­ბაც არ­სე­ბობს?.. ჰო­და, თუ კე­თილ­დღე­ო­ბა თა­ვი­სით არ მო­დის, უნ­და წახ­ვი­დე და ის აიღო. და კი­დევ, თუ ფუ­ლი არ გყოფ­ნის, ის კი არ უნ­და და­ზო­გო, არა­მედ მე­ტი უნ­და გა­მო­ი­მუ­შაო!

პირ­ვე­ლი ცენ­ტი
"ყვე­ლა დი­დი გზა პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯით იწყე­ბა", - ჯონ როკ­ფე­ლე­რი ამ ჩი­ნუ­რი სიბ­რ­ძ­ნის თა­ვი­სე­ბურ ინ­ტერ­პ­რე­ტა­ცი­ას ახ­დენ­და და ამ­ბობ­და: "ყო­ვე­ლი დი­დი კა­პი­ტა­ლი პირ­ვე­ლი ცენ­ტით იწყე­ბა".
რა იდე­ე­ბი აღარ მოს­დი­ო­და პა­ტა­რა ჯონს თა­ვის ნა­თელ გო­ნე­ბა­ში: დე­დის მი­ცე­მუ­ლი ფუ­ლით შა­ქარ­ყი­ნუ­ლის შეკ­ვ­რის ყიდ­ვა, მი­სი პა­ტარ-პა­ტა­რა გრო­ვე­ბად და­ნა­წი­ლე­ბა და ცო­ტა­თი უფ­რო ძვი­რად გა­ყიდ­ვა. ვის­ზე ყიდ­და? - თუნ­დაც, სა­კუ­თარ დებ­ზე. "ა­რა­ფე­რი პი­რა­დუ­ლი, ეს ხომ მხო­ლოდ ბიზ­ნე­სი იყო".
შვი­დი წლი­სა მიხ­ვ­და, რომ შე­ეძ­ლო გა­რე­უ­ლი ინ­და­უ­რე­ბის და­ჭე­რა, მა­თი გა­მოკ­ვე­ბა და მე­ზო­ბე­ლი ფერ­მე­ბის­თ­ვის მი­ყიდ­ვა. თა­ვის ყო­ველ ფი­ნან­სურ ოპე­რა­ცი­ას რვე­ულ­ში იწერ­და; ყო­ველ დო­ლარს ყუ­ლა­ბა­ში ინა­ხავ­და.
უკ­ვე ათი წლი­სა, ცა­რი­ელ-ტა­რი­ე­ლად დარ­ჩე­ნილ მა­მა­საც კი სეს­ხით უმარ­თავ­და ხელს. რა თქმა უნ­და, სესხს თა­ვი­სი პრო­ცენ­ტიც მოჰ­ყ­ვე­ბო­და - "ა­ქაც არა­ფე­რი იყო პი­რა­დუ­ლი..."

"მო­მა­ვა­ლი ნავ­თობს ეკუთ­ვ­ნის!"
კო­ლე­ჯის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ, 16 წლის ჯონ­მა სა­მუ­შა­ოს ძი­ე­ბა და­იწყო. მან დე­და და­არ­წ­მუ­ნა, რომ ძვირ­ფა­სი კოს­ტი­უ­მის შე­სა­ძე­ნად მის­თ­ვის ფუ­ლი გა­მო­ე­ყო, რად­გან უკ­ვე კარ­გად ეს­მო­და ჩაც­მუ­ლო­ბის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა. ყმაწ­ვილ­მა გა­დაწყ­ვი­ტა სა­მუ­შაო ეპო­ვა, მან შე­მო­ი­ა­რა კლივ­ლენ­დის ყვე­ლა კან­ტო­რა, მაგ­რამ ყველ­გან უარი მი­ი­ღო. სა­ბო­ლო­ოდ, ის ბუ­ღალ­ტ­რის დამ­ხ­მა­რედ აიყ­ვა­ნეს და დაჰ­პირ­დ­ნენ, რომ ოდეს­მე მა­ინც, ამ სა­მუ­შა­ო­ში ფულს გა­და­უხ­დიდ­ნენ. ის და­თან­ხ­მ­და, რად­გან ეს მის­თ­ვის დი­დი ფუ­ლის სამ­ყა­რო­ში პირ­ვე­ლი სა­ფე­ხუ­რი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო.

კო­ლე­გე­ბი ახალ­გაზ­რ­დის მონ­დო­მე­ბით გა­ოგ­ნე­ბულ­ნი იყ­ვ­ნენ. ახალ­ბე­და თა­ნამ­შ­რო­მე­ლი კან­ტო­რა­ში ყვე­ლა­ზე ად­რე მი­დი­ო­და და გვი­ა­ნო­ბამ­დე რჩე­ბო­და იქ. ყმაწ­ვი­ლე­ბი ლუდ­ზე ეპა­ტი­ჟე­ბოდ­ნენ; გო­გო­ნე­ბი ეკეკ­ლუ­ცე­ბოდ­ნენ და მი­სი ყუ­რადღე­ბის მიპყ­რო­ბას ცდი­ლობ­დ­ნენ, მაგ­რამ - ამა­ოდ.
პირ­ვე­ლად მი­ღე­ბულ ჩეკს ჯო­ნი დრო­დად­რო სე­ი­ფი­დან იღებ­და, ათ­ვა­ლი­ე­რებ­და და სიყ­ვა­რუ­ლით ეხე­ბო­და. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ვინ­მე მე­ზობ­ლის­თ­ვის შე­ეძ­ლო ეთ­ქ­ვა: "აი ნა­ხავ, მე მდი­და­რი გავ­ხ­დე­ბი!"
თა­ნამ­შ­რომ­ლებ­მა უც­ნა­ურ ბიჭს ზურ­გი აქ­ცი­ეს. ჯო­ნის­თ­ვის ამას არა­ვი­თა­რი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არ ჰქონ­და. ახ­ლა მის ყუ­რადღე­ბას არა­ვინ და არა­ფე­რი მოს­წყ­ვეტ­და მთა­ვარს - ან­გა­რიშ­სა და გა­დათ­ვ­ლას. ახალ­გაზ­რ­და როკ­ფე­ლერს იმ­ხა­ნად მხო­ლოდ ის ადარ­დებ­და, რომ მთე­ლი ეს ფუ­ლი მას არ ეკუთ­ვ­ნო­და. გარ­და ამისა, ძა­ლი­ან აწყე­ნი­ნეს: რო­ცა ბუ­ღალ­ტ­რის ად­გი­ლი გა­თა­ვი­სუფ­ლ­და, ის ჯონს გა­დას­ცეს, მაგ­რამ ანაზღა­უ­რე­ბა სამ­ჯერ შე­უმ­ცი­რეს, ვიდ­რე მის წი­ნა­მორ­ბედს ჰქონ­და. როკ­ფე­ლერ­მა გა­დაწყ­ვი­ტა, სამ­სა­ხუ­რი და­ე­ტო­ვე­ბი­ნა. მან შე­სა­ნიშ­ნა­ვი გაკ­ვე­თი­ლი მი­ი­ღო: სა­მუ­შა­ოს მომ­ცემს ყო­ველ­თ­ვის შე­უძ­ლია მოტყუ­ე­ბა და დამ­ცი­რე­ბა.

მას შემ­დეგ, მან მხო­ლოდ სა­კუ­თარ თავ­ზე მუ­შა­ო­ბა გა­დაწყ­ვი­ტა. ჯონს მშვე­ნივ­რად ახ­სოვ­და ისიც, რო­გორ გახ­და ერთ-ერ­თი ფირ­მის უმ­ც­რო­სი პარ­ტ­ნი­ო­რი, რო­მე­ლიც ჩა­ლი­თა და სა­ყო­ფაცხოვ­რე­ბო ნა­წარ­მით ვაჭ­რობ­და. აქ რო­გორ უნ­და გამ­დიდ­რე­ბუ­ლი­ყო? წი­ნას­წარ გან­ჭ­ვ­რე­ტამ თით­ქოს მა­ში­ნაც უშ­ვე­ლა. შტა­ტებ­ში სა­მო­ქა­ლა­ქო ომი და­იწყო. სი­ტუ­ა­ცი­ას ალ­ღო მა­შინ­ვე აუღო და ომის მო­მა­რა­გე­ბით ასო­ბით ათა­სი გა­მო­ი­მუ­შა­ვა.
შემ­დეგ უფ­რო შორ­საც წა­ვი­და. როკ­ფე­ლე­რი ერთ-ერ­თი პირ­ველ­თა­გა­ნი გახ­ლ­დათ, ვინც ნავ­თო­ბის ღირ­სე­ბა შე­იც­ნო. სა­ნამ სხვე­ბი ოქ­როს ძი­ე­ბის ცი­ებ-ცხე­ლე­ბას შე­ეპყ­რო, ის ნელ-ნე­ლა თა­ვის "ოქ­როს" ექა­ჩე­ბო­და, ოღონდ - შავს. რო­ცა მთე­ლი ამე­რი­კა სახ­ლებს სან­თ­ლე­ბით ინა­თებ­და, ის ამ­ბობ­და: "მო­მა­ვა­ლი ნავ­თობს ეკუთ­ვ­ნის!" - და ისევ მარ­თა­ლი იყო - ნავ­თო­ბი სა­ჭი­რო გახ­და თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვე­ბი­სა და ავ­ტო­მო­ბი­ლე­ბის­თ­ვის...
როკ­ფე­ლე­რის ფირ­მა "სტან­დარტ ოილი" ყო­ველ­თ­ვის ერ­თი ნა­ბი­ჯით წინ იყო. თა­ვი­დან, კონ­კუ­რენ­ტებ­თან შე­და­რე­ბით, და­ბალ ფასს აწე­სებ­და. რო­ცა ისი­ნი კოტ­რ­დე­ბოდ­ნენ, როკ­ფე­ლე­რი მათ კომ­პა­ნი­ებს ყი­დუ­ლობ­და. რო­დე­საც მო­ნო­პო­ლის­ტი გახ­და, ფა­სე­ბი ად­რინ­დელ­თან შე­და­რე­ბით კი­დევ უფ­რო ას­წია. ამის გა­მო, მი­სი კომ­პა­ნი­ის მი­სა­მარ­თით ხში­რად გა­ი­გებ­დით ფრა­ზას: "უ­დი­დე­სი, უბ­რ­ძე­ნე­სი და ყვე­ლა­ზე უპა­ტი­ოს­ნო, ვი­საც კი ოდეს­მე უარ­სე­ბი­ა".

"უ­კე­თი­ლე­სი სუ­ლის მი­ლი­არ­დე­რი"
როკ­ფე­ლერს ხელ­ქ­ვე­ი­თე­ბი მონ­ს­ტ­რად თვლიდ­ნენ და მი­სი ცეცხ­ლი­ვით ეში­ნო­დათ. ის უხ­დი­და მკურ­ნა­ლო­ბის ფულს და უნიშ­ნავ­და პენ­სი­ებს ყვე­ლა­ზე ერ­თ­გუ­ლებს, მაგ­რამ სა­მა­გი­ე­როდ მათ­გან სრულ მორ­ჩი­ლე­ბას მო­ითხოვ­და. მათ, ვინც ამას ვერ ახერ­ხებ­და, და­უნ­დობ­ლად ემ­შ­ვი­დო­ბე­ბო­და.
სახ­ლ­შიც კი, რა­ღაც ფირ­მის­მაგ­ვა­რი მო­აწყო, სა­დაც გე­ნე­რა­ლურ დი­რექ­ტო­რად მი­სი ცო­ლი - ლა­უ­რა ჰყავ­და და­ნიშ­ნუ­ლი.
ბავ­შ­ვე­ბი ფულს ყო­ვე­ლი სა­სარ­გებ­ლო საქ­მის­თ­ვის იღებ­დ­ნენ (მა­მი­კოს­თ­ვის ფან­ქ­რე­ბის გათ­ლა 10 ცენ­ტი ღირ­და; მუ­სი­კის მე­ცა­დი­ნე­ო­ბა - 5 ცენ­ტი; ერ­თი დღის გა­ტა­რე­ბა კან­ფე­ტე­ბის გა­რე­შე - 2 ცენ­ტი და ა.შ.), ყო­ვე­ლი გა­დაც­დო­მის­თ­ვის კი - ჯა­რი­მას იხ­დიდ­ნენ (მა­გა­ლი­თად, სა­დილ­ზე დაგ­ვი­ა­ნე­ბის შემ­თხ­ვე­ვა­ში 1 ცენ­ტი უნ­და გა­და­ე­ხა­დათ). ყვე­ლა ამ ციფ­რებს ისი­ნი რვე­ულ­ში იწერ­დ­ნენ, რო­გორც ამას ოდეს­ღაც თვი­თონ აკე­თებ­და. ყო­ველ მათ­განს ბოს­ტან­ში სა­კუ­თა­რი კვლე­ბი ჰქონ­და, სა­დაც ბოს­ტ­ნე­ულს ზრდიდ­ნენ.

ჯონ როკ­ფე­ლე­რი უკ­ვე მი­ლი­ო­ნებს ატ­რი­ა­ლებ­და, მი­სი ვა­ჟი - უმ­ც­რო­სი ჯო­ნი კი, გო­გო­ნას კა­ბე­ბით და­ი­ა­რე­ბო­და, რად­გან მას ოთხი უფ­რო­სი და ჰყავ­და და მა­თი ტან­საც­მ­ლით იოლად გა­დი­ო­და. არა უშავს, დაე, ეკო­ნო­მი­ას აქე­დან­ვე შე­ეჩ­ვი­ოს! - ფიქ­რობ­დ­ნენ მშობ­ლე­ბი (რო­გორც ჩანს, ჯონ­მა დე­დის­გა­ნაც ბევ­რი აიღო). ბავ­შ­ვებს მხო­ლოდ ერ­თი, სა­ზი­ა­რო ვე­ლო­სი­პე­დი ჰქონ­დათ. - ჰო­და, ძა­ლი­ან კარ­გი, დაე, ერ­თ­მა­ნეთ­ში გა­ი­ყონ! - იტყოდ­ნენ აქაც.
ვინ იყო სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში ჯონ როკ­ფე­ლე­რი? ცო­ლი მას უკე­თილ­შო­ბი­ლე­სი სუ­ლის ადა­მი­ა­ნად მი­იჩ­ნევ­და. მი­სი ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის­თ­ვის ლო­ცუ­ლობ­დ­ნენ და სან­თ­ლებს ან­თებ­დ­ნენ ისი­ნი, ვი­საც ეხ­მა­რე­ბო­და. რო­გორც ჩანს, მათ ლოც­ვებს ამა­ოდ არ ჩა­უვ­ლია და ჯონ­მა თით­ქ­მის ას წლამ­დე იცოცხ­ლა. ის იყო ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც ქველ­მოქ­მე­დე­ბა­ზე მი­ლი­ო­ნებს ხარ­ჯავ­და. დიდ თან­ხებს სა­მე­დი­ცი­ნო გა­მოკ­ვ­ლე­ვე­ბის­თ­ვის, გა­ნათ­ლე­ბის­თ­ვის (ო­რი უნი­ვერ­სი­ტე­ტი და­ა­არ­სა) სწი­რავ­და.
დღე­ვან­დე­ლი მდგო­მა­რე­ო­ბით როკ­ფე­ლე­რის ოჯა­ხუ­რი ქო­ნე­ბა სა­მას მი­ლი­არდ დო­ლარ­ზე მე­ტა­დაა შე­ფა­სე­ბუ­ლი. აბა, რას მო­ვა მას­თან, თუნ­დაც, ბილ გე­იტ­სი, თა­ვი­სი ორ­მოც­და­ა­თი თუ ცო­ტა მე­ტი მი­ლი­არ­დი­თაც კი...


ირი­ნა ჯან­დი­ე­რი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (2)
28.12.2017
ის დიდი ებრაელი იყო.ამიტომაც გაქაჩა.და თან ერთ ერთი ცნობილი მასონი,რომელიც სიკეთის სახელით ბევრ საშინელებას აკეთებდა.
ნია
07.12.2017
როცა ფულს ასე გააღმერთებს ადამიანი, წასულია მისი საქმე - მისგან აღარაფერია დარჩენილი გვამის გარდა!
tbiliseli
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
მსახიობმა თამუნა აბშილავამ "ჩემი ცოლის დაქალებში" მაჭანკლის პერსონაჟით მაყურებლის ყურადღება და დიდი მოწონება დაიმსახურა.
მერაბი ყოფილი მძღოლია. მამამისიც მძღოლი იყო და ბაბუამისიც, ამიტომ როცა სკოლის დამთავრებისთანავე საქალაქთაშორისო ავტობუსზე მოინდომა მუშაობა, არავის გაჰკვირვებია.
ბა­ტო­ნი ნუგ­ზა­რი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობ­და შეფ-მზა­რე­უ­ლად და კარ­გად იცის ჩვე­ნი მო­სახ­ლე­ო­ბის გე­მოვ­ნე­ბა:
აღარ ვაპირებ "საიდუმლო სანტას" თავი გავაბითურებინო
მე­გობ­რო­ბით დაწყე­ბუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა წლის ბო­ლოს შე­იძ­ლე­ბა ქორ­წი­ნე­ბის შან­სებ­ში გა­და­ი­ზარ­დოს
ახ­ლა­ხან ფსი­ქი­კუ­რი ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის მსოფ­ლიო დღე აღი­ნიშ­ნა.
შე­მოდ­გო­მა ჯა­დოს­ნუ­რი პე­რი­ო­დია და ბევ­რის­თ­ვის ახა­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბის დაწყე­ბის პერ­ს­პექ­ტი­ვას­თან ასო­ცირ­დე­ბა.
ამ­ბო­ბენ, მას­წავ­ლებ­ლო­ბა და­უ­ფა­სე­ბე­ლი პრო­ფე­სიააო, მაგ­რამ არა მგო­ნია, ასე იყოს
"პალიტრა L"-ში ხშირად შემოდიოდა მომხმარებელთა ზარები, წერილები. გვთხოვდნენ, ეს წიგნი როგორმე მეტად ხელმისაწვდომი გაგვეხადა
კვირის სიახლეები
რა შეიცვლება მომავალი წლიდან "მხრჩოლავი ჯიპების" ქალაქში?
ე.წ. ტექდათვალიერება საქართველოში 2018 წლიდან ამოქმედდება
1 კომენტარი
ექ­ს­კ­ლუ­ზი­უ­რი ქალ­თა ჰო­როს­კო­პი ანუ რა ელით ქა­ლებს 2018 წელს ზო­დი­ა­ქოს ნიშ­ნის მი­ხედ­ვით
მე­გობ­რო­ბით დაწყე­ბუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა წლის ბო­ლოს შე­იძ­ლე­ბა ქორ­წი­ნე­ბის შან­სებ­ში გა­და­ი­ზარ­დოს
0 კომენტარი
მეუფე შიო - გამორჩეული მღვდელმსახური
როგორც საპატრიარქოში აცხადებენ, რამდენიმე დღეში წერილობით გაიწერება მისი უფლება-მოვალეობები
0 კომენტარი
ქალის სასტიკი ხვედრი "მესამე სამყაროში" - სულისშემძვრევლი ამბავი გაყიდულ შვილებზე
ავღანელი გოგონას უმძიმესი ცხოვრების ამბავი
13 კომენტარი
მა­ჩაბ­ლის იდუ­მა­ლე­ბით მო­ცუ­ლი ცხოვ­რე­ბა და გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბა
"რუ­დუ­ნე­ბით შე­მო­ნა­ხუ­ლი მი­სი სა­მი ნეკ­ნი მთაწ­მინ­დას მი­ა­ბა­რეს..."
11 კომენტარი
"დრო ყველაფერს "ალაგებს"... - რაში გაუმართლა თინი გალდავას
როდესაც იცვლება შენი ფიქრები, მაშინვე იცვლება შენი ცხოვრებაც
1 კომენტარი
თემა, რომელზეც ილო ბეროშვილი საჯაროდ პირველად ალაპარაკდა
ილო ბეროშვილის "ფერისცვალება" და განცდა, რომელიც ხელახლა დაბადების ტოლფასია
14 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
 "შვი­ლი დღემ­დე არ მპა­ტი­ობს, რომ დე­და­სა და ქმარს სა­თა­ნა­დო ად­გი­ლი ვერ მი­ვუ­ჩი­ნე..."
"წი­თე­ლი" მემ­კ­ვიდ­რე­ო­ბა და და­კარ­გუ­ლი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა
2 კომენტარი
უძლური ქმრისა და 18 წლის ცოლის დავა - 11 წლის ასაკში გათხოვილი გოგონას უცნაური თავგადასავალი

უმოწყალესო ხელმწიფევ, ვეკრ­ძალვი და ვიშიშვი თუ ვითარ გავბედო ესე ვითარი მოხსენება
2 კომენტარი
კეთილ სიცრუეში გაზრდილი ქალის ცრემლები
ვერ დავუშვებდი ორმეტრიანი ბიძის უხმოდ გასვენებას

1 კომენტარი